2012-02-13

Projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo
telekomunikacyjne

Opinie do projektu można zgłaszać na:

http://mac.gov.pl/dzialania/w-poniedzialek-rozpoczynamy-dodatkowe-otwarte-konsultacje-projektu-nowelizacji-prawa-telekomunikacyjnego/

oraz poprzez portal konsultacyjny: http://mamzdanie.org.pl/dev/web/guest/konsultacje/-/message_boards/message/18056

 

Projekt z dnia 12 lutego 2012 r.

 

 

USTAWA

z dnia                             2012 r.

 

o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw1)2)

 

Art. 1. W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.3)) wprowadza się następujące zmiany:

 

1) w art. 1:

a) w ust.1:

- pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7)   warunki ochrony użytkowników usług, w szczególności w zakresie prawa do prywatności i poufności w sektorze telekomunikacji;”,

 

 - dodaje się pkt 13 w brzmieniu:

„13) wymagania dotyczące udogodnień dla osób niepełnosprawnych w zakresie dostępu do usług telekomunikacyjnych.”,

 

b) w ust. 2 dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu:

„6) zapewnienia użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi dostępu do usług telekomunikacyjnych równoważnego poziomowi dostępu, z jakiego korzystają inni użytkownicy końcowi;

7) tworzenie warunków dla promowania nowoczesnych technik oraz stosowania rozwiązań przyjaznych środowisku naturalnemu.”;

 

2) w art. 2:

 

a) pkt 5 i 6 otrzymują brzmienie:

 

„5) dostęp do lokalnej pętli abonenckiej - korzystanie z lokalnej pętli abonenckiej lub lokalnej podpętli abonenckiej pozwalające na pełne wykorzystanie możliwości lokalnej pętli abonenckiej (pełny dostęp do lokalnej pętli abonenckiej) lub wykorzystanie części możliwości lokalnej pętli abonenckiej przy zachowaniu możliwości korzystania z lokalnej pętli abonenckiej przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego (współdzielony dostęp do lokalnej pętli abonenckiej);

6) dostęp telekomunikacyjny - korzystanie z urządzeń telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub usług świadczonych przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, na określonych warunkach, celem świadczenia usług telekomunikacyjnych,w tym świadczenia za ich pomocą usług świadczonych drogą elektroniczną lub usług dostarczania nadawanych treści, polegające w szczególności na:

a) dostępie do elementów sieci i udogodnień towarzyszących, także poprzez podłączenie urządzeń za pomocą środków stacjonarnych lub niestacjonarnych, w tym na dostępie do lokalnej pętli abonenckiej oraz urządzeń i usług niezbędnych do świadczenia usług w lokalnej pętli abonenckiej,

b) dostępie do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej,

c) dostępie do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wspomagających działalność operacyjną,

d) dostępie do translacji numerów lub systemów zapewniających analogiczne funkcje,

e) dostępie do sieci telekomunikacyjnych, w tym na potrzeby roamingu,

f) dostępie do systemów dostępu warunkowego,

g) dostępie do usług sieci wirtualnych,

h) dostępie do systemów informacyjnych lub baz danych na potrzeby przygotowywania i składania zamówień, świadczenia usług, konserwacji, usuwania awarii, reklamacji oraz fakturowania;”,

 

b) pkt 19 i 20 otrzymują brzmienie:

„19) lokalna pętla abonencka – fizyczny obwód łączący zakończenie sieci z punktem dostępu do stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej, w szczególności z przełącznicą główną lub równoważnym urządzeniem;

20) lokalna podpętla abonencka - częściowa lokalna pętla abonencka łącząca zakończenie sieci z pośrednim punktem dostępu do stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej, w szczególności z koncentratorem lub innym urządzeniem dostępu pośredniego do stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej;”,

 

c) po pkt 20a dodaje się pkt 20b w brzmieniu:

„20b) neutralność technologiczna - oznacza tworzenie warunków do uczciwej konkurencji i rozwoju, na podstawie obiektywnych kryteriów, wszystkich rozwiązań technologicznych i standardów oraz zakaz dyskryminowania lub wspierania konkretnych rozwiązań technologicznych lub standardów, chyba że zgodnie z przepisami odrębnymi podejmowane są uzasadnione, proporcjonalne środki  dla promowania niektórych specyficznych usług.”,

 

d) pkt 21 otrzymuje brzmienie:

„21) numer alarmowy – numer ustalony w ustawie lub w planie numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych udostępniany służbom ustawowo powołanym do niesienia pomocy;”,

 

e) pkt 23 otrzymuje brzmienie:

„23) numer niegeograficzny – numer ustalony w planie numeracji krajowej, który nie zawiera ciągu cyfr określającego wskaźnik obszaru geograficznego, w szczególności numer zakończenia ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, numer do którego połączenia są bezpłatne albo o podwyższonej opłacie;”,

 

f) pkt 26 otrzymuje brzmienie:

„26) połączenie telefoniczne - połączenie ustanowione za pomocą publicznie dostępnej usługi telekomunikacyjnej, pozwalające na dwukierunkową łączność głosową;”,

 

g) uchyla się pkt 28,

 

h) pkt 30 otrzymuje brzmienie:

„30)  publicznie dostępna usługa telefoniczna - usługę telekomunikacyjną  dostępną dla ogółu użytkowników, dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, połączeń telefonicznych krajowych lub krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej;”,

 

i) pkt 33 otrzymuje brzmienie:

„33) ruchoma publiczna sieć telekomunikacyjna – publiczną sieć telekomunikacyjną, w której zakończenia sieci nie mają stałej lokalizacji;”,

 

j) po pkt 34 dodaje się pkt 34a w brzmieniu:

„34a) sieć dostępu – część sieci telekomunikacyjnej pomiędzy zakończeniem sieci a punktem, w którym możliwe jest uzyskanie dostępu telekomunikacyjnego, obejmująca w szczególności łącza abonenckie, urządzenia do koncentracji łączy abonenckich lub urządzenia do zarządzania siecią dostępu;”,

 

k) pkt 35 otrzymuje brzmienie:

„35) sieć telekomunikacyjna - systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju;”,

 

l) pkt 38 otrzymuje brzmienie:

„38) stacjonarna sieć telekomunikacyjna – publiczną sieć telekomunikacyjną, w której zakończenia sieci mają stałą lokalizację;”,

 

ł) pkt 40 otrzymuje brzmienie:

„40) szkodliwe zaburzenie elektromagnetyczne - zaburzenie elektromagnetyczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej;”,

 

m) po pkt 40 dodaje się pkt 40a w brzmieniu:

„40a) szkodliwe zakłócenia – zakłócenia, które:

a)  zagrażają funkcjonowaniu służby radionawigacyjnej lub służby radiokomunikacyjnej lub innej służby związanej z bezpieczeństwem lub

b)  w sposób poważny pogarszają, utrudniają lub wielokrotnie przerywają wykonywanie służby radiokomunikacyjnej działającej zgodnie z obowiązującymi przepisami międzynarodowymi, unijnymi lub krajowymi;”,

 

n) pkt 44 otrzymuje brzmienie:

       „44) udogodnienia towarzyszące – usługi towarzyszące, infrastrukturę fizyczną oraz inne urządzenia lub elementy związane z siecią telekomunikacyjną lub usługami telekomunikacyjnymi, które umożliwiają lub wspierają dostarczanie usług za pośrednictwem tych sieci lub usług lub które mogą służyć do tego celu, i obejmują między innymi budynki lub wejścia do budynków, okablowanie budynków, anteny, wieże i inne konstrukcje nośne, kanały, przewody, maszty, studzienki i szafki;”,

 

o) po pkt 44 dodaje się pkt 44a w brzmieniu:

„44a) usługi towarzyszące - usługi związane z siecią lub usługami telekomunikacyjnymi, które umożliwiają lub wspierają dostarczanie usług za pośrednictwem tych sieci lub usług, lub które mogą służyć do tego celu, i obejmują między innymi systemy translacji numerów lub systemy o równoważnych funkcjach, systemy dostępu warunkowego i elektroniczne przewodniki po programach, jak również inne usługi, takie jak usługi identyfikacji, lokalizacji oraz sygnalizowania obecności;”;

 

3) w art. 4:

a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) organy i jednostki organizacyjne podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz jednostki organizacyjne Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odniesieniu do sieci telekomunikacyjnej eksploatowanej przez te organy i jednostki dla potrzeb Kancelarii Prezydenta, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu i administracji rządowej;”,

b) pkt 6 otrzymuje brzmienie:

 „6) przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - wyłącznie w zakresie związanym z działalnością dyplomatyczną tych podmiotów oraz pod warunkiem uzyskania zgody, o której mowa w art. 148b;”;

 

4) w art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady wykonywania działalności telekomunikacyjnej przez organy i jednostki organizacyjne podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz jednostki organizacyjne Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w odniesieniu do sieci telekomunikacyjnej eksploatowanej przez te organy i jednostki dla potrzeb Kancelarii Prezydenta, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu i administracji rządowej, uwzględniając zakres zadań wykonywanych przez te organy i jednostki.”;

           

5) w art. 6b dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 - 4 w brzmieniu:

„2. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji o planowanym rozwoju sieci i usług, który mógłby wywrzeć wpływ na usługi hurtowe świadczone przez tego operatora.

3. Przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej na rynkach hurtowych jest obowiązany do przekazywania na żądanie Prezesa UKE danych księgowych dotyczących rynków detalicznych związanych z tymi rynkami hurtowymi.

4. Do przekazywania danych i informacji, o których mowa w ust. 1-3 oraz art. 6a stosuje się art. 6 ust. 2 i 3.”;

 

6) po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu:

Art. 12a. 1. Prezes UKE dokonuje, w drodze decyzji, wykreślenia wpisu z rejestru w przypadku trwałego, nie krótszego niż przez 6 miesięcy, zaprzestania działalności telekomunikacyjnej przez objęty nim podmiot, na wniosek podmiotu lub jego następców prawnych albo z urzędu.

2. Jeżeli podmiot objęty wpisem do rejestru trwale, nie krócej niż 6 miesięcy, zaprzestał działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany niezwłocznie złożyć pisemny wniosek do Prezesa UKE o dokonanie wykreślenia wpisu w rejestrze.

3. W przypadku podjęcia przez Prezesa UKE uzasadnionych wątpliwości co do wykonywania działalności telekomunikacyjnej przez podmiot objęty wpisem, Prezes UKE wzywa ten podmiot do udzielenia wyjaśnień w terminie 30 dni. W przypadku nieudzielenia wyjaśnień w terminie lub potwierdzenia przez podmiot zaprzestania działalności telekomunikacyjnej, Prezes UKE dokonuje wykreślenia wpisu.”;

 

7) art. 13 otrzymuje brzmienie:

Art. 13. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wpis lub zmianę wpisu:

1) do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych;

2) do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji

- kierując się dążeniem do uproszczenia i ułatwienia podejmowania działalności w zakresie telekomunikacji, a także koniecznością zapewnienia Prezesowi UKE informacji niezbędnych do właściwego realizowania jego obowiązków.”;

 

8) w art. 13a zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Przepisy art. 10 ust. 4-6, 8-10 i 12-14 oraz art. 11-12a stosuje się odpowiednio do wpisów lub ich wykreślenia dotyczących działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji.”;

 

9) w art. 15:

 

a) dodaje się pkt 3a w brzmieniu:

 

„3a)   decyzji dotyczących dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 139,”,

 

b) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

 

„4) innych wskazanych w ustawie oraz w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych”;

 

10) w art. 16 w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

 „Wyniki tego postępowania ogłaszane są w siedzibie, na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanej dalej „stroną podmiotową BIP UKE”, poprzez ogłoszenie niezastrzeżonych stanowisk uczestników tego postępowania.”;

 

11) art. 17 otrzymuje brzmienie:

Art. 17. 1.W wyjątkowych przypadkach, wymagających pilnego działania ze względu na bezpośrednie i poważne zagrożenie konkurencyjności lub interesów użytkowników, Prezes UKE może bez przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego wydać decyzję w sprawach, o których mowa w art. 15, na okres nieprzekraczający 12 miesięcy. 

2. Wydanie kolejnej decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, w tym również decyzji w treści odpowiadającej – z wyjątkiem okresu obowiązywania – decyzji wydanej uprzednio, poprzedza się postępowaniem konsultacyjnym. Decyzja ta wyłącza stosowanie decyzji, o której mowa w ust. 1, przed upływem okresu jej obowiązywania.”;

 

12) po art. 17 dodaje się art. 17a w brzmieniu:

 

Art. 17a. Prezes UKE publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE informacje o toczących się postępowaniach konsultacyjnych wraz z dodatkowymi dokumentami i stanowiskami uczestników, które nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa (niezastrzeżone stanowiska uczestników postępowania konsultacyjnego).”;

 

13) art. 18 otrzymuje brzmienie:

Art. 18. Jeżeli rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 15, mogą mieć wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi, Prezes UKE, niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego i rozpatrzeniu stanowisk uczestników tego postępowania, rozpoczyna postępowanie konsolidacyjne, przesyłając Komisji Europejskiej, Organowi Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej, zwanemu dalej „BEREC”, i organom regulacyjnym innych państw członkowskich projekty rozstrzygnięć wraz z ich uzasadnieniem. Jednocześnie Prezes UKE publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE dokumenty przekazane do Komisji oraz zamieszcza otrzymane w tej sprawie opinie i decyzje.”;

 

14) w art. 19:

 

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

 

„1. Jeżeli Komisja Europejska, BEREC lub organy regulacyjne innych państw członkowskich wyrażą stanowisko do projektu rozstrzygnięcia w terminie 1 miesiąca od dnia jego otrzymania, Prezes UKE niezwłocznie uwzględnia to stanowisko w możliwie najszerszym zakresie.

 

2.  Jeżeli w zakresie ustalenia znaczącej pozycji rynkowej oraz w zakresie zamiaru zdefiniowania rynku właściwego różnego od tych, które zdefiniowano w zaleceniu Komisji Europejskiej w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante, zwanym dalej "zaleceniem Komisji Europejskiej", Komisja Europejska poinformuje Prezesa UKE o swojej opinii, w której stwierdzi, że proponowane rozstrzygnięcie stanowi przeszkodę w funkcjonowaniu jednolitego rynku lub o swoich poważnych wątpliwościach co do zgodności tego środka z przepisami prawa Unii Europejskiej, Prezes UKE po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, zawiesza postępowanie na okres 2 miesięcy. W przypadku, gdy w tym okresie Komisja Europejska wyda decyzję, w której wezwie do wycofania w całości lub w części projektu rozstrzygnięcia, Prezes UKE uwzględnia stanowisko Komisji Europejskiej i dokonuje zmiany projektu rozstrzygnięcia lub umarza postępowanie w terminie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji przez Komisję.”,

 

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu:

 „2a. W przypadku dokonania przez Prezesa UKE zmiany projektu rozstrzygnięcia na podstawie ust. 2, przepisy  art. 15 - 20 stosuje się.

2b. Prezes UKE uwzględnia w jak największym stopniu uwagi innych krajowych organów regulacyjnych, BEREC i Komisji Europejskiej i może, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 2 zdanie drugie, przyjąć proponowane rozstrzygnięcie powiadamiając o tym Komisję Europejską.

2c. Prezes UKE przekazuje Komisji Europejskiej i BEREC informacje o wszystkich przyjętych ostatecznie rozstrzygnięciach, o których mowa w art. 18.”;

 

15) po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu:

„Art. 19a. 1. Jeżeli w odniesieniu do rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 18, w zakresie nałożenia, zmiany lub uchylenia obowiązku nałożonego na operatora na podstawie art. 34, art. 36 - 40, art. 42, art. 45 lub art. 46, Komisja Europejska w terminie, o którym mowa w art. 19 ust. 1, poinformuje Prezesa UKE oraz BEREC o powodach uznania, że projekt rozstrzygnięcia stanowiłby przeszkodę do tworzenia jednolitego rynku lub że istnieją poważne wątpliwości co do zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem Unii Europejskiej - rozstrzygnięcie to nie może zostać przyjęte przez kolejne trzy miesiące od dnia otrzymania zawiadomienia przez Prezesa UKE.

2. W przypadku, gdy Komisja Europejska nie przekaże zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może przyjąć projektowane rozstrzygnięcie, uwzględniając w jak największym zakresie wszelkie uwagi Komisji, BEREC lub innego krajowego organu regulacyjnego.

3. W trzymiesięcznym terminie, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE ściśle współpracuje z Komisją Europejską oraz z BEREC w celu określenia najwłaściwszego i najskuteczniejszego rozstrzygnięcia spełniającego cele, o których mowa w art. 189 ust. 2, biorąc jednocześnie pod uwagę opinie uczestników rynku i konieczność zapewnienia rozwoju spójnej praktyki regulacyjnej.

4. Jeżeli BEREC podziela stanowisko Komisji Europejskiej wyrażone w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE współpracuje z BEREC w celu określenia najwłaściwszego i najskuteczniejszego rozstrzygnięcia. Przed upływem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może:

1) zmienić lub wycofać projektowane rozstrzygnięcie, uwzględniając w jak największym stopniu zawiadomienie Komisji Europejskiej, o którym mowa w ust. 1, oraz opinię BEREC;

2) podtrzymać swoje projektowane rozstrzygnięcie.

5. W terminie 1 miesiąca od wydania przez Komisję Europejską zalecenia zobowiązującego do zmiany lub wycofania projektowanego środka lub wycofania przez Komisję Europejską zastrzeżeń odnośnie projektowanego rozstrzygnięcia, w przypadku gdy BEREC nie podziela stanowiska Komisji Europejskiej, nie wydał opinii lub jeśli Prezes UKE zmienił lub utrzymał projektowane rozstrzygnięcie zgodnie z ust. 4, Prezes UKE powiadamia Komisję Europejską i BEREC o przyjęciu ostatecznego rozstrzygnięcia. Termin, o którym mowa w zdaniu poprzednim, może być wydłużony przez Prezesa UKE, w przypadku potrzeby przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego, o którym mowa w art. 15.

6. Jeżeli Prezes UKE postanowi nie zmieniać lub nie wycofywać projektowanego rozstrzygnięcia pomimo negatywnego stanowiska wyrażonego przez Komisję Europejską w zaleceniu, o którym mowa w ust. 5, przedstawia uzasadnienie.

7. Prezes UKE może wycofać projektowane rozstrzygnięcie na każdym etapie postępowania.”;

 

16) w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.  Prezes UKE powiadamia niezwłocznie Komisję Europejską, BEREC i organy regulacyjne innych państw członkowskich o powzięciu decyzji, o której mowa w art. 17 ust. 1, przedstawiając uzasadnienie.”;

 

17) w art. 21 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 i 3 w brzmieniu:

 

„2. Prezes UKE przeprowadza analizę, o której mowa w ust. 1:

1) w terminie 3 lat od podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3 lub 4 lub

2) w terminie 2 lat od przyjęcia zmienionego zalecenia w sprawie odnośnych rynków w przypadku rynków niezgłoszonych wcześniej Komisji Europejskiej.

3. Prezes UKE, w uzasadnionych przypadkach, może zwrócić się do Komisji Europejskiej z wnioskiem o przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, o maksymalnie 3 lata. W przypadku niezgłoszenia przez Komisję Europejską sprzeciwu w ciągu miesiąca od wystąpienia z wnioskiem przez Prezesa UKE, termin ulega przedłużeniu zgodnie z wnioskiem.”;

 

18) w art. 22:

a)  w ust. 1:

- zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„Po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 21 ust. 1, Prezes UKE przeprowadza postępowanie w celu:”,

 

- pkt 1 otrzymuje brzmienie:

 

„1) określenia rynku właściwego, uwzględniając uwarunkowania krajowe oraz w największym możliwie stopniu zalecenie Komisji Europejskiej i wytyczne, o których mowa w art. 19 ust. 3, w zakresie wyrobów i usług telekomunikacyjnych, mając na uwadze poziom rozwoju krajowego rynku produktów i usług telekomunikacyjnych, zgodnie z prawem konkurencji, zwanego dalej „rynkiem właściwym”,”,

 

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44, art. 44b, art. 45, art. 46 lub art. 72 ust. 3.”;

 

19) art. 23 otrzymuje brzmienie:

 „Art. 23. 1. Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 22 ust. 1, Prezes UKE, w przypadku ustalenia, że na rynku właściwym nie występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą:

1) wydaje postanowienie, w którym:

  1. określa rynek właściwyw sposób określony w art. 22 ust. 1 pkt 1,
  2. stwierdza, że na tym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja

- jeżeli na tym samym rynku właściwym nie występował przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą albo

2) wydaje decyzję, w której:

  1. określa rynek właściwy w sposób określony w art. 22 ust. 1 pkt 1,
  2. stwierdza, że na tym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja,
  3. uchyla nałożone obowiązki regulacyjne

- jeżeli na tym samym rynku właściwym występował przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, którzy utracili tę pozycję.

2. Prezes UKE w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, określa termin uchylenia obowiązków regulacyjnych tak, aby uchylenie to uwzględniało sytuację działających na rynku przedsiębiorców telekomunikacyjnych objętych tą decyzją, nie dłuższy jednak niż okresy wypowiedzenia poszczególnych umów określone w zawartych pomiędzy przedsiębiorcami umowach, które dotyczyły realizacji uchylanych obowiązków regulacyjnych.

3. Do projektu postanowienia lub decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu konsultacyjnym.

4. Decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ogłasza się na stronie podmiotowej BIP UKE.”;

 

20) w art. 24:

a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:

 „1) określa rynek właściwy w sposób określony w art. 22 ust. 1 pkt 1;”,

b) w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie:

„c)  zmienia lub uchyla nałożone obowiązki regulacyjne, jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie utracili tej pozycji, ale warunki na rynku właściwym uzasadniają zmianę lub uchylenie tych obowiązków.”;

 

21) w art. 25 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 24, na tym samym rynku właściwym występował przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, Prezes UKE, w drodze decyzji, określa termin uchylenia obowiązków regulacyjnych tak, aby uchylenie to uwzględniało sytuację działających na rynku przedsiębiorców telekomunikacyjnych objętych tymi decyzjami, nie dłuższy jednak niż okresy wypowiedzenia umowy określone w zawartych pomiędzy przedsiębiorcami umowach, które dotyczyły realizacji uchylanych obowiązków regulacyjnych.”;

 

22) w art. 25a:

  1.  ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Prezes UKE przy ustalaniu, czy dwóch lub więcej przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmuje kolektywną znaczącą pozycję na rynku właściwym ocenia cechy rynku właściwego, w szczególności udział przedsiębiorców w tym rynku oraz jego przejrzystość. Jeżeli ocena ta nie wskazuje na brak kolektywnej pozycji znaczącej dwóch lub więcej przedsiębiorców telekomunikacyjnych, dodatkowo stosuje w szczególności następujące kryteria:

  1)   niską elastyczność popytu,

  2)   podobne udziały w rynku,

  3)   wysokie prawne lub ekonomiczne bariery dostępu do rynku,

  4)   integrację pionową, której towarzyszy zbiorowa odmowa dostaw,

  5)   brak równoważącej siły nabywczej,

  6)   brak potencjalnej konkurencji

- które nie muszą być spełnione łącznie.”,

 

  1. dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W celu ustalania, czy dwóch lub więcej przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmuje kolektywną znaczącą pozycję na rynku właściwym, Prezes UKE może wziąć pod uwagę inne kryteria niż wymienione w ust 4.”;

 

23) w art. 25c dodaje się pkt 3 w brzmieniu:

„3) w jak największym stopniu uwzględnia opinie i wspólne stanowiska przyjmowane przez BEREC.”;

 

24) po art. 25d dodaje się art. 25e i 25f w brzmieniu:

 

Art. 25e. 1.Przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego znaczącą pozycję na rynku właściwym, można uznać za przedsiębiorcę zajmującego znaczącą pozycję na innym rynku właściwym, jeżeli powiązania pomiędzy tymi rynkami są tego rodzaju, że przeniesienie siły rynkowej przedsiębiorcy z rynku właściwego na drugi rynek właściwy (rynek powiązany) wzmacnia na nim pozycję tego przedsiębiorcy.

2. W celu uniemożliwienia przeniesienia znaczącej pozycji z rynku właściwego na rynek powiązany, Prezes UKE może nałożyć na rynku powiązanym na przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, obowiązki, o których mowa w art. 36-40 oraz w art. 42.

3. W przypadku, gdy nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 36-40 oraz w art. 42, nie doprowadziło do uniemożliwienia przeniesienia znaczącej pozycji z rynku właściwego na rynek powiązany, Prezes UKE może nałożyć na rynku powiązanym na przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1 obowiązki, o których mowa w art. 46.

 

Art. 25f. 1. Prezes UKE, w przypadku niezakończenia analizy rynku w terminach, o których mowa w art. 21 ust. 2, może wystąpić do BEREC z wnioskiem o konsultację w sprawie analizy wskazanego rynku i utrzymania, zmiany albo uchylenia obowiązków regulacyjnych nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmujących kolektywną pozycję znaczącą przed przeprowadzeniem analizy rynku.

2. W ciągu 6 miesięcy od uzyskania wyniku konsultacji od BEREC, Prezes UKE powiadamia Komisję Europejską o projektowanym rozstrzygnięciu.”;

 

25) w art. 28 w ust. 1 pkt 2a otrzymuje brzmienie:

„2a) rozwój nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promocję technologii innowacyjnych;”;

 

26) w art. 34 w ust. 2:

 

a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

 

„2) zapewnieniu określonych elementów sieci telekomunikacyjnej, w tym dostępu do nieaktywnych elementów sieci lub urządzeń telekomunikacyjnych, linii, łączy lub lokalnych pętli abonenckich; obowiązek udostępnienia lokalnych pętli abonenckich może dotyczyć pętli lub podpętli, w warunkach pełnego dostępu lub dostępu współdzielonego, wraz z kolokacją, dostępem do połączeń kablowych i odpowiednich systemów informacyjnych;”,

 

b) dodaje się pkt 13 w brzmieniu:

„13) zapewnieniu dostępu do usług towarzyszących, w tym usług identyfikacji, lokalizacji i sygnalizowania obecności.”;

 

27) w art. 35 w ust. 2:

 

a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:

 

„1) techniczną i ekonomiczną wykonalność użytkowania lub instalacji konkurencyjnych urządzeń mając na uwadze tempo rozwoju rynku oraz rodzaj wzajemnych połączeń sieci lub dostępu telekomunikacyjnego, w tym możliwość zastosowania innych rozwiązań związanych z dostępem telekomunikacyjnym, takich jak dostęp do kanalizacji kablowej;”,

 

b) pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3) początkowe inwestycje dokonane przez właściciela udogodnień towarzyszących, mając na uwadze ryzyko inwestycyjne oraz poczynione inwestycje telekomunikacyjne;

4) konieczność zapewnienia konkurencji w dłuższym okresie, w tym efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promocję technologii innowacyjnych;”;

 

28) w art. 39 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:

„6. W  przypadku, gdy operator poniósł wydatki na nowe przedsięwzięcie  inwestycyjne, w tym budowę sieci nowej generacji, Prezes UKE,  ustalając  opłaty z tytułu dostępu telekomunikacyjnego, bierze pod uwagę wykonane przez operatora inwestycje oraz zapewnia temu operatorowi zwrot stosownej części zainwestowanego kapitału.”;

 

29) w art. 40 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W  przypadku, gdy operator poniósł wydatki na nowe przedsięwzięcie  inwestycyjne, w tym budowę sieci nowej generacji, gdy według oceny, o której mowa w ust. 3, wysokość opłat ustalonych przez operatora jest nieprawidłowa, Prezes UKE ustala wysokość opłat lub ich maksymalny albo minimalny poziom stosując sposoby ustalania opłat wskazane w ust. 1a, biorąc pod uwagę wykonane przez operatora inwestycje oraz zapewniając temu operatorowi zwrot stosownej części zainwestowanego kapitału. Ustalenie opłat następuje w odrębnej decyzji.”;

 

30) w art. 42 w ust. 6 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli operator, oprócz obowiązku, o którym mowa w ust. 1, został obowiązany do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, oferta ramowa o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej powinna zawierać co najmniej:”;

 

31) art. 44 otrzymuje brzmienie:

Art. 44. W szczególnych przypadkach Prezes UKE może, w drodze decyzji,  nałożyć na operatorów o znaczącej pozycji rynkowej inne obowiązki w zakresie dostępu telekomunikacyjnego niż wymienione w art. 34, art. 36-40 i art. 42.”;

 

32) po art. 44 dodaje się art. 44a-44f  w brzmieniu

„Art. 44a. 1. Niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego dotyczącego nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 44, innych niż przewidziane w art. 44b, Prezes UKE występuje do Komisji Europejskiej z wnioskiem o uzyskanie zgody na nałożenie tych obowiązków. Do wniosku Prezes UKE dołącza projekty rozstrzygnięć wraz z uzasadnieniem.

2. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE, w drodze decyzji, nakłada, zgodnie z wnioskiem obowiązki, o których mowa w art. 44.

 

Art. 44b. 1. Jeżeli wcześniej nałożone obowiązki regulacyjne w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 34, art. 36–40 i art. 42, nie zapewniły na rynku lub rynkach hurtowych skutecznej konkurencji oraz istnieją na tym rynku lub rynkach istotne i trwałe problemy konkurencyjne lub zawodność rynku, Prezes UKE może, po przeprowadzeniu analizy tego rynku lub rynków hurtowych, o której mowa w art. 21, nałożyć na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zintegrowanego pionowo obowiązek rozdziału funkcjonalnego polegający na wykonywaniu działalności związanej ze świadczeniem usług hurtowego dostępu telekomunikacyjnego przez wyodrębnioną, niezależnie działającą jednostkę organizacyjną, lub przez kilka wydzielonych jednostek organizacyjnych, zwanych dalej „wydzieloną jednostką organizacyjną”.

2. Wydzielona jednostka organizacyjna zapewnia dostęp telekomunikacyjny innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, w tym przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, o którym mowa w ust. 1, oraz innym jednostkom organizacyjnym tego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w takich samych terminach i na takich samych warunkach, w tym dotyczących poziomów cen i usług, oraz przy użyciu tych samych systemów i procesów.

3. Przed nałożeniem na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązku rozdziału funkcjonalnego Prezes UKE występuje do Komisji Europejskiej z wnioskiem o uzyskanie zgody na nałożenie obowiązku rozdziału funkcjonalnego, do którego dołącza:

1) wyniki analizy rynku albo rynków hurtowych, o której mowa w art. 21, potwierdzające, iż wcześniej nałożone obowiązki regulacyjne w zakresie dostępu telekomunikacyjnego nie zapewniły na rynku lub rynkach hurtowych, o których mowa w ust. 1, skutecznej konkurencji oraz, że istnieją na tym rynku lub rynkach istotne i trwałe problemy konkurencyjne lub zawodność rynku;

2) uzasadnioną ocenę, że w rozsądnym terminie nie zaistnieje lub zaistnieje w niewielkim stopniu na rynku lub rynkach hurtowych, o których mowa w ust. 1, skuteczna i trwała konkurencja w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej;

3) analizę spodziewanego wpływu nałożenia obowiązku rozdziału funkcjonalnego na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, w tym na sytuację pracowników wydzielonej jednostki organizacyjnej, na działalność Prezesa UKE oraz na rynek telekomunikacyjny. Dodatkowo analiza zawiera wpływ na motywację do inwestowania na rynku telekomunikacyjnym, a także spodziewany wpływ na konkurencję na tym rynku oraz potencjalne skutki dla konsumentów;

4) uzasadnienie zastosowania rozdziału funkcjonalnego jako najskuteczniejszego środka naprawczego, który ma na celu rozwiązanie problemów związanych z konkurencją lub usunięcie zidentyfikowanych nieprawidłowości na rynku lub rynkach hurtowych;

5) projekt decyzji w sprawie rozdziału funkcjonalnego obejmujący określenie:

a) charakteru i stopnia rozdziału funkcjonalnego, ze wskazaniem w szczególności statusu prawnego wydzielonej jednostki organizacyjnej, biorąc pod uwagę stanowisko przedsiębiorcy, na którego ma być nałożony obowiązek rozdziału funkcjonalnego co do tego statusu, o ile takie stanowisko zostało przedstawione przez niego w ramach postępowania konsultacyjnego,

b) zakresu początkowych składników majątkowych wydzielonej jednostki organizacyjnej oraz rodzaju produktów lub usług dostarczanych przez tę jednostkę,

c) rozwiązań w zakresie zarządzania wydzieloną jednostką organizacyjną, w tym zasad dotyczących stworzenia w tej jednostce odpowiedniej struktury zachęt zapewniających niezależność pracowników wydzielonej jednostki organizacyjnej od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, innych jednostek tego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, spółek od niego zależnych, wobec niego dominujących lub z nim powiązanych w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.4)),

d) zasad realizacji obowiązku rozdziału funkcjonalnego, w tym harmonogramu realizacji tego obowiązku,

e) zasad zapewniających przejrzystość procedur operacyjnych, w szczególności w odniesieniu do innych zainteresowanych podmiotów,

f) programu monitorowania zapewniającego przestrzeganie obowiązku rozdziału funkcjonalnego, obejmującego w szczególności publikację przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, corocznego sprawozdania w tym zakresie.

4. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku, o którym mowa w ust. 3, Prezes UKE w drodze decyzji nakłada obowiązek rozdziału funkcjonalnego.

 

Art. 44c. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 44b ust. 4, Prezes UKE przeprowadza, zgodnie z art. 21, skoordynowaną analizę rynków właściwych związanych z siecią dostępu oraz nakłada, utrzymuje, zmienia lub uchyla inne obowiązki regulacyjne.

 

Art. 44d.Przedsiębiorca telekomunikacyjny, o którym mowa w art. 44b ust. 1, może podlegać innym obowiązkom regulacyjnym w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 34, art. 36–40, art. 42 i art. 44 w odniesieniu do rynków, na których jego pozycję uznano za znaczącą.

 

Art. 44e. 1. Do wydzielonej jednostki organizacyjnej, w przypadku gdy nie ma ona formy odrębnej osoby prawnej, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy o oddziale przedsiębiorcy.

2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, o którym mowa w art. 44b ust. 1, obowiązany jest do wyboru nazwy wydzielonej jednostki organizacyjnej, w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art. 44b ust. 4. Nazwa handlowa powinna pozwalać na identyfikację tej jednostki jako jednostki wydzielonej od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 44b ust. 1, i być przez niego używana w obrocie handlowym.

3. Wydzielona jednostka organizacyjna jest odrębnym pracodawcą w ramach przedsiębiorstwa przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 44b ust. 1, za którego uprawnienia i obowiązki pracodawcy wykonuje osoba lub osoby kierujące wydzieloną jednostką.

4. Osoba lub osoby kierujące wydzieloną jednostką nie będącą odrębną osobą prawną uprawnione są do reprezentowania jej na zewnątrz na zasadach prokury oddziałowej.

5. Osoba lub osoby kierujące wydzieloną jednostką organizacyjną nie mogą jednocześnie świadczyć pracy lub wykonywać innych zajęć na jakiejkolwiek podstawie u przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 44b ust. 1, lub w innej niż wydzielona jednostka organizacyjna, jednostce organizacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 44b ust. 1, lub w spółce od niego zależnej, wobec niego dominującej lub z nim powiązanej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, ani pełnić funkcji w ich organach lub pełnić na rzecz tych podmiotów funkcji doradczych.

 

Art. 44f. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej zintegrowany pionowo, w celu zapewnienia wszystkim dostawcom usług świadczącym usługi na rzecz użytkowników końcowych, w tym samemu sobie, możliwości oferowania równoważnych usług użytkownikom końcowym, jest obowiązany poinformować Prezesa UKE o zamiarze przeniesienia środków majątkowych lokalnej sieci dostępu lub jej znacznej części na odrębną osobę prawną, mającą innego właściciela lub na nowo zawiązany w tym celu podmiot. Zawiadomienia dokonuje się najpóźniej na sześć miesięcy przed planowanym przeniesieniem środków majątkowych. Jednocześnie, przedsiębiorca telekomunikacyjny niezwłocznie informuje Prezesa UKE o każdej zmianie zamiaru w zakresie dokonania takiego przeniesienia.

2. Prezes UKE przeprowadza skoordynowaną analizę rynków właściwych związanych z siecią dostępu w terminie 6 miesięcy od uzyskania informacji, o której mowa w ust. 1, w celu określenia wpływu działań, o których mowa w ust. 1, na te rynki i informuje przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, o jej zakończeniu.

3. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia Prezesa UKE o przeniesieniu środków majątkowych lokalnej sieci dostępu lub ich znacznej części na odrębną osobę prawną, mającą innego właściciela lub na nowo zawiązany w tym celu podmiot.

4. Prezes UKE po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, w oparciu o wyniki analizy, o której mowa w ust. 2, przeprowadza postępowanie, o którym mowa w art. 22, i nakłada, utrzymuje, zmienia lub uchyla obowiązki regulacyjne.

5.Odrębna osoba prawna lub nowo zawiązany podmiot, o których mowa w ust. 1, może podlegać obowiązkom regulacyjnym w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 34, art. 36–40, 42 i art. 44 w odniesieniu do rynków, na których jej lub jego pozycję uznano za znaczącą.”;

 

33) uchyla się art. 47;

34) w art. 48 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego nałożono obowiązek, o którym mowa w art. 46 ust. 3 pkt 4, przedkłada Prezesowi UKE projekty cenników i regulaminów świadczenia usług wraz z uzasadnieniem, w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem wprowadzenia w życie cennika lub regulaminu świadczenia usług lub ich zmian.

2. Prezes UKE, w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia przedłożenia projektu cennika, regulaminu świadczenia usług lub ich zmiany, może zgłosić sprzeciw, jeżeli projekt cennika lub regulaminu jest sprzeczny z decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 2, lub z przepisami niniejszej ustawy i zobowiązać przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do przedstawienia poprawionego cennika lub regulaminu, w części objętej sprzeciwem.”;

 

35) art. 50 otrzymuje brzmienie:

Art. 50. 1. Rachunkowość regulacyjną prowadzi przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego nałożono ten obowiązek na podstawie art. 38 lub art. 46.

2. Kalkulację kosztów prowadzi przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego nałożono ten obowiązek na podstawie art. 39, art. 46 lub art. 90.”;

 

36) w art. 53 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Art. 53. 1. Prezes UKE określi corocznie, w drodze decyzji, dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, na którego nałożył obowiązek prowadzenia kalkulacji kosztów, wskaźnik zwrotu kosztu zaangażowanego kapitału, który przedsiębiorca telekomunikacyjny stosuje w kalkulacji kosztów, uwzględniając udokumentowane koszty pozyskania kapitału, pozycję przedsiębiorcy na rynku kapitałowym, ryzyko związane z zaangażowaniem kapitału, zwłaszcza dla nowych przedsięwzięć inwestycyjnych, oraz koszty zaangażowania kapitału na porównywalnych rynkach.”;

 

37) w art. 54 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Prezes UKE nakłada, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązanego na podstawie art. 38 lub art. 46 do prowadzenia rachunkowości regulacyjnej, obowiązek publikowania w Biuletynie UKE oraz na stronie podmiotowej BIP UKE zatwierdzonej instrukcji tak, aby zapewniona była prezentacja sposobów wyodrębniania i przypisywania aktywów i pasywów, przychodów i kosztów.

2. Prezes UKE nakłada, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązanego na podstawie art. 39, art. 46 lub art. 90 do prowadzenia kalkulacji kosztów, obowiązek publikowania w Biuletynie UKE oraz na stronie podmiotowej BIP UKE zatwierdzonego opisu kalkulacji kosztów tak, aby zapewniona była prezentacja głównych grup kosztów oraz sposobów ich przypisania na poszczególne rodzaje usług.”;

 

38) w art. 56:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.Umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawiera się w formie pisemnej lub elektronicznej w postaci formularza na stronie internetowej dostawcy usług. Wymóg formy pisemnej lub elektronicznej w postaci formularza na stronie internetowej dostawcy usług nie dotyczy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawieranej przez dokonanie czynności faktycznych obejmujących w szczególności umowy o świadczenie usług przedpłaconych świadczonych w publicznej sieci telekomunikacyjnej, publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do sieci dostawcy usług.”,

 

b) w ust. 3:

- zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Umowa o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych wymagająca, formy pisemnej lub elektronicznej, powinna, z zastrzeżeniem ust. 5 i 5a, w jasnej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formieokreślać w szczególności:”,

- pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2)   świadczone usługi ze wskazaniem elementów składających się na opłatę abonamentową;”,

 

- pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4)   okres, na jaki została zawarta umowa,w tym minimalny okres trwania umowy zawartej na warunkach promocyjnych;”,

 

- po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:

„6a) sposoby dokonywania płatności;”,

 

- pkt 8 otrzymuje brzmienie:

„8)   tryb i warunki dokonywania zmian umowy oraz warunki jej przedłużenia i rozwiązania;”,

 

- po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu:

„8a) ograniczenia w zakresie korzystania z udostępnionych abonentowi przez dostawcę usług urządzeń końcowych;”,

 

- pkt 9 otrzymuje brzmienie:

 „9) dane dotyczące funkcjonalności świadczonej usługi obejmujące informacje:

  1. czy zapewniane są połączenia z numerami alarmowymi,
  2. czy gromadzone są dane o lokalizacji urządzenia końcowego, z którego wykonywane jest połączenie,
  3. o wszelkich ograniczeniach w kierowaniu połączeń do numerów alarmowych,
  4. o wszelkich ograniczeniach w dostępie lub korzystaniu z usług i aplikacji,
  5. o procedurach wprowadzonych przez dostawcę usług w celu pomiaru i organizacji ruchu w sieci, aby zapobiec osiągnięciu lub przekroczeniu pojemności łącza, wraz z informacją o ich wpływie na jakość świadczonych usług,
  6. o działaniach, jakie dostawca usług jest uprawniony podejmować w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci i usług;”,

 

- pkt 10 otrzymuje brzmienie:

 „10)  dane dotyczące jakości usług, w szczególności minimalne oferowane poziomy jakości usług, w tym czas wstępnego przyłączenia, a w odpowiednich przypadkach także inne parametry jakości usług, określone przez Prezesa UKE na podstawie art. 63 ust. 2a;”,

 

- po pkt 10 dodaje się pkt 10a i 10b w brzmieniu:

„10a) w przypadku usługi dostępu do sieci Internet świadczonej w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej:

  1. maksymalną przepustowość łącza w kilobitach na sekundę,
  2. prędkość transmisji danych do i od abonenta w kilobajtach na sekundę,
  3. poziom utraty pakietów danych,
  4. poziom rozbieżności w czasie pomiędzy momentem wysłania i momentem odebrania pakietów danych,
  5. okoliczności mające znaczący wpływ na wartości określone w lit. a-d,
  6. warunki dostarczania prędkości, o których mowa w lit. b,
  7. warunki dostarczenia minimalnych gwarantowanych prędkości transmisji danych, jeżeli dostawca usług takie prędkości świadczy;

 10b) sposoby informowania abonenta o wyczerpaniu pakietu na transmisję danych w przypadku usługi dostępu do sieci Internet świadczonej w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz o możliwości bieżącej kontroli stanu takiego pakietu przez abonenta;”,

 

- pkt 11 otrzymuje brzmienie:

„11) zakres usług serwisowych oraz sposoby kontaktowania się z podmiotami, które je świadczą;”,

 

- uchyla się pkt 12,

 

- pkt 13 otrzymuje brzmienie:

„13) zakres odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, wysokość odszkodowania oraz zasady i terminy jego wypłaty, w szczególności w przypadku gdy nie został osiągnięty określony w umowie, w tym w zakresie wskazanym w pkt 10a, poziom jakości świadczonej usługi;”,

    

- pkt 16 otrzymuje brzmienie:

„16) sposób uzyskania informacji o aktualnym cenniku usług oraz kosztach usług serwisowych;”,

 

- dodaje się pkt 17 - 19 w brzmieniu:

„17) zasady umieszczenia danych abonenta w spisie abonentów w przypadku umowy dotyczącej świadczenia usług głosowych;

  1. sposób przekazywania abonentowi informacji o zagrożeniach związanych ze świadczoną usługą, w tym o sposobach ochrony bezpieczeństwa, prywatności i danych osobowych;
  2. wszelkie opłaty należne w momencie rozwiązania umowy, w tym warunki zwrotu kosztów telekomunikacyjnych urządzeń końcowych.”,

 

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Umowa o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej poza elementami, o których mowa w ust. 3, powinna określać numer przydzielony abonentowi, a w przypadku przyłączenia do publicznej stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej także adres zakończenia sieci.”,

 

d) po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu:

„4a. W przypadku konsumenta początkowy okres obowiązywania umowy określony w umowie, o której mowa w ust. 1, zawieranej z danym dostawcą usług na czas określony  nie może przekraczać 24 miesięcy.

4b. Dostawca usług zapewnia użytkownikowi końcowemu możliwość zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, również na okres nieprzekraczający 12 miesięcy.”,

 

e) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

 

„5.Dane, o których mowa w ust. 3 pkt 8a-10 i 10b–19, na podstawie wyraźnego postanowienia umowy, mogą być zawarte w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.”,

 

  1. po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Jeśli dane, o których mowa w ust. 3 pkt 4, 5, 6a, 8a, pkt 9 lit. d-f, pkt 10b–19 wynikają z warunków promocji, na podstawie wyraźnego postanowienia umowy, mogą być one zamieszczone w odrębnym dokumencie określającym warunki promocji, stanowiącym załącznik do umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.”,

 

  1. ust. 6 i 6a otrzymują brzmienie:

„6. Dostawca usług umożliwia abonentowi, będącemu stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej, zmianę warunków umowy, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 4-6a za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w szczególności telefonicznie lub przy użyciu poczty elektronicznej lub faksu. Dostawca usług obowiązany jest jednak utrwalić oświadczenie abonenta złożone w sposób określony w zadaniu pierwszym i przechowywać je do końca obowiązywaniaumowy na zmienionych warunkach. W przypadku zmiany warunków umowy dokonanej telefonicznie powinna być utrwalona cała rozmowa. Abonentowi przysługuje prawo odstąpienia od dokonanej zmiany warunków umowy, bez podania przyczyn, poprzez złożenie oświadczenia w formie pisemnej w terminie 10 dni od dnia zmiany umowy. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.

6a. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, dostarcza abonentowi, o którym mowa w ust. 6,  drogą elektroniczną na wskazany przez abonenta w tym celu adres poczty elektronicznej lub za pomocą podobnego środka porozumiewania się na odległość lub na żądanie abonenta w formie pisemnej:

a) treść zmiany warunków umowy dokonanej za pomocą środków porozumiewania się na odległość lub w przypadku, gdy treść zmiany ze względu na jej objętość utrudniać będzie abonentowi zapoznanie się z nią - odesłanie do miejsca na stronie internetowej dostawcy, gdzie abonent może się z nią zapoznać,

b)  potwierdzenie faktu złożenia przez abonenta oświadczenia o zmianie warunków umowy oraz jego zakresu i terminu wprowadzenia tych zmian.”;

 

39) w art. 57 w ust. 1 uchyla się pkt 1;

 

40) w art. 59:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych określający w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych dane, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 9-16, obowiązany jest podać ten regulamin do publicznej wiadomości i dostarczać nieodpłatnie abonentowi wraz z umową o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych dane, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 8a-10 i 10b-19, jest obowiązany podać ten regulamin do publicznej wiadomości poprzez publikację na swojej stronie internetowej i dostarczać nieodpłatnie abonentowi wraz z umową o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, a także na każde jego żądanie w formie pisemnej lub elektronicznej.”,

 

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

,,1a. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych zamieszczający w odrębnym dokumencie określającym warunki promocji dane, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 4, 5, 6a, 8a, 9 lit. d-f, pkt 10b–19, jest obowiązany podać ten dokument do publicznej wiadomości i dostarczać nieodpłatnie abonentowi wraz z umową o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, a także na każde jego żądanie w formie pisemnej lub elektronicznej.”,

 

  1. ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych dla abonentów niebędących stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej jest obowiązany do określenia zakresu i warunków wykonywania usług telekomunikacyjnych w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych oraz podania tego regulaminu do publicznej wiadomości.”,

 

  1. ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych jest obowiązany do przedłożenia regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych Prezesowi UKE, na każde jego żądanie, w terminie przez niego określonym.”;

 

41) w art. 60:

a) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Regulamin świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych niewymagających zawarcia umowy w formie pisemnej lub elektronicznej w postaci formularza na stronie internetowej dostawcy usług powinien określać w szczególności:”,

 

b) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) świadczone usługi ze wskazaniem elementów składających się na opłatę za świadczenie usług;”,

 

c) po pkt 3 dodaje się pkt 3a-3e w brzmieniu:

„3a) sposoby dokonywania płatności;

3b) ograniczenia w zakresie korzystania z udostępnionych abonentowi przez dostawcę usług urządzeń końcowych;

3c) dane dotyczące funkcjonalności świadczonej usługi obejmujące informacje:

  1. czy zapewniane są połączenia z numerami alarmowymi,
  2. czy gromadzone są dane o lokalizacji urządzenia końcowego, z którego wykonywane jest połączenie,
  3. o wszelkich ograniczeniach w kierowaniu połączeń do numerów alarmowych,
  4. o wszelkich ograniczeniach w dostępie lub korzystaniu z usług i aplikacji,
  5. o procedurach wprowadzonych przez dostawcę usług w celu pomiaru i organizacji ruchu w sieci, aby zapobiec osiągnięciu lub przekroczeniu pojemności łącza, wraz z informacją o ich wpływie na jakość świadczonych usług,
  6. o działaniach, jakie dostawca usług jest uprawniony podejmować w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci i usług;

3d) dane dotyczące jakości usług, w szczególności minimalne oferowane poziomy jakości usług, w tym czas wstępnego przyłączenia, a w odpowiednich przypadkach także inne parametry jakości usług, określone przez Prezesa UKE na podstawie art. 63 ust. 2a;

3e) sposoby informowania abonenta o wyczerpaniu pakietu na transmisję danych w przypadku usługi dostępu do sieci Internet świadczonej w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz o możliwości bieżącej kontroli stanu takiego pakietu przez abonenta;”,

 

d) pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4) zakres usług serwisowych oraz sposoby kontaktowania się z podmiotami, które ją świadczą;’,

 

e) pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„7) sposób uzyskania informacji o aktualnym cenniku usług oraz kosztach usług serwisowych;”,

 

f) po pkt 7 dodaje się pkt 7a-7b w brzmieniu:

„7a) zasady umieszczenia danych abonenta w spisie abonentów w przypadku umowy dotyczącej świadczenia usług głosowych;

7b) sposób przekazywania abonentowi informacji o zagrożeniach związanych ze świadczoną usługą, w tym o sposobach ochrony bezpieczeństwa, prywatności i danych osobowych;”,

 

g) dodaje się pkt 8 i 9 w brzmieniu:

„8) rodzaj działań, które dostawca usług może podjąć w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa lub integralności lub z zagrożeniami i podatnością na takie zagrożenia;

9) rekomendowane sposoby zabezpieczenia telekomunikacyjnego urządzenia końcowego przez abonenta.”;

 

42) w art. 60a:

a) w ust. 1:

- pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1) doręcza na piśmie abonentowi będącemu stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej treść każdej proponowanej zmiany warunków umowy, w tym określonych w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, chyba że abonent złożył żądanie określone w ust. 1b,

2) doręcza na piśmie abonentowi niebędącemu stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej, który udostępnił swoje dane, o których mowa w ust. 1a, treść każdej proponowanej zmiany warunków umowy określonych w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, chyba że abonent złożył żądanie określone w ust. 1b, oraz”,

 

b) ust. 2–4 otrzymują brzmienie:

„2. W razie skorzystania z prawa wypowiedzenia umowy, o którym mowa w ust. 1, dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych nie przysługuje zwrot ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6, o czym abonent powinien zostać także poinformowany.

 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli konieczność wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 1, wynika bezpośrednio ze zmiany przepisów prawa, w tym również usunięcia niedozwolonych postanowień umownych,a także z decyzji Prezesa UKE wydanej na podstawie art. 63 ust. 2a.

 4. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych niezwłocznie informuje na piśmie abonentów będących stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej o zmianie nazwy (firmy), adresu lub siedziby dostawcy usług, chyba że abonent złożył żądanie otrzymywania tych informacji drogą elektroniczną na wskazany przez abonenta w tym celu adres poczty elektronicznej lub za pomocą podobnego środka porozumiewania się na odległość. Informacja o powyższych zmianach nie stanowi zmiany warunków umowy.”;

 

43) w art. 61 ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W przypadku, o którym mowa w ust. 5 i 5a, abonent powinien zostać poinformowany także o tym, że w razie skorzystania z prawa wypowiedzenia umowy w przypadku braku akceptacji podwyższenia cen dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych nie przysługuje zwrot ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6.”;

 

44) w art. 61a ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3)   o konieczności zwrotu ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6, w przypadku skorzystania przez abonenta z prawa do wypowiedzenia umowy.”;

 

45) art. 62 otrzymuje brzmienie:

Art. 62. 1. Prezes UKE kierując się potrzebą zwiększenia dostępności informacji dotyczących zasad świadczenia usług telekomunikacyjnych dla użytkowników końcowych publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE informacje dotyczące podstawowych praw i obowiązków abonentów publicznie dostępnych usług telefonicznych, w tym informacje dotyczące:

1) usługi powszechnej:

2) standardowych warunków umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telefonicznych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej;

3) wskazania jakie sposoby wykorzystania usług telekomunikacyjnych są niezgodne z prawem lub stanowią rozpowszechnianie szkodliwych treści, w tym przypadki naruszenia praw autorskich i pokrewnych oraz wskazania konsekwencji prawnych tych czynów;

4) sposobów ochrony bezpieczeństwa, prywatności i danych osobowych podczas korzystania z publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;

5)sposobów pozasądowego rozwiązywania sporów między konsumentami a przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi.

2. Prezes UKE może zażądać od przedsiębiorców telekomunikacyjnych przekazania danych koniecznych do opracowania informacji, o których mowa w ust. 1, określając formę, w jakiej dane te mają być przekazywane.

3. Prezes UKE może zobowiązać przedsiębiorców telekomunikacyjnych do publikowania informacji,  o których mowa w ust. 1.”;

 

46) po art. 62 dodaje się art. 62a w brzmieniu:

Art. 62a. 1. Przedsiębiorca telekomunikacyjny świadczący usługę dostępu do sieci Internet w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej informuje Prezesa UKE o stosowanej metodzie pomiaru, na podstawie której dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b, na 30 dni przed wprowadzeniem w życie regulaminu świadczenia usług lub jego zmian.

2. Prezes UKE może w terminie 14 dni od dnia przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, zgłosić w formie decyzji sprzeciw co do stosowanej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego metody pomiaru, jeżeli nie gwarantuje ona abonentom zapewnienia przejrzystych informacji o parametrach jakościowych przedmiotu umowy lub rzetelnego pomiaru. Niezgłoszenie sprzeciwu przez Prezesa UKE w terminie 14 dni od dnia przekazania informacji uważa się za wyrażenie przez Prezesa UKE zgody na stosowanie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego metody pomiaru. 

3. W decyzji, o której mowa w ust. 2, Prezes UKE zobowiązuje przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do stosowania określonej metody, na podstawie której przedsiębiorca dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b, mając na uwadze potrzebę zagwarantowania abonentom przejrzystych informacji o parametrach jakościowych przedmiotu umowy.

4. Prezes UKE jest uprawniony do przeprowadzania badania, czy rzeczywista prędkość transmisji danych u użytkownika końcowego nie jest mniejsza niż prędkość transmisji danych mierzona za pomocą metody pomiaru wskaźnika, co do której Prezes UKE nie zgłosił sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2 lub określonego w decyzji Prezesa UKE, o której mowa w ust. 2 lub 5.

5. W przypadku nieprzekazania informacji, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE wydaje decyzję, w której zobowiązuje przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do stosowania określonej metody pomiaru, na podstawie której przedsiębiorca dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b, mając na uwadze potrzebę zagwarantowania abonentom przejrzystych informacji o parametrach jakościowych przedmiotu umowy.”;

 

47) w art. 63:

a) po ust. 2  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. W celu zapobiegania pogorszeniu się jakości usług telekomunikacyjnych oraz utrudnień lub spowolnień ruchu w sieciach telekomunikacyjnych Prezes UKE, po uprzednim skonsultowaniu z Komisją Europejską, może określić w drodze decyzji minimalne wymogi w zakresie jakości tych usług, mając na uwadze zapewnienie rozwoju konkurencji i zagwarantowanie neutralności sieci. Prezes UKE przed ustanowieniem tych wymogów udostępnia Komisji Europejskiej oraz BEREC informacje zawierające podsumowanie podstawy do działania, przewidywane wymogi i proponowany przebieg działań. Podejmując decyzję Prezes UKE uwzględnia w jak największym stopniu uwagi i zalecenia Komisji Europejskiej.”,

 

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Minister właściwy do spraw łączności może określić, w drodze rozporządzenia, wskaźniki dotyczące jakości poszczególnych usług oraz treść, formę, terminy i sposób publikowania informacji, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do wyczerpujących i przejrzystych informacji.”;

 

48) dodaje się art. 63a w brzmieniu:

Art. 63a. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych świadczący usługę dostępu do sieci Internet w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do oferowania pakietów transmisji danych oraz do natychmiastowego informowania abonenta, na jego żądanie, o przekroczeniu przez abonenta limitu transmisji danych w ramach wybranego przez abonenta pakietu.”;

 

49) w art. 67 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych udostępnia niezbędne dane innym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym prowadzącym spisy abonentów lub świadczącym usługę informacji o numerach telefonicznych, w tym usługę ogólnokrajowego spisu abonentów oraz usługę informacji o numerach obejmującej wszystkich abonentów publicznie dostępnych usług telefonicznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej „ogólnokrajową informacją o numerach telefonicznych.”;

 

50) art. 68 otrzymuje brzmienie:

„Art. 68. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych zapewnia użytkownikom końcowym, w tym korzystającym z aparatów publicznych, możliwość uzyskania połączenia z dostawcą usług w celu uzyskania informacji dotyczących alternatywnych tańszych taryf, jeśli takie są dostępne.”;

 

51) art. 69 otrzymuje brzmienie:

Art. 69. Abonent publicznie dostępnej usługi telefonicznej może żądać zmiany przydzielonego numeru, jeżeli wykaże, że korzystanie z przydzielonego numeru jest uciążliwe.”;

 

52) art. 70 otrzymuje brzmienie:

Art. 70. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca wykonywania działalności, abonent będący stroną umowy zawartej w formie pisemnej lub elektronicznej z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telekomunikacyjnej operatora, wykorzystujący przydzielony numer należący do planu numeracji krajowej, może żądać przeniesienia przydzielonego numeru w ramach istniejącej sieci tego samego operatora na obszarze:

1)   o tym samym wskaźniku obszaru geograficznego - w przypadku numerów geograficznych;

2)   całego kraju - w przypadku numerów niegeograficznych.”;

 

53) w art. 71:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Abonent będący stroną umowy z dostawcą usług telekomunikacyjnych, w której przydzielany jest abonentowi numer z planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych, może żądać przy zmianie dostawcy usług przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci operatora na:

  1)   obszarze geograficznym - w przypadku numerów geograficznych;

  1. terenie całego kraju - w przypadku numerów niegeograficznych.”,

 

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przenoszenia numerów pomiędzy stacjonarnymi i ruchomymi publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi.”,

 

c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Wymiana informacji pomiędzy dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie numeru odbywa się drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 78 ust. 4.”,

 

d) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Prezes UKE prowadzi bazę danych zawierającą przeniesione numery, o których mowa w ust. 1. Baza danych  jest częścią systemu, o którym mowa w art. 78 ust. 4.

5. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej posiadający przydział numeracji z planu numeracji krajowej oraz operator, któremu udostępniono numerację na podstawie umowy, o której mowa w art. 128, jest obowiązany połączyć tę sieć bezpośrednio lub za pośrednictwem publicznej sieci telekomunikacyjnej innego operatora z bazą danych, o której mowa w ust. 4. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej posiadający przydział numeracji z planu numeracji krajowej jest obowiązany dokonywać na bieżąco aktualizacji bazy danych, o której mowa w ust. 4.”,

 

e) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: 

„6. Prezes UKE, na podstawie danych zawartych w bazie danych, o której mowa w ust. 4, może umożliwić, na stronie internetowej UKE, identyfikację dostawcy usług dla danego numeru publicznej sieci telekomunikacyjnej.”;

 

54) po art. 71a dodaje się art. 71b w brzmieniu:

 

Art. 71b. 1. Przeniesienie numeru, o którym mowa w art. 71 następuje nie później niż w terminie 1 dnia roboczego od dnia zawarcia umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych z przeniesieniem przydzielonego numeru albo w późniejszym terminie w trakcie trwania dotychczasowej umowy wskazanym przez abonenta.

2. W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 1, abonentowi przysługuje od dotychczasowego dostawcy jednorazowe odszkodowanie za każdy dzień zwłoki w wysokości 1/4 sumy opłat miesięcznych liczonej według rachunków z ostatnich trzech okresów rozliczeniowych, a w przypadku abonentów usługi przedpłaconej w wysokości 1/4 sumy wartości doładowańkonta z ostatnich trzech miesięcy. Odszkodowanie nie przysługuje w przypadku braku możliwości realizacji przeniesienia numerów z przyczyn leżących w całości lub w części po stronie systemu, o którym mowa w art. 78 ust. 4.W przypadku, gdy opóźnienie w przeniesieniu numeru nastąpiło na skutek nieterminowego przekazania odpowiedniej informacji przez nowego dostawcę usług, dotychczasowy dostawca może domagać się zwrotu wypłaconego odszkodowania lub jego części od nowego dostawcy usług.

3. W przypadku przeniesienia numeru bez zgody abonenta, za każdy dzień od dnia aktywacji numeru w nowej sieci abonentowi przysługuje od nowego dostawcy jednorazowe odszkodowanie w wysokości 1/2 średniej opłaty miesięcznej liczonej według rachunków z ostatnich trzech okresów rozliczeniowych, a w przypadku abonentów usługi przedpłaconej w wysokości 1/2 sumy wartości doładowań konta z ostatnich trzech miesięcy.

4. Kwotę odszkodowania, o którym mowa w ust. 2 i 3, oblicza się na podstawie liczby dni, które upłyną do dnia:

1) przeniesienia numeru w przypadku, o którym mowa w ust. 2;

2) aktywacji numeru w sieci dotychczasowego dostawcy lub uzyskania zgody abonenta na aktywację numeru w sieci nowego dostawcy w przypadku, o którym mowa w ust. 3.”;

 

55) w art. 72:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Abonent publicznie dostępnej usługi telefonicznej będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej operatora o znaczącej pozycji rynkowej może wybrać dowolnego dostawcę publicznie dostępnych usług telefonicznych, którego usługi są dostępne w połączonych sieciach.”,

 

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Kierując się potrzebami abonentów w zakresie wyboru dostawcy usług, Prezes UKE, po przeprowadzeniu zgodnie z art. 21 analizy rynku usług świadczonych w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, może w drodze decyzji, o której mowa w art. 24, nałożyć na wyznaczonego operatora o znaczącej pozycji na tym rynku obowiązek realizacji na rzecz abonentów przyłączonych do jego sieci uprawnienia, o którym mowa w ust. 1.”;

 

56) art. 73 otrzymuje brzmienie:

Art. 73. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, warunki korzystania z uprawnień, o których mowa w art. 69-72, uwzględniając dostępność publicznie dostępnych usług telefonicznych, możliwości techniczne publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz istniejące zasoby numeracji.”;

 

57) w art. 74 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dostawca usług telekomunikacyjnych będący stroną umowy, w której przydzielany jest abonentowi numer z planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych i operator umożliwiający odbieranie połączeń za pomocą tego numeru, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta, o których mowa w art. 69-72, polegające na stworzeniu odpowiednich warunków technicznych lub zawarciu umowy, o której mowa w art. 31 albo art. 128, a jeżeli możliwości takie istnieją - zapewnić ich realizację.”;

 

58) art. 75-77 otrzymują brzmienie:

 

Art. 75. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne, zapewnia użytkownikom końcowym możliwość wybierania wieloczęstotliwościowego (DTMF).

 

Art. 76. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne, zapewnia przekazywanie danych i sygnałów w celu ułatwienia oferowania udogodnień prezentacji identyfikacji linii wywołującej i wybierania wieloczęstotliwościowego (DTMF), o których mowa w art. 75 i art. 171 ust. 1, pomiędzy sieciami operatorów państw członkowskich.

 

 Art. 77. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych obowiązany jest zapewnić:

  1. swoim użytkownikom końcowym, w tym korzystającym z aparatów publicznych, bezpłatne połączenia z numerami alarmowymi;

2) kierowanie połączeń, w tym krótkich wiadomości tekstowych (sms), do numerów alarmowych „112”, 997, 998, 999 do właściwego terytorialnie wojewódzkiego centrum powiadamiania ratunkowego albo centrum powiadamiania ratunkowego oraz połączeń do innych numerów alarmowych do właściwych terytorialnie jednostek służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy.”;

 

59) w art. 78:

 

a) ust. 1-3 otrzymują brzmienie:

„1. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany udostępniać Prezesowi UKE informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie do numeru alarmowego "112" albo innego numeru alarmowego:

  1)   w czasie rzeczywistym - w przypadku operatora ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej,

  2)   w trybie wsadowym - w przypadku operatora stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej

- w celu udostępnienia tych danych, za pośrednictwem systemu, o którym mowa w ust. 4, odpowiednio centrum powiadamiania ratunkowego albo właściwym terytorialnie jednostkom służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy.

2. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych jest obowiązany, dla zapewnienia funkcjonalności systemu, o którym mowa w ust. 4, nieodpłatnie przekazywać Prezesowi UKE:

  1. w przypadku abonenta będącego konsumentem – dane, o których mowa w art. 161 ust. 2 pkt 4-6 i art. 169 ust. 1,
  2. w przypadku abonenta niebędącego konsumentem – numer abonenta lub znak identyfikujący abonenta oraz siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, numer REGON,firmę lub nazwę i formę organizacyjną tego abonenta, a w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej – także nazwę miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione abonentowi

- o ile abonent udostępnił te dane.

3. Informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci są to dla:

  1)   stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - dokładny adres zainstalowania zakończenia sieci;

  1. ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej - geograficzne położenie urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.”,

 

b) po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:

„6a. Prezes UKE może określić, w drodze decyzji, dla danego operatora, szczegółowe wymagania dotyczące dokładności i niezawodności lokalizacji zakończenia sieci dla ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ust. 3 pkt 2, a także harmonogram dostosowania sieci do określonych w decyzji wymagań w zakresie dokładności i niezawodności lokalizacji zakończenia sieci, biorąc pod uwagę możliwości techniczne i perspektywy rozwoju sieci danego operatora oraz potrzebę dokładnego lokalizowania zakończenia sieci w celu efektywnego niesienia pomocy przez służby ustawowo powołane do niesienia pomocy.”,

 

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

 

„7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organizację i funkcjonowanie systemu, o którym mowa w ust. 4, warunki gromadzenia i przekazywania do tego systemu informacji i danych od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i ich udostępniania centrom powiadamiania ratunkowego oraz jednostkom terytorialnym służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy oraz sposób wymiany informacji pomiędzy dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie numeru, biorąc pod uwagę sprawność działania systemu, a także potrzebę wspierania obsługi przenoszenia numerów oraz efektywność niesienia pomocy przez te służby i zapewnienie ciągłości świadczenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego usług telekomunikacyjnych, dostarczanie sieci telekomunikacyjnych lub udogodnień towarzyszących.”;

 

60) art. 79 otrzymuje brzmienie:

Art. 79. 1. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne zapewnia użytkownikom końcowymswojej sieci oraz użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich, w przypadku gdy jest to technicznie i ekonomicznie wykonalne oraz z wyjątkiem przypadków, gdy wywoływany abonent ograniczył połączenia przychodzące od użytkowników końcowych zlokalizowanych w poszczególnych obszarach geograficznych, możliwość dostępu:

  1. w Unii Europejskiej do usług wykorzystujących numery niegeograficzne oraz możliwość korzystania z takich usług oraz
  2. niezależnie od technologii i urządzeń wykorzystywanych przez operatora, do wszystkich numerów w Unii Europejskiej, również numerów uwzględnionych w krajowych planach numeracji, numerów należących do przestrzeni numerowej telefonii europejskiej, zwanej dalej „ETNS” i do powszechnej międzynarodowej sieci bezpłatnych numerów telefonicznych (UIFN).

2. Prezes UKE, na wniosek operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne, może, w drodze decyzji, na czas oznaczony lub nieoznaczony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ze względów technicznych lub ekonomicznych lub z uwagi na ryzyko nadużyć telekomunikacyjnych wnioskodawca nie ma możliwości realizacji tego obowiązku w całości lub części. W przypadku zawieszenia obowiązku na czas oznaczony, Prezes UKE określi harmonogram przystosowania sieci wnioskodawcy do realizacji obowiązku objętego wnioskiem.”;

 

61) po art. 79 dodaje się art. 79a – 79d w brzmieniu:

 

Art. 79a. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych pozwalających na wywołania międzynarodowe realizuje wywołania przychodzące do ETNS i wychodzące z ETNS, według stawek zbliżonych do stawek stosowanych w przypadku wywołań do innych państw członkowskich i z tych państw.

 

Art. 79b. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych zapewnia, w miarę możliwości technicznych, użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi dostęp do świadczonych przez siebie usług telefonicznych równoważny dostępowi do usług telefonicznych, z jakiego korzysta większość użytkowników końcowych.

 

Art. 79c. Prezes UKE zachęca dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych umożliwiających połączenia do numerów z planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych do oferowania użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi urządzeń końcowych przystosowanych do używania przez te osoby, poprzez publikowanie na stronie podmiotowej BIP UKE informacji o takich urządzeniach dostępnych na rynku.

 

Art. 79d. Minister właściwy do spraw łączności, w celu zapewnienia użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi równoważnego dostępu do usług telefonicznych dostępowi z jakiego korzysta większość użytkowników końcowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych przez dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.”;

 

62) w art. 80:

 

a) ust. 1a otrzymuje brzmienie:

„1a. W przypadku usługi przedpłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, dla abonenta, który ma przydzielony numer oraz udostępnił swoje dane, o których mowa w art. 60a ust. 1a, podstawowy wykaz wykonanych usług telekomunikacyjnych jest dostarczany na jego żądanie i obejmuje wyłącznie usługi wykonane po złożeniu żądania przez tego abonenta. Pierwszy wykaz jest dostarczany abonentowi w terminie 14 dni od dnia złożenia przez niego żądania, a każdy kolejny w terminie do 10 dnia miesiąca kalendarzowego. Za dostarczenie wykazu może być pobierana opłata w wysokości określonej w cenniku.”,

 

b) w ust. 5 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2)   w przypadku usługi przedpłaconej świadczonej w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej dla abonenta, który ma przydzielony numer oraz udostępnił dane, o których mowa w art. 60a ust. 1a - pierwszy wykaz jest dostarczany abonentowi w terminie 14 dni od złożenia przez niego żądania, a każdy kolejny w terminie do 10 dnia miesiąca kalendarzowego.”,

 

c) w ust. 6 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) w przypadku usługi przedpłaconej świadczonej w publicznej sieci telekomunikacyjnej, dla abonenta, który udostępnił swoje dane, o których mowa w art. 60a ust. 1a - okres nie dłuższy niż 12 miesięcy poprzedzających termin złożenia przez abonenta żądania.”;

 

63) w art. 81:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Usługę powszechną stanowi zestaw usług telekomunikacyjnych, wraz z udogodnieniami dla osób niepełnosprawnych, świadczonych zgodnie z zasadą neutralności technologicznej, z zachowaniem dobrej jakości i po przystępnej cenie, które powinny być dostępne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”,

 

b) uchyla się ust. 2,

 

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Do zestawu usług telekomunikacyjnych, o którym mowa w ust. 1, zalicza się następujące usługi:

1) przyłączenie zakończenia sieci w stałej lokalizacji umożliwiające komunikację głosową, faksową i przesyłanie danych, w tym funkcjonalny dostęp do sieci Internet, którego prędkość umożliwia korzystanie z aplikacji używanych powszechnie w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, w szczególności korzystanie z poczty elektronicznej lub aplikacji umożliwiających dokonywanie płatności;

2) utrzymanie łącza abonenckiego z zakończeniem sieci, o którym mowa w pkt 1, w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych, o których mowa w pkt 3;

3) połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe;

4) ogólnokrajową informację o numerach telefonicznych, dostępną również dla użytkowników aparatów publicznych lub innych punktów dostępowych telefonii głosowej;

5) udostępnianie ogólnokrajowego spisu abonentów;

6) świadczenie usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych lub innych punktów dostępowych umożliwiających komunikację głosową.”,

 

d) uchyla się ust. 4,

 

e) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5. W przypadku:

  1)   szkół publicznych;

  2)   szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki;

  3)   zakładów kształcenia nauczycieli;

  4)   publicznych centrów kształcenia ustawicznego, centrów kształcenia praktycznego, młodzieżowych ośrodków wychowawczych, młodzieżowych ośrodków socjoterapii, specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków wychowawczych i poradni psychologiczno-pedagogicznych;

  5)   publicznych placówek doskonalenia nauczycieli i publicznych bibliotek pedagogicznych;

  6)   publicznych bibliotek;

  7)   szkół wyższych

- zwanych dalej "jednostkami uprawnionymi", przedsiębiorca wyznaczony do świadczenia usługi, o której mowa w ust. 3 pkt 1, świadczy także usługę przyłączenia do sieci w celu zapewnienia korzystania z usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu, z uwzględnieniem art. 100.

6. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, wymaganą przepływność łącza dla usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu jednostek uprawnionych, mając na uwadze zwiększenie dostępności usług telekomunikacyjnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz konieczność budowania kompetencji cyfrowych.”;

 

64) po art. 81 dodaje się art. 81a w brzmieniu:

 

„Art. 81a. 1. Prezes UKE dokonuje oceny dostępności, jakości świadczenia i przystępności cenowej usług, o których mowa w art. 81 ust. 3.

2. Wyniki oceny, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE zamieszcza na stronie podmiotowej BIP UKE w celu ich skonsultowania z zainteresowanymi podmiotami, w szczególności użytkownikami końcowymi, konsumentami i przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi.”;

 

65) art. 82 otrzymuje brzmienie:

Art. 82. 1. Jeżeli wyniki oceny oraz konsultacji, o których mowa w art. 81a, wykazały, że którakolwiek z usług, o których mowa w art. 81 ust. 3, nie jest dostępna lub świadczona z zachowaniem dobrej jakości i po przystępnej cenie, Prezes UKE niezwłocznie ogłasza na stronie podmiotowej BIP UKE konkurs na przedsiębiorcę wyznaczonego do realizacji obowiązku świadczenia tej usługi na obszarze wskazanym przez Prezesa UKE, zwanego dalej „przedsiębiorcą wyznaczonym”.

2. Prezes UKE ustala warunki konkursu kierując się stopniem rozwoju usług telekomunikacyjnych, potrzebami użytkowników końcowych oraz potrzebą minimalizacji zniekształceń lub ograniczeń konkurencji na danym obszarze w zakresie usługi, której świadczenie jest przedmiotem konkursu. 

3. W ogłoszeniu o konkursie określa się:

1)   usługę, której świadczenie jest przedmiotem konkursu oraz wymagania dotyczące jej świadczenia;

2)   obszar, na którym ma być świadczona usługa, o której mowa w pkt 1;

3)   czy w decyzji, o której mowa w ust. 4, zostaną nałożone obowiązki, o których mowa w art. 91;

4)   inne wymagane informacje, o których mowa w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 5.

4.  Prezes UKE, w drodze decyzji, wyznacza do świadczenia usługi, której świadczenie było przedmiotem konkursu, przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który w konkursie zaoferował najniższy prognozowany koszt netto świadczenia tej usługi, biorąc pod uwagę zdolność ekonomiczną i techniczną tego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do świadczenia tej usługi.

5. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres ogłoszenia o konkursie, zakres oferty na świadczenie usług wchodzących w skład usługi powszechnej i wymaganej dokumentacji oraz tryb postępowania konkursowego w sprawie wyłonienia przedsiębiorcy wyznaczonego, mając na uwadze potrzebę zachowania przejrzystości i obiektywności postępowania.”;

 

66) art. 83 otrzymuje brzmienie:

Art. 83. Jeżeli konkurs, o którym mowa w art. 82, nie został rozstrzygnięty, Prezes UKE wyznacza w drodze decyzji do świadczenia usługi, której świadczenie było przedmiotem konkursu, przedsiębiorcę telekomunikacyjnego świadczącego taką usługę, biorąc pod uwagę zdolność tego przedsiębiorcy do świadczenia tej usługi na danym obszarze, potrzebę wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienie dostępności tych usług.”;

 

67) po art. 83 dodaje się art. 83a w brzmieniu:

Art. 83a. Prezes UKE informuje Komisję Europejską o wyznaczeniu przedsiębiorcy obowiązanego do świadczenia usług, o których mowa w art. 81 ust. 3, oraz każdorazowo o nałożeniu, zniesieniu, utrzymaniu lub zmianie obowiązków regulacyjnych w stosunku do takiego przedsiębiorcy.”;

 

68) w art. 85:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W decyzjach, o których mowa w art. 82 ust. 4 i art. 83, Prezes UKE określa w szczególności:

1)   usługę, o której mowa w art. 81 ust. 3, do świadczenia której jest wyznaczony przedsiębiorca oraz wymagania dotyczące świadczenia tej usługi;

2)   obszar, na którym ma być świadczona usługa, o której mowa w pkt 1;

3)   termin rozpoczęcia świadczenia usługi, o której mowa w pkt 1;

4)  okres świadczenia usługi, o której mowa w pkt 1.”,

b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. W decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 4, Prezes UKE określa zaoferowany przez przedsiębiorcę wyznaczonego, prognozowany koszt netto świadczenia usługi, której świadczenie było przedmiotem konkursu.”;

 

69) art. 86 – 88 otrzymują brzmienie:

Art. 86. Przedsiębiorca wyznaczony do świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 1, nie może odmówić zawarcia umowy o świadczenie usługi, o której mowa w art. 81 ust. 5.

 

Art. 87.  Przedsiębiorca wyznaczony zawiera, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, umowę, o której mowa w art. 86, w której określa w szczególności termin rozpoczęcia świadczenia usługi.

 

Art. 88. 1. Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, dla każdego przedsiębiorcy wyznaczonego do świadczenia usługi wchodzącej w skład usługi powszechnej polegającej na świadczeniu usługi telefonicznej za pomocą aparatów publicznych lub innych punktów dostępowych telefonii głosowej, minimalną liczbę aparatów publicznych lub innych punktów dostępowych telefonii głosowej, w tym przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, jakie powinny być dostępne na obszarze, na którym dany przedsiębiorca wyznaczony ma świadczyć tę usługę, biorąc pod uwagę stan telefonizacji oraz uzasadnione potrzeby mieszkańców na tym obszarze.

2. Prezes UKE może odstąpić od nakładania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, na części lub całości terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli w wyniku konsultacji z zainteresowanymi podmiotami stwierdzi, że liczba istniejących aparatów publicznych, łączy abonenckich lub punktów dostępowych telefonii głosowej, jest wystarczająca dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców.”;

 

70) uchyla się art. 90;

 

71) w art. 91:

a) uchyla się ust. 1,

 

b) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.Prezes UKE kierując się uwarunkowaniami krajowymi może, w decyzjach, o których mowa w art. 82 ust. 4 i art. 83, nałożyć na przedsiębiorcę wyznaczonego obowiązek:

1) stosowania ujednoliconych taryf świadczenia usługi, do której został wyznaczony, na obszarze jej świadczenia usługi;

2) stosowania określonych przez Prezesa UKE maksymalnych cen połączeń w przypadku usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3 pkt 4 i 6 lub

3) zapewnienia specjalnego pakietu cenowego.

3. Przedsiębiorca, na którego nałożono obowiązek, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, w celu zapewnienia konsumentom o niskich dochodach i o szczególnych potrzebach społecznych, dostępu i korzystania z publicznie dostępnych usług oferuje specjalny pakiet cenowy, który świadczony będzie na warunkach innych niż zwykłe warunki komercyjne.”;

 

72) art. 92 otrzymuje brzmienie:

Art. 92 1. Przedsiębiorca wyznaczony jest obowiązany do przedłożenia Prezesowi UKE cennika i regulaminu świadczenia usługi, do której świadczenia został wyznaczony, w terminie 2 tygodni od wprowadzenia ich postanowień w życie i każdorazowo po dokonaniu w nich zmian.

2. Prezes UKE zamieszcza cennik i regulamin, o których mowa w ust. 1, na stronie podmiotowej BIP UKE.

3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku przedłożenia Prezesowi UKE projektu, o którym mowa w ust. 1, lub jego zmiany w trybie art. 48 ust. 1.”;

 

73) w art. 93:

  1. ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Przedsiębiorca wyznaczony dostarczając udogodnienia i usługi dodatkowe w stosunku do usługi, do której świadczenia został wyznaczony lub usługi, o której mowa w art. 81 ust. 5, ustanawia warunki korzystania z nich w taki sposób, aby nie dostarczać płatnych udogodnień lub usług dodatkowych, jeżeli nie są niezbędne do świadczenia zamówionej usługi.

2. Przedsiębiorca wyznaczony umożliwia rozłożenie na raty opłaty za przyłączenie zakończenia sieci, o którym mowa w art. 81 ust. 3 pkt 1.”,

 

  1. ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Przedsiębiorca wyznaczony bezpłatnie blokuje połączenia wychodzące powyżej określonej wartości w okresie rozliczeniowym, jeżeli wartość ta została wskazana w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a abonent nie dokonał zabezpieczenia wierzytelności wynikających z tej umowy.”

 

  1. po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. Przedsiębiorca wyznaczony zapewnia abonentom możliwość korzystania z usług w granicach sumy przedpłaconej lub w granicach określonej przez abonenta górnej kwoty faktury.”

 

  1. ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Przedsiębiorca wyznaczony dostarcza, na żądanie abonenta, szczegółowy, bezpłatny wykaz wykonanych na jego rzecz usług, o których mowa w art. 81 ust. 3, do świadczenia których został wyznaczony, w formie uniemożliwiającej osobom trzecim bezpośredni dostęp do informacji w nich zawartych tak, aby abonent mógł weryfikować i kontrolować opłaty ponoszone z tytułu korzystania z tych usług.”; 

 

74) uchyla się art. 94;

 

75) po art. 94 dodaje się art. 94a w brzmieniu:

Art. 94a. W przypadku gdy przedsiębiorca wyznaczony zamierza zbyć znaczną część lub całość swoich lokalnych aktywów służących dostępowi do sieci na rzecz odrębnego podmiotu prawnego należącego do innego właściciela, informuje on Prezesa UKE w celu zbadania przez niego wpływu takiej transakcji na zapewnianie i świadczenie usług, o których mowa w art. 81 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz nałożenia, zmiany bądź uchylenia obowiązków regulacyjnych o których mowa w art. 46 ust. 2. Zawiadomienia dokonuje się najpóźniej na sześć miesięcy przed planowanym przeniesieniem środków majątkowych.”;

 

76) w art. 95:

  1. ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Przedsiębiorcy wyznaczonemu zgodnie z art. 82 albo art. 83 przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony, zwana dalej "dopłatą", w przypadku ich nierentowności.

2. Dopłatę ustala Prezes UKE w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3. Koszt netto świadczenia tej usługi dotyczy tylko kosztów, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, gdyby nie miał obowiązku jej świadczenia.”,

 

  1. po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. W przypadku wyznaczenia przedsiębiorcy w drodze decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 4, dopłata nie może być wyższa niż zaoferowany w konkursie prognozowany koszt netto świadczenia usługi, do świadczenia której ten przedsiębiorca został wyznaczony.”,

 

  1. w ust. 3 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„Kalkulacja kosztu netto, o którym mowa w ust. 2, powinna uwzględniać, w zależności od usługi, do której świadczenia dany przedsiębiorca został wyznaczony:”,

 

  1. ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania kosztu netto usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3, kierując się obowiązującymi w tym zakresie przepisami Unii Europejskiej.”;

 

77) w art. 96 w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:

„Prezes UKE zamieszcza na stronie podmiotowej BIP UKE informację o wpłynięciu wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego o dopłatę, z zastrzeżeniem art. 9.”;

 

78) art. 97 otrzymuje brzmienie:

„1. Przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty.

2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny obowiązany do udziału w pokryciu dopłaty, o której mowa w ust. 1, może w terminie 14 dni od dnia publikacji wniosku, o którym mowa w art. 96 ust. 1 zdanie drugie, przystąpić do postępowania, o którym mowa w art. 96, na prawach strony.”;

 

79) w art. 99 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Prezes UKE publikuje corocznie w Biuletynie UKE oraz zamieszcza na stronie podmiotowej BIP UKE sprawozdanie obejmujące końcowe wyniki ustaleń dotyczące:

  1)   kosztów netto świadczenia usługi, o której mowa w art. 81 ust. 3;

  2)   badania dokumentacji;

  3)   udziałów przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty;

  4)   wysokości przekazanej dopłaty przedsiębiorcy wyznaczonemu;

  1. wyceny korzyści niematerialnych dla przedsiębiorców wyznaczonych, wynikających ze świadczenia usługi powszechnej.”;

 

80) w art. 101:

 

a) w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie:

„Przedsiębiorca wyznaczony może przerwać albo w istotnym zakresie ograniczyć świadczenie usługi, do której świadczenia został wyznaczony lub zmienić warunki świadczenia tej usługi, jeżeli zachodzą uzasadnione okoliczności uniemożliwiające spełnienie wymagań dotyczących:”,

 

b) w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

 „1) ograniczyć świadczenie usług telekomunikacyjnych w pierwszej kolejności usług niewchodzących w skład usługi powszechnej, utrzymując świadczenie usług niepowiększających zadłużenia abonenta, w tym przekazywanie połączeń do abonenta lub połączeń bezpłatnych, jeżeli abonent pozostaje w opóźnieniu z płatnością należności za wykonanie usług telekomunikacyjnych przez okres dłuższy niż jeden okres rozliczeniowy lub w przypadku wskazanym w art. 93 ust. 4 lub w przypadku wskazanym w art. 57 ust. 3;”;

 

81) art. 102 otrzymuje brzmienie:

Art. 102. 1.  Przedsiębiorca wyznaczony, który z przyczyn nieleżących po jego stronie nie może dalej świadczyć usługi, do której świadczenia został wyznaczony, informuje Prezesa UKE o zamiarze zaprzestania świadczenia tej usługi, a także o działaniach prowadzących do zachowania ciągłości jej świadczenia.

2. Przedsiębiorca wyznaczony nie może zaprzestać świadczenia usługi, do której świadczenia został wyznaczony, do czasu przejęcia jej świadczenia przez innego przedsiębiorcę wyznaczonego.”;

 

82) w art. 103:

  1. ust. 1  otrzymuje brzmienie:

„1. Przedsiębiorca wyznaczony do udostępnianiaogólnokrajowego spisu abonentów lub świadczenia ogólnokrajowej informacji o numerach telefonicznychjest obowiązany do świadczenia tych usług wszystkim użytkownikom końcowym.”,

 

  1. ust. 2  otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli przedmiotem decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 4 i art. 83 jest obowiązek udostępniania ogólnokrajowego spisu abonentów, Prezes UKE określa w tej decyzji szczegółowe warunki świadczenia tej usługi, w tym formę i zakres jej świadczenia, a także stopień szczegółowości danych abonentów, które będą objęte tym spisem.”,

 

  1. po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Jeżeli przedmiotem decyzji, o której mowa w art. 82 ust. 4 i art. 83 jest obowiązek świadczenia usługi ogólnokrajowej informacji o numerach telefonicznych, Prezes UKE określa w tej decyzji szczegółowe warunki świadczenia tej usługi, w tym jej zakres, a także stopień szczegółowości danych abonentów, które będą objęte tą informacją.”;

 

83) w art. 106 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli w terminie 30 dni od dnia złożenia reklamacji usługi telekomunikacyjnej nie zostanie udzielona abonentowi odpowiedź na tę reklamację uważa się, że reklamacja została uwzględniona.Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.”;

 

84) w art. 107 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Prawo dochodzenia w postępowaniu sądowym lub w postępowaniach, o których mowa w art. 109 i art. 110, roszczeń określonych w ustawie, przysługuje użytkownikowi końcowemu po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego.Do czasu zakończenia tych postępowań droga sądowa jest niedopuszczalna.”;

 

85) po art. 110 dodaje się art. 110a w brzmieniu:

Art. 110a. Brak pisemnego sprzeciwu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, wraz z jego uzasadnieniem, na prowadzenie postępowania mediacyjnego lub postępowania przed stałymi polubownymi sądami konsumenckimi przy Prezesie UKE w terminie 30 dni od dnia złożenia stosownego wniosku przez konsumenta lub wszczęcia czynności z urzędu, uważa się za zgodę przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 109 lub art. 110 i poddanie się rozstrzygnięciu zapadłemu w tym trybie.”;

 

86) w art. 111:

 

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, Krajową Tablicę Przeznaczeń Częstotliwości, realizując politykę państwa w zakresie gospodarki zasobami częstotliwości, spełniania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej oraz telekomunikacji, z uwzględnieniem międzynarodowych przepisów radiokomunikacyjnych oraz kierunków i celów polityki w zakresie planowania strategicznego, koordynacji i harmonizacji wykorzystania widma radiowego określonych w wieloletnich programach dotyczących polityki w zakresie widma radiowego przyjętych przez Parlament Europejski i Radę na mocy art. 8a ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L 108 z 24.4.2002, str. 33–50), z uwzględnieniem wymagań dotyczących:

1)   zapewnienia warunków dla harmonijnego rozwoju służb radiokomunikacyjnych oraz dziedzin nauki i techniki, wykorzystujących zasoby częstotliwości;

2)   wdrażania nowych, efektywnych technik radiokomunikacyjnych;

3)   obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego.”,

 

b) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

 „4.Krajowa Tablica Przeznaczeń Częstotliwości podlega aktualizacji nie rzadziej niż raz na 4 lata.”;

 

87) w art. 112:

a) ust. 1-3 otrzymują brzmienie:

„1. Prezes UKE ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów w miarę potrzeb i możliwości technicznych z własnej inicjatywy lub na wniosek organu, na rzecz którego jest dokonywana rezerwacja częstotliwości, przy współpracy z tym organem.

2. W odniesieniu do częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych Prezes UKE ustala plany zagospodarowania częstotliwości oraz zmiany tych planów w uzgodnieniu z Przewodniczącym KRRiT na jego wniosek lub z własnej inicjatywy.

3. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, dotyczy liczby i rodzaju planowanych częstotliwości i sieci oraz parametrów stacji nadawczych albo obszarów pokrycia sygnałem.”,

 

b) w ust. 4 dodaje się pkt 7 i 8 w brzmieniu:

„7) zasadę neutralności technologicznej i usługowej;

8) zasadę zmniejszania ograniczeń sposobu wykorzystania widma.”,

 

c)ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Prezes UKE publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE informację o przystąpieniu do opracowania planu zagospodarowania określonego zakresu częstotliwości lub do opracowania jego zmiany, w tym projekt planu zagospodarowania określonego zakresu częstotliwości lub projekt jego zmiany. Przepisy o postępowaniu konsultacyjnym stosuje się.”;

 

d) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. Przepisu ust. 7 nie stosuje się do planu zagospodarowania częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych w sposób analogowy.”;

 

88) w art. 113 uchyla się ust. 2;

 

89) w art. 114:

a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą oraz jeżeli częstotliwości objęte wnioskiem:

  1. są dostępne;
  2. zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodnie z wnioskiem;
  3. mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami;
  4. mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami, pozwoleniami radiowymi lub decyzjami, o których mowa w art. 144a i art. 144b;
  5. mogą być wykorzystywane w sposób efektywny;
  6. zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną - w przypadku gdy zachodzi możliwość powodowania szkodliwych zaburzeń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.”,

 

b) ust. 4a otrzymuje brzmienie:

„4a. Jeżeli dokonanie rezerwacji częstotliwości wymaga przeprowadzenia przetargu, aukcji, konkursu albo uzgodnień międzynarodowych, Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości w terminie 6 tygodni od dnia ogłoszenia wyników przetargu, aukcji,  konkursu albo zakończenia uzgodnień międzynarodowych.”,

 

c) po ust. 4a dodaje się ust. 4b w brzmieniu:

„4b. Informację o dokonaniu rezerwacji częstotliwości Prezes UKE niezwłocznie publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE. Informacja ta zawiera nazwę podmiotu, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości, zakres częstotliwości objętych rezerwacją oraz okres, na jaki została udzielona rezerwacja.”,

 

d) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Rezerwacji częstotliwości dokonuje się na czas określony, nie dłuższy niż 15 lat, biorąc pod uwagę:

1)   charakter usług świadczonych przez podmiot wnioskujący o rezerwację częstotliwości;

2)   inwestycje konieczne dla wykorzystywania rezerwowanych częstotliwości oraz

3)   międzynarodowe kierunki rozwoju wykorzystywania częstotliwości wynikających z prac organizacji międzynarodowych.”,

 

e) po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu:

„6a.      W przypadku, o którym mowa w ust. 6, Prezes UKE, w drodze decyzji, wydanej w trybie art. 114a, ustala warunki współkorzystania z częstotliwości w szczególności w zakresie:

1)   zapewnienia możliwości zarządzania obsługą użytkownika końcowego przez uprawnionego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego i podejmowania rozstrzygnięć dotyczących wykonywania usług na jego rzecz;

2)   przyznawaniu dostępu do interfejsów, protokołów lub innych kluczowych technologii niezbędnych dla zapewnienia interoperacyjności usług.”,

 

f) ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Przepisów dotyczących rezerwacji częstotliwości nie stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 4 i art. 115², dysponujących częstotliwościami przeznaczonymi w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla użytkowania rządowego.”;

 

90) po art. 114 dodaje się art. 114a w brzmieniu:

 „Art. 114a. 1. W sprawach spornych dotyczących współkorzystania z częstotliwości Prezes UKE może, na pisemny wniosek użytkownika współkorzystającego z częstotliwości, w drodze postanowienia, nałożyć na użytkowników współkorzystających z częstotliwości obowiązek podjęcia negocjacji dotyczących współkorzystania z częstotliwości, określając jednocześnie termin ich zakończenia, nie dłuższy niż 30 dni licząc od dnia wydania postanowienia.

2. W przypadku niepodjęcia negocjacji, o których mowa w ust. 1, przez podmiot do tego obowiązany lub braku zawarcia przez strony porozumienia, warunki współkorzystania z częstotliwości określa, na wniosek strony, Prezes UKE w drodze decyzji, biorąc pod uwagę efektywne wykorzystanie częstotliwości. W przypadku częstotliwości wykorzystywanych dla celów rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, Prezes UKE wydaje decyzję w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.

3. Wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny zawierać stanowiska poszczególnych użytkowników w zakresie współkorzystania z częstotliwości, z zaznaczeniem tych kwestii, co do których strony nie doszły do porozumienia.

4. Strony są obowiązane do przedłożenia Prezesowi UKE, na jego żądanie, w terminie 14 dni, dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz swoich stanowisk wobec rozbieżności.

5. W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes UKE może wydać, na wniosek jednej ze stron, postanowienie, w którym określa warunki współkorzystania z częstotliwości do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu zgodnie z ust. 2.”;

 

91) w art. 115:

a) w ust. 1:

 

- pkt 3-5 otrzymują brzmienie:

„3) obszar, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości;

4) rodzaje służby radiokomunikacyjnej;

5) termin, w jakim podmiot jest uprawniony do rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości;”,

 

- uchyla się pkt 7,

 

- pkt 9 otrzymuje brzmienie:

„9) zobowiązania podmiotu podjęte w ramach przetargu, aukcji albo konkursu, o ile zostały podjęte.”,

 

b) w ust. 2:

 

-  pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2)wymagania dotyczące zapobiegania szkodliwym zaburzeniom elektromagnetycznym lub kolizjom z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami częstotliwości, pozwoleniami lub decyzjami o prawie do wykorzystania częstotliwości;”,

 

- po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:

„2a) termin w jakim podmiot jest obowiązany rozpocząć wykorzystywanie częstotliwości;”,

 

- uchyla się pkt 4,

 

- dodaje się pkt 5 w brzmieniu:

 „5)  proporcjonalne i niedyskryminacyjne ograniczenia sposobu wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją mogące polegać na określeniu rodzaju:

  1. sieci radiowych lub rodzaju technik dostępu radiowego, które mogą być używane z wykorzystaniem tych częstotliwości, z zastrzeżeniem art. 1151 ust. 1,
  2. usługitelekomunikacyjnej, która powinna być świadczona z wykorzystaniem tych częstotliwości, z zastrzeżeniem art.  1151 ust. 2,
  3. usługitelekomunikacyjnej objętej zakazem świadczenia z wykorzystaniem tych częstotliwości, z zastrzeżeniem art.  1151 ust. 3.”;

 

92) Po art. 115 dodaje się art. 115¹ i 115² w brzmieniu:

Art. 115¹. 1. Prezes UKE może określić w rezerwacji częstotliwości ograniczenie sposobu wykorzystywania objętych nią częstotliwości, o którym mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 lit. a, w przypadku gdy wprowadzenie takiego ograniczenia jest uzasadnione koniecznością:

  1. uniknięcia szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub szkodliwych zakłóceń;
  2. ochrony ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych;
  3. zapewnienia jakości technicznej usługi;
  4. zapewnienia jak najszerszego współużytkowania częstotliwości;
  5. zagwarantowania efektywnego wykorzystania częstotliwości lub
  6. zapewnienia realizacji celu leżącego w interesie publicznym, w szczególności takiego jak:

a)   bezpieczeństwo życia,

b)   wspieranie spójności społecznej, regionalnej lub terytorialnej,

c)   unikanie nieefektywnego wykorzystywania częstotliwości,

d)   promowanie różnorodności kulturowej i językowej oraz pluralizmu mediów, w szczególności poprzez świadczenie nadawczych usług radiowych i telewizyjnych.

2. Prezes UKE może określić w rezerwacji częstotliwości ograniczenie sposobu wykorzystywania objętych nią częstotliwości, o którym mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 lit. b, w przypadku gdy wprowadzenie takiego ograniczenia jest uzasadnione koniecznością realizacji celu leżącego w interesie publicznym, o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

3. Prezes UKE może określić w rezerwacji częstotliwości ograniczenie sposobu wykorzystywania objętych nią częstotliwości, o którym mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 lit. c, w przypadku gdy jest to uzasadnione koniecznością ochrony usług związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa życia.

4. Do decyzji o rezerwacji częstotliwości określającej ograniczenia sposobu wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5, stosuje się przepisy o postępowaniu konsultacyjnym. W przypadku konkursu, przetargu albo aukcji przepis stosuje się do projektu decyzji.

 

Art. 115². Podmiot wykonujący zadania z zakresu łączności kolejowej w ramach Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykorzystuje częstotliwości do wykonywania tych zadań na podstawie decyzji o rezerwacji częstotliwości wydanej przez Prezesa UKE po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu.Art. 116 ust. 1 nie stosuje się.”;

 

93) w art. 116:

a) ust. 1-2 otrzymują brzmienie:

„1.  W przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmiot, dla którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości, jest wyłaniany w drodze:

1)   konkursu – w przypadku rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania w sposób cyfrowy lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych;

2)   przetargu albo aukcji – w pozostałych przypadkach.

2.   Prezes UKE ogłasza na stronie podmiotowej BIP UKE informację o stanie zajętości zasobów częstotliwości oraz aktualizuje ją nie rzadziej niż raz w miesiącu.”,

 

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.      W przypadku wpłynięcia wniosku o rezerwację częstotliwości, dla której nie została ogłoszona informacja o stanie zajętości zasobów częstotliwościlub upłynęło mniej niż 60 dni od czasu opublikowania informacji o stwierdzeniu jej dostępności, Prezes UKE ogłasza na stronie podmiotowej BIP UKE informację o dostępności częstotliwości i wyznacza zainteresowanym podmiotom termin 14 dni na zgłoszenie zainteresowania rezerwacją częstotliwości oraz informuje o tym wnioskodawcę. Jeżeli w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE zgłoszone zostanie na piśmie lub drogą elektroniczną zainteresowanie przekraczające dostępne zasoby częstotliwości, oznacza to brak dostatecznych zasobów częstotliwości.”,

 

c) ust. 3-6 otrzymują brzmienie:

„3. Zgłoszenie zainteresowania rezerwacją częstotliwości, o którym mowa w ust. 2a w zdaniu drugim, nie wymaga złożenia wniosku o rezerwację częstotliwości.

 4. Termin zakończenia przetargu, aukcji albo konkursu nie może być dłuższy niż 8 miesięcy od dnia wpłynięcia wniosku, o którym mowa w ust. 2a w zdaniu pierwszym.

5. Przetarg, aukcję i konkurs przeprowadza Prezes UKE.

6. Przetarg, aukcja oraz konkurs są postępowaniami odrębnymi od postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości. Do przetargu, aukcji i konkursu nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.”,

 

d) ust. 7 uchyla się,

 

e) ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Prezes UKE dokonuje rezerwacji częstotliwości na kolejny okres na wniosek podmiotu, który w czasie wykorzystywania przedmiotowych częstotliwości nie naruszył rażąco warunków wykorzystywania częstotliwości określonych w ustawie, przepisach wykonawczych i decyzji o rezerwacji częstotliwości, a w przypadku nadawcy - jeśli posiada koncesję na kolejny okres, po przeprowadzeniu postepowania konsultacyjnego w tej sprawie, z zastrzeżeniem ust. 8aoraz art. 114 ust. 3. Przy udzielaniu rezerwacji częstotliwości na kolejny okres przetargu, aukcji ani konkursu nie przeprowadza się.”,

 

f) po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu:

„8a. Prezes UKE w porozumieniu z Prezesem UOKiK może, w drodze decyzji, odmówić rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, jeżeli przemawia za tym potrzeba zapewnienia równoważnej i skutecznej konkurencji lub istotnego zwiększenia efektywności wykorzystania częstotliwości. W przypadku wydania decyzji o odmowie rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, stosuje się ust. 1-6.”,

 

g) po ust. 10 dodaje się ust. 11 i 12 w brzmieniu:

„11. Podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości, zgodnie z ust. 8, uiszcza opłatę w kwocie ustalonej zgodnie z art. 116a ust. 2.

12. Prezes UKE może, z własnej inicjatywy, ogłosić przetarg, aukcję albo konkurs na rezerwację częstotliwości w przypadku posiadania wiedzy o zainteresowaniu dostępnymi zasobami częstotliwości, które przekracza dostępne zasoby częstotliwości.”;

 

94) po art. 116 dodaje się art. 116a w brzmieniu:

 

Art. 116a. 1. W przypadku wystąpienia przez podmiot, który uzyskał rezerwację częstotliwości, z wnioskiem o zmianę rezerwacji w celu optymalizacji wykorzystania częstotliwości lub ich ochrony przed szkodliwymi zaburzeniami elektromagnetycznymi, przepisu art. 116 ust. 1 nie stosuje się, chyba że wniosek dotyczy zmiany rezerwacji w zakresie:

  1. rozszerzenia zakresu częstotliwości objętych rezerwacją;
  2. rozszerzenia obszaru rezerwacji.

2. W przypadku dokonania przez Prezesa UKE zmiany rezerwacji, zgodnie z ust. 1, bez przeprowadzenia przetargu, aukcji albo konkursu, podmiot, który uzyskał zmianę rezerwacji jest obowiązany uiścić opłatę w wysokości różnicy o jaką wzrosła wartość częstotliwości objętych rezerwacją w stosunku do wartości za jaką częstotliwości zostały nabyte. Kwotę opłaty ustala Prezes UKE w oparciu o wartość rynkową częstotliwości, kierując się potrzebą zapewnienia równoważnej i skutecznej konkurencji. W przypadku uzasadnionych wątpliwości Prezesa UKE co do wartości rynkowej częstotliwości objętych rezerwacją, możeon zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Koszty opinii ponosi podmiot, który złożył wniosek o zmianę rezerwacji częstotliwości, o której mowa w ust. 1.

3. Informację o złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE niezwłocznie publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE, wyznaczając zainteresowanym podmiotom termin 14 dni na wyrażenie zainteresowania rezerwacją częstotliwości w zakresie wskazanym w ust. 1 pkt 1 lub pkt 2. Zgłoszenie zainteresowania uzyskaniem rezerwacji częstotliwości nie jest równoznaczne z obowiązkiem wzięcia udziału w przetargu, aukcji albo konkursie.

4. W przypadku, gdy zgłosi się co najmniej jeden podmiot wyrażający zainteresowanie, o którym mowa w ust. 3, Prezes UKE w terminie 7 dni zawiadamia wnioskodawcę o konieczności przeprowadzenia przetargu, aukcji albo konkursu. Wnioskodawca w terminie 30 dni uprawniony jest do cofnięcia wniosku o zmianę rezerwacji częstotliwości. W przypadku niewycofania przez wnioskodawcę w powyższym terminie wniosku, Prezes UKE w terminie nie dłuższym niż 30 dni ogłasza przetarg, aukcję albo konkurs. Przepis art. 123 ust. 6 pkt 4 stosuje się odpowiednio.

5. Do przetargu, aukcji albo konkursu, o których mowa w ust. 4, przepisy art. 116 ust. 4 - 6, art. 118, art. 118 a ust. 1, 2 i 4, art. 118b - 119 stosuje się, przy czym podmioty uczestniczące w przetargu, aukcji albo konkursie inne niż podmiot wnioskujący o zmianę rezerwacji częstotliwości występują z wnioskiem o dokonanie na ich rzecz rezerwacji częstotliwości objętej przetargiem, aukcją albo konkursem, a podmiot wnioskujący o zmianę rezerwacji częstotliwości objętej przetargiem, aukcją albo konkursem występuje z wnioskiem o wydanie decyzji zmieniającej rezerwację częstotliwości dokonanej na  rzecz tego podmiotu. Przepis art. 123 ust. 6 pkt 5 stosuje się odpowiednio.”;

 

95) w art. 118:

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Przetarg, aukcję albo konkurs ogłasza się niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego w tej sprawie.

2. Ogłoszenie o przetargu, aukcji albo konkursie publikuje się na stronie podmiotowej BIP UKE. W ogłoszeniu o przetargu, aukcji albo konkursie określa się przedmiot i zakres przetargu, aukcji albo konkursu, warunki uczestnictwa oraz kryteria oceny ofert zgodnie z art. 118a ust. 1, 2a i 3.”,

 

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b:

„2a. Prezes UKE może odwołać przetarg, aukcję albo konkurs w terminie na złożenie ofert określonym w ogłoszeniu o przetargu, aukcji albo konkursie, jeżeli taka możliwość została zastrzeżona w treści ogłoszenia. Informację o odwołaniu przetargu, aukcji albo konkursu wraz ze wskazaniem przyczyn Prezes UKE zamieszcza na stronie podmiotowej BIP UKE. Prezes UKE  nie udziela informacji o podmiotach, które złożyły oferty w odwołanym przetargu, aukcji albo konkursie.

2b. Oferty złożone w ramach odwołanego przetargu, aukcji albo konkursu, zwracane są bez otwierania. Zwrot wniesionego wadium następuje w terminie 7 dni od dnia odwołania przetargu, aukcji albo konkursu.”,

 

c) ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Dokumentacja przetargowa, aukcyjna albo konkursowa, zwana dalej "dokumentacją", może określać proporcjonalne i niedyskryminacyjne ograniczenia sposobu wykorzystywania częstotliwości objętych przetargiem, aukcją albo konkursem, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5, w przypadku gdy zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 115¹.

4. Prezes UKE, z zastrzeżeniem ust. 5, określa w dokumentacji warunki uczestnictwa w przetargu, aukcji albo konkursie oraz wymagania, jakim powinna odpowiadać oferta, a także kryteria oceny ofert. Prezes UKE może określić w dokumentacji minimum kwalifikacyjne.”,

 

d) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W dokumentacji określa się, które części oferty uczestnika przetargu, aukcji albo konkursu  będą stanowiły zobowiązania, o których mowa w art. 115 ust. 1 pkt 9.”;

 

96) w art. 118a:

a) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Kryteriami oceny ofert w ramach aukcji są:

  1. wysokość kwoty zadeklarowanej przez uczestnika aukcji;.
  2. kryterium ryzyka zakłócenia równoprawnej i skutecznej konkurencji poprzez nadmierne skupienie częstotliwości w gestii jednego podmiotu na obszarze, którego dotyczy aukcja, jeżeli zostało zamieszczone w dokumentacji.”,

 

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W sprawie zachowania warunków konkurencji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz, jeśli mają stanowić kryterium oceny ofert w ramach aukcji, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, Prezes UKE zasięga opinii Prezesa UOKiK.”,

 

c) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. Badanie ofert w przetargu, aukcji albo konkursie odbywa się w dwóch etapach.”;

 

97) art. 118b­­–118d otrzymują brzmienie:

 

 „Art. 118b. 1. Podmiotem wyłonionym, o którym mowa w art. 116 ust. 1, jest uczestnik przetargu, aukcji albo konkursu, który:

  1. spełnił warunki uczestnictwa w przetargu, aukcji albo konkursie;
  2. osiągnął minimum kwalifikacyjne, jeżeli zostało określone w dokumentacji;
  3. na liście, o której mowa w art. 118c ust. 1, zajął najwyższą pozycję, bądź też – w przypadku, kiedy przetarg, aukcja albo konkurs dotyczy więcej niż jednej rezerwacji częstotliwości – pozycję nie niższą niż liczba rezerwacji częstotliwości, których przetarg, aukcja albo konkurs dotyczy.

2. W przypadku rezygnacji z rezerwacji częstotliwości przed jej dokonaniem na rzecz podmiotu wyłonionego, w tym niezłożenia wniosku, o którym mowa w art. 118c ust. 4, lub wystąpienia po stronie podmiotu wyłonionego okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 6 pkt 1 i 2, podmiotem wyłonionym staje się uczestnik przetargu, aukcji albo konkursu zajmujący kolejną pozycję na liście, o której mowa w art. 118c ust. 1, i spełniający warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. W przypadku, gdy na liście nie ma innych podmiotów, Prezes UKE w drodze decyzji uznaje przetarg, aukcję albo konkurs za nierozstrzygnięty. W przypadku przetargu, aukcji albo konkursu, które dotyczyły więcej niż jednej rezerwacji częstotliwości, uznanie przetargu, konkursu lub aukcji za nierozstrzygnięte odnosi się tylko do jego części dotyczącej rezerwacji częstotliwości, dla której na liście wyników nie ma innych podmiotów.

 

Art. 118c. 1.   Wyniki przetargu, aukcji albo konkursu ogłasza się w siedzibie oraz  na stronie podmiotowej BIP UKE, w formie listy uczestników przetargu, aukcji albo konkursu ze wskazaniem tych uczestników, którzy spełnili warunki uczestnictwa oraz osiągnęli minimum kwalifikacyjne, jeżeli zostało określone w dokumentacji, uszeregowanych w kolejności według malejącej liczby uzyskanych punktów. Jeżeli przedmiotem przetargu, aukcji albo konkursu było kilka rezerwacji częstotliwości Prezes UKE sporządza odrębną listę wyników przetargu, aukcji albo konkursu dla każdej rezerwacji częstotliwości.

2. Z zastrzeżeniem ust. 3, po przeprowadzeniu przetargu, aukcji albo konkursu organ właściwy prowadzi jedno postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości.

3. Jeżeli przedmiotem przetargu, aukcji albo konkursu była więcej niż jedna rezerwacja właściwy organ prowadzi odrębne postępowanie dla każdej z tych rezerwacji.

4. Stronami postępowania, o którym mowa w ust. 2 i 3, są uczestnicy przetargu, aukcji albo konkursu, którzy złożyli wnioski o rezerwację częstotliwości w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyników przetargu, aukcji albo konkursu.

 

Art.118d. 1. Prezes UKE z urzędu lub na wniosek uczestnika przetargu, aukcji albo konkursu złożony w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia wyników przetargu, aukcji albo konkursu, w drodze decyzji, unieważnia przetarg, aukcję albo konkurs, jeżeli zostały rażąco naruszone przepisy prawa lub interesy uczestników przetargu, aukcji albo konkursu.

2. Uczestnikowi przetargu, aukcji albo konkursu od decyzji w sprawie unieważnienia przetargu, aukcji albo konkursu przysługuje wniosek do Prezesa UKE o ponowne rozpatrzenie sprawy, a po wyczerpaniu tego trybu - skarga do sądu administracyjnego.

3. Uczestnikowi przetargu, aukcji albo konkursu nie przysługuje inny tryb kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w przetargu, aukcji albo konkursie, niż określony w ust. 1 i 2.

4. Po unieważnieniu przetargu, aukcji albo konkursu Prezes UKE przeprowadza czynności niezbędne do usunięcia naruszeń przepisów prawa lub interesów uczestników przetargu, aukcji albo konkursu, które stanowiły przyczynę unieważnienia przetargu, aukcji albo konkursu.

5. W celu przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 4, Prezes UKE powołuje komisję przetargową, komisję aukcyjną albo komisję konkursową.

6. Czynności, o których mowa w ust. 4, przeprowadza się:

  1. w oparciu o warunki uczestnictwa w przetargu, aukcji albo konkursie, wymagania, jakim powinna odpowiadać oferta oraz kryteria oceny ofert określone przed unieważnieniem przetargu w ogłoszeniu o przetargu, aukcji albo konkursie oraz dokumentacji,
  2. w stosunku do ofert złożonych przed unieważnieniem przetargu, aukcji albo konkursu w terminie składania ofert,

chyba że nie jest możliwe usunięcie w ten sposób naruszeń przepisów prawa lub interesów uczestników przetargu, aukcji albo konkursu, które stanowiły przyczynę unieważnienia przetargu, aukcji albo konkursu.

7. Zmiana wyników przetargu, aukcji albo konkursu będąca konsekwencjąunieważnienia przetargu, aukcji albo konkursu stanowi podstawę wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości dokonanej po przeprowadzeniu tego przetargu, aukcji albo konkursu.

8. Podmiotem wyłonionym po przeprowadzeniu czynności, o których mowa w ust. 4, nie może zostać podmiot, który został wyłoniony przed unieważnieniem przetargu, aukcji albo konkursu i zrezygnował z rezerwacji częstotliwości przed jej dokonaniem, w tym nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 118c ust. 4, lub nie uiścił zadeklarowanej jednorazowej opłaty. W przypadku, gdy zgodnie z warunkami przetargu, aukcji albo konkursu uczestnik złożył więcej niż jedną ofertę, zdanie pierwsze stosuje się wyłącznie do oferty, w stosunku do której podmiot wyłoniony przed unieważnieniem przetargu, aukcji albo konkursu zrezygnował z rezerwacji częstotliwości przed jej dokonaniem, w tym nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 118c ust. 4, lub nie uiścił zadeklarowanej jednorazowej opłaty.”;

 

98) po art. 118d dodaje się art. 118e w brzmieniu:

 

Art. 118e. 1.Prezes UKE uznaje, w drodze decyzji, przetarg, aukcję albo konkurs za nierozstrzygnięty, jeżeli:

1) żaden z uczestników nie spełnił warunków uczestnictwa w przetargu, aukcji albo konkursie bądź nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego, jeżeli zostało określone w dokumentacji;

2) w przypadku, o którym mowa w art. 118b ust. 2, na liście wyników nie ma już innych podmiotów.

2. Przetarg, aukcja albo konkurs są nierozstrzygnięte, jeżeli w terminie wskazanym w dokumentacji do przetargu, aukcji albo konkursu nie przystąpił żaden podmiot. Informacja w tej sprawie jest publikowana na stronie podmiotowej BIP UKE.

3. W przypadku gdy liczba złożonych ofert jest mniejsza od liczby rezerwacji wystawionych na przetarg – nie występuje brak dostępnych zasobów częstotliwości. ”;

 

99) w art. 119:

 

a) ust. 1-3 otrzymują brzmienie:

„1. W ogłoszeniu o przetargu albo aukcji określa się również wysokość wadium.

2. Wysokość wadium nie może być niższa niż 5 % opłaty rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, o której mowa w art. 185 ust. 4, i wyższa niż 200 % tej opłaty, jednakże nie niższa niż 500 złotych. W przypadku przetargu i aukcji na kilka rezerwacji – wysokość wadium i obowiązek wpłaty dotyczą każdej rezerwacji.

3. Wycofanie oferty z przetargu albo aukcji po upływie terminu na składanie ofert, niezadeklarowanie kwoty pierwszego postąpienia w aukcji lub rezygnacja przez podmiot wyłoniony, o którym mowa w art. 118b ust. 1 lub 2, z uzyskania rezerwacji częstotliwości, w tym niezłożenie wniosku, o którym mowa w art. 118c ust. 3, powoduje utratę wadium.”,

 

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W przypadku gdy uczestnik przetargu albo aukcji został podmiotem wyłonionym dla więcej niż jednej rezerwacji, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do każdej oferty.”,

 

c) ust. 4 -6 otrzymują brzmienie:

„4.  Wadium wniesione przez podmiot wyłoniony, o którym mowa w art. 118b ust. 1 lub 2, podlega zaliczeniu na poczet opłaty za rezerwację częstotliwości. W przypadku gdy wadium jest wyższe od tej opłaty, Prezes UKE w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyników zwraca nadwyżkę.

5. Wadium wniesione przez uczestnika przetargu albo aukcji, który spełnił warunki uczestnictwa przetargu albo aukcji oraz osiągnął minimum kwalifikacyjne, jeżeli zostało określone w dokumentacji, podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji o dokonaniu rezerwacji częstotliwości dla podmiotu wyłonionego.

6.  Wadium wniesione przez uczestnika przetargu albo aukcji, który nie spełnił warunków uczestnictwa w przetargu albo aukcji lub nie osiągnął minimum kwalifikacyjnego, jeżeli zostało określone w dokumentacji, podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyników przetargu albo uznania go za nierozstrzygnięty.”;

 

100) art. 120 otrzymuje brzmienie:

Art. 120.  Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, tryb ogłaszania przetargu, aukcji oraz konkursu zapewniający właściwe poinformowanie podmiotów zainteresowanych uzyskaniem rezerwacji częstotliwości, a także:

  1)   szczegółowe wymagania co do treści ogłoszenia i zawartości dokumentacji,

  2)   warunki i tryb organizowania, przeprowadzania i zakończenia przetargu, aukcji oraz konkursu, w tym:

a)  powoływania i pracy komisji przetargowej, aukcyjnej oraz komisji konkursowej,

b)  sposób wpłaty i zwrotu wadium - w przypadku przetargu oraz aukcji

- kierując się potrzebą zapewnienia obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących żadnego uczestnika warunków przetargu, aukcji oraz konkursu, jak również przejrzystych warunków podejmowania rozstrzygnięć.”;

 

101) w art. 122:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.  Z wyłączeniem rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych w sposób analogowy, Prezes UKE dokonuje zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości, jeżeli:

  1. podmiot dysponujący rezerwacją złoży wniosek o zmianę podmiotu dysponującego rezerwacją, w którym wskaże podmiot, który będzie dysponował rezerwacją w wyniku tej zmiany
  2. podmiot wskazany we wniosku, o którym mowa w pkt 1, wyrazi pisemną zgodę na przejęcie uprawnień i obowiązków wynikających ze zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją oraz
  3. podmiot wskazany we wniosku, o którym mowa w pkt 1, spełnia wymagania określone ustawą.”,

 

b) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:

„5. Zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości dokonaną w drodze przetargu, aukcji albo konkursu Prezes UKE dokonuje po zasięgnięciu opinii Prezesa UOKiK w sprawie zachowania warunków konkurencji.

6. Decyzję w sprawie zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości na cele rozpowszechniania w sposób cyfrowy lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, Prezes UKE podejmuje w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.”,

 

c) dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. Prezes UKE ogłasza niezwłocznie na stronie podmiotowej BIP UKE informację o wydaniu decyzji o zmianie podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości obejmującą nazwę podmiotu, na rzecz którego przeniesiono rezerwację częstotliwości, zakres częstotliwości, obszar objęty rezerwacją oraz okres obowiązywania rezerwacji.”;

 

102) po art. 122 dodaje się art. 122¹ w brzmieniu:

Art. 122¹.1. Podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości może częstotliwości objęte rezerwacją wydzierżawić lub przekazać do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego na rzecz innego podmiotu.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości zawiadamia Prezesa UKE, a w przypadku częstotliwości przeznaczonych na cele rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnychtakże Przewodniczącego KRRiT, o wydzierżawieniu lub przekazaniu do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego na rzecz innego podmiotu, nie później niż w terminie 14 dni od daty zawarcia umowy.

3. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się podmiot, na rzecz którego wydzierżawiono lub któremu przekazano do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego częstotliwości objęte rezerwacją, jego adres lub siedzibę oraz okres, na jaki umowa została zawarta. Jeżeli umowa dotyczy udostępnienia części zakresu częstotliwości lub pozycji orbitalnych objętych rezerwacją lub części obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości, zawiadomienie powinno również określać:

1)   zakres częstotliwości lub pozycji orbitalnych, którymi dysponował będzie podmiot wskazany w zawiadomieniu;

2)   obszar, na którym będą mogły być wykorzystywane częstotliwości przez podmiot wskazany w zawiadomieniu.

4. Podmiot, któremu zostały wydzierżawione częstotliwości lub przekazane do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego, obowiązany jest wykorzystywać je zgodnie z przepisami ustawy oraz wymogami określonymi w rezerwacji częstotliwości. Prezes UKE może, w drodze decyzji, zmienić warunki wykorzystywania częstotliwości lub zakazać ich wykorzystywania przez ten podmiot w przypadku:

1)   zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 3 i pkt 8;

2) jeżeli wykorzystywanie tych częstotliwości przez dany podmiot mogłoby doprowadzić do zakłócenia konkurencji, w szczególności poprzez nadmierne skupienie częstotliwości przez ten podmiot lub grupę kapitałową, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.5)) - w tym zakresie Prezes UKE zasięga opinii Prezesa UOKiK.

5. W przypadku częstotliwości przeznaczonych na potrzeby rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, Prezes UKE wydaje decyzję, o której mowa w ust. 4 zdanie drugie, w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.

6.  Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o wydzierżawienie lub przekazanie do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego częstotliwości objętych rezerwacją na rzecz innego podmiotu.

7. Prezes UKE niezwłocznie ogłasza na stronie podmiotowej BIP UKE treść zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 oraz, w przypadku podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 4, informację o jej treści.

8. Podmiot, któremu zostały wydzierżawione częstotliwości lub przekazane do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego i któremu wydano decyzję o zakazie wykorzystywania częstotliwości, o której mowa w ust. 4, nie może ubiegać się o wydanie pozwolenia radiowego z wykorzystaniem tych częstotliwości.”;

 

103) w art. 123:

a) w ust. 1:

 

- pkt 4 otrzymuje brzmienie:

„4)nierozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją w terminie, o którym mowa w art. 115 ust. 2 pkt 2a, z przyczyn leżących po stronie podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości;”,

 

- dodaje się pkt 9 w brzmieniu:

„9) braku konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości ograniczenia wymienionego w art. 115 ust. 2 pkt 5, w szczególności gdy brak konieczności stosowania takiego ograniczenia wykazał przegląd, o którym mowa w art. 192 ust. 4.”,

 

b) w ust. 6 pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4)   zachodzi konieczność przeprowadzenia przetargu, aukcji albo konkursu, a wniosek o rezerwację częstotliwości złożony został przed ogłoszeniem przetargu, aukcji albo konkursu;

  5)   w przetargu, aukcji albo konkursie podmiot nie został wyłoniony jako ten, dla którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości.”,

 

c)  w ust. 7 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

 

„3) zakłócenia pracy urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych;”,

 

d) ust. 10 otrzymuje brzmienie:

„10. Organy, o których mowa w ust. 8, zajmują stanowisko w terminie 21 dni od dnia wystąpienia o opinię lub dnia wystąpienia z wnioskiem, o których mowa w ust. 8.”,

 

e) dodaje się ust. 12 w brzmieniu:

„12. W przypadku cofnięcia przez Przewodniczącego KRRiT koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych lub jej wygaśnięcia wygasa rezerwacja częstotliwości udzielona w celu wykonania wynikających z tej koncesji uprawnień.”;

 

104) w art. 126:

 

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Prezes UKE przydziela numerację, zgodnie z planami numeracji krajowej dla sieci publicznych, w drodze decyzji, przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, jednostkom samorządu terytorialnego prowadzącym działalność w zakresie telekomunikacji niebędącym przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi i podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4 i 8, na ich wniosek.”,

 

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Do przetargu stosuje się odpowiednio przepisy art. 118 ust. 1, 2 i 4, art. 118c ust. 1,  art. 118d ust. 1 oraz art. 118e.”,

 

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Przydział numeracji może w szczególności określać:

  1. wskazanie usługi telekomunikacyjnej, dla której przydzielona numeracja ma być wykorzystywana, z podaniem wymogów związanych ze świadczeniem usługi oraz zasad taryfowych i cen maksymalnych;
  2. zobowiązania  przedsiębiorcy, któremu przydzielono numerację przyjęte podczas procedury przetargowej, o której mowa w ust. 3.”,

 

d) po ust. 11 dodaje się  ust. 11a w brzmieniu:

„11a. Prezes UKE może, gdy jest to uzasadnione ze względu na nadużycia dokonane z użyciem numeracji, wydać decyzję nakazującą przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu zablokowanie dostępu do numerów lub usług oraz nakładającą obowiązek wstrzymania pobierania opłat za te połączenia lub usługi.”,

 

e) ust. 12 i 13 otrzymują brzmienie:

„12. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzeń:

1)   plan numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych, w których świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne, określając w szczególności zakres planu oraz formaty numerów;

2)   szczegółowe wymagania dotyczące gospodarowania numeracją w publicznych sieciach telekomunikacyjnych

- uwzględniając obecne i prognozowane potrzeby przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz użytkowników, w tym służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, ustalenia przepisów międzynarodowych, w szczególności dotyczące długoterminowych, ogólnoeuropejskich planów numeracji, a także postanowienia umów, których Rzeczpospolita Polska jest stroną.

13. Minister właściwy do spraw łączności może określić, w drodze rozporządzeń, plany numeracji krajowej dla sieci publicznych innych niż publiczne sieci telekomunikacyjne, w których świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne, a także szczegółowe wymagania dotyczące zasad adresowania dla właściwego kierowania połączeń, numeracji punktów sygnalizacyjnych oraz tworzenia i udostępniania znaków identyfikujących abonenta, uwzględniając obecne i prognozowane potrzeby przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz użytkowników, ustalenia przepisów międzynarodowych, w szczególności dotyczące długoterminowych, ogólnoeuropejskich planów numeracji, a także postanowienia umów, których Rzeczpospolita Polska jest stroną.”;

 

105) w art. 128 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Podmiot udostępniający przydzieloną numerację przekazuje Prezesowi UKE informacje o zakresach numeracji udostępnionych w trybie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia udostępnienia.”;

 

106) w art. 129 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 i 3 w brzmieniu:

„2. Numery zaczynające się od „116” ustala się jako przeznaczone do świadczenia usług o walorze społecznym, a numer „116000” jako numer infolinii umożliwiającej zgłaszanie przypadków zaginięcia dzieci.

3. Minister właściwy do spraw łączności prowadzi działania w zakresie zwiększania świadomości społecznej i wiedzy na temat numeru „116”.”;

 

107) w art. 133 w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„Minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z KRRiT może określić, w drodze rozporządzenia:”;

 

108)w art. 136 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„Prezes UKE w porozumieniu z KRRiT może, w drodze decyzji, nałożyć na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązek zapewnienia dostępu do następujących usług towarzyszących:”;

 

109) w art. 139ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Do zapewnienia dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej stosuje się przepisy Działu I Rozdziału 3, art. 27-30, art. 31 ust. 1, art. 33, art. 36-40, art. 42 ust. 1-3 oraz art. 43-45, z zastrzeżeniem ust. 1-2, z tym że Prezes UKE w decyzji określa szczegółowe warunki rozliczeń z tytułu zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego oraz wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych lub budynków uwzględniające stopień występującego w danym przypadku ryzyka.”;

 

110) w art. 143:

 

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Z zastrzeżeniem art. 144, art. 144a i 144b, używanie urządzenia radiowego wymaga posiadania pozwolenia radiowego, zwanego dalej "pozwoleniem".”,

 

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Podmiot posiadający rezerwację częstotliwości lub podmiot, któremu zostały wydzierżawione częstotliwości lub przekazane do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego zgodnie z art. 122¹, może żądać wydania pozwolenia radiowego dotyczącego wykorzystania zasobu częstotliwości objętego rezerwacją częstotliwości w okresie jej obowiązywania.”;

 

c) po ust. 4 dodaje się ust. 4a:

 „4a. W przypadku wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o wydzierżawienie lub przekazanie częstotliwości do użytkowania, o których mowa w art. 122¹, Prezes UKE stwierdza wygaśniecie pozwolenia radiowego wydanego zgodnie z ust. 4.”,

 

d) uchyla się ust. 5;

 

111) w art. 144:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Nie wymaga pozwolenia używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego:

1)   używanego przez zagraniczny statek powietrzny, morski lub żeglugi śródlądowej, zgodnie z międzynarodowymi przepisami radiokomunikacyjnymi, jeżeli urządzenie zostało dopuszczone do używania przez właściwy organ;

2)   używanego, zgodnie z przepisami międzynarodowymi, w służbie amatorskiej przez cudzoziemca podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jednorazowo pobyt taki nie jest dłuższy niż 90 dni;

3)   końcowego:

a)  dołączanego do zakończenia sieci telekomunikacyjnej, z wyłączeniem urządzeń stosowanych w służbie lotniczej, morskiej lub żeglugi śródlądowej,

b)  służącego do utrzymywania łączności z przebywającym krótkookresowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub znajdującym się na nim w tranzycie, zagranicznym pojazdem, statkiem powietrznym, morskim lub statkiem żeglugi śródlądowej, przytwierdzonego w sposób trwały do tego pojazdu lub statku, wykorzystującego międzynarodowo uzgodnione zakresy częstotliwości;

  1. wykorzystującego zakresy częstotliwości zarezerwowane na rzecz podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwością, o ile rezerwacja częstotliwości przewiduje zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia radiowego i określa warunki wykorzystywania częstotliwości;
  2. będącego urządzeniem klasy 1, o którym mowa w art. 154 ust. 3.”,

 

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.  Minister właściwy do spraw łączności może, w drodze rozporządzenia, rozszerzyć zakres urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia kierując się zasadą zwiększania liczby rodzajów takich urządzeń przy uwzględnieniu potrzeby harmonijnego gospodarowania widmem radiowym, określając:

1)   warunki używania urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia, w szczególności:

a)   tryb i warunki rejestracji używania tych urządzeń,

b)   zakresy wykorzystywanych przez nie częstotliwości,

c)   maksymalną moc promieniowania lub maksymalne natężenie pola magnetycznego,

d)   obszar używania tych urządzeń;

2)   rodzaje służb.”;

 

112) po art. 144a dodaje się art. 144b–144d w brzmieniu:

Art. 144b. 1. Prezes UKE, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego podmiotu, może dopuścić czasowe używanie urządzenia radiowego w celu przeprowadzenia badań technicznych, testów lub eksperymentów, związanych z wprowadzaniem nowych technologii w urządzeniach radiowych, pod warunkiem przedstawienia celu oraz harmonogramu prowadzenia tych badań, testów lub eksperymentów.

2. Decyzję, o której mowa w ust. 1, w zakresie używania urządzeń radiowych służących do rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, Prezes UKE wydaje w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.

3. Stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, jest także podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości.

4. Prezes UKE, w drodze decyzji, odmawia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, albo cofa tę decyzję, jeżeli wystąpi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 7 pkt 1-3.

5. Prezes UKE odmawia wydania podmiotowi kolejnej decyzji, o której mowa w ust. 1, w przypadku nieprzedłożenia w terminie sprawozdania, o którym mowa w ust. 7.

6. Decyzja, o której mowa w ust. 1, nie może być wydana na okres dłuższy niż rok.

7. Podmiot, który uzyskał decyzję, o której mowa w ust. 1, obowiązany jest do przedłożenia Prezesowi UKE sprawozdania z przeprowadzonych badań, testów lub eksperymentów, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia ich zakończenia.

8. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 7, powinno zawierać w szczególności:

1) określenie urządzeń radiowych wykorzystanych w badaniach i testach, oraz ich parametry,

2) opis metodologii i wyniki badań,

3) wnioski wynikające z przeprowadzonych badań, testów lub eksperymentów

- w zakresie nie naruszającym ochrony przysługującej zgodnie z przepisami prawa o ochronie własności przemysłowej i intelektualnej.

9. Przepis art. 144a ust. 5, 7 i 8 stosuje się.

 

Art. 144c. 1. Używanie urządzenia radiowego niewymagającego pozwolenia radiowego na podstawie art. 144 ust. 2 pkt 4, podlega wpisowi do rejestru urządzeń radiowych używanych bez pozwolenia radiowego, zwanego dalej "rejestrem urządzeń".

2. Organem prowadzącym rejestr urządzeń jest Prezes UKE.

3. Prezes UKE dokonuje wpisu do rejestru urządzeń na podstawie złożonego przez podmiot uprawniony do dysponowania częstotliwościami wniosku zawierającego następujące dane:

  1)  firmę lub nazwę podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwościami, jego siedzibę i adres;

  2)  oznaczenie formy prawnej podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwościami;

  3)  numer decyzji rezerwacyjnej;

  4)  imię, nazwisko, adres i numer telefonu osoby upoważnionej do kontaktowania się w imieniu podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwościami w nagłym przypadku związanym z funkcjonowaniem sieci telekomunikacyjnej lub świadczeniem usługi telekomunikacyjnej, z wykorzystaniem urządzenia, którego dotyczy wniosek;

  5)  warunki wykorzystywania częstotliwości, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 1;

  6)  przewidywaną datę rozpoczęcia używania urządzenia.

4. Wraz z wnioskiem podmiot uprawniony do dysponowania częstotliwościami składa oświadczenie następującej treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego oświadczam, że:

  1)  dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru urządzeń są zgodne z prawdą;

  2)  znane mi są i spełniam wynikające z ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne warunki używania urządzeń radiowych, których dotyczy wniosek;

 3) urządzenie objęte wnioskiem spełnia zasadnicze wymagania.".

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, powinno również zawierać:

  1)  firmę lub nazwę podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwościami, jego siedzibę i adres;

  2)  oznaczenie miejsca i daty złożenia oświadczenia;

  3)  podpis osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwościami ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

6. Prezes UKE dokonuje wpisu urządzenia do rejestru urządzeń w terminie do 7 dni od dnia wpływu wniosku wraz z oświadczeniem, o którym mowa w ust. 4.

7. Jeżeli Prezes UKE nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 6, a od dnia wpływu wniosku o wpis do rejestru urządzeń upłynęło 14 dni, podmiot uprawniony do dysponowania częstotliwościami może rozpocząć wykorzystywanie częstotliwości za pomocą urządzenia, którego dotyczył wniosek o wpis, po uprzednim zawiadomieniu na piśmie Prezesa UKE. Nie dotyczy to przypadku, w którym Prezes UKE wezwał podmiot uprawniony do dysponowania częstotliwościami do uzupełnienia wniosku o wpis do rejestru urządzeń przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 7.

8. Do wniosku o wpis do rejestru urządzeń stosuje się odpowiednio art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

9. Wniosek o wpis do rejestru urządzeń, załączniki dołączane do tego wniosku oraz wpis do rejestru urządzeń nie podlegają opłacie skarbowej.

10. Rejestr urządzeń obejmuje w szczególności:

  1)  kolejny numer wpisu, zwany dalej "numerem z rejestru";

  2)  datę wpływu wniosku o wpis do rejestru urządzeń oraz datę dokonania wpisu;

  3)  dane, o których mowa w ust. 3 pkt 1-6.

11. Rejestr urządzeń jest prowadzony w systemie informatycznym.

 

Art. 144d. 1. Wpis może zostać wykreślony z rejestru urządzeń, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 1-3.

2. Wpis do rejestru urządzeń podlega wykreśleniu w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości.”;

 

113) w art. 145:

a) w ust. 1:

- pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6)   termin rozpoczęcia wykorzystania częstotliwości, jednak nie dłuższy niż 12 miesięcy od daty wydania pozwolenia radiowego;”,

- uchyla się pkt 7,

b) dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5.  Prezes UKE może w pozwoleniu zobowiązać podmiot do informowania o przerwach w wykorzystywaniu częstotliwości trwających powyżej 14 dni.

6.   W przypadku niewywiązania się przez podmiot z obowiązku, o którym mowa w ust. 5, Prezes UKE może cofnąć pozwolenie.”;

 

114) w art. 147 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Pozwolenie wygasa w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości, za wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 116 ust. 8.”;

 

115) w art. 148:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.  Z zastrzeżeniem ust. 4, pozwolenie wydaje się podmiotowi, który spełnia wymagania określone ustawą, oraz jeżeli:

1)   nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 7 pkt 1-3;

2) częstotliwości objęte wnioskiem:

a)   są dostępne,

b) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodne z wnioskiem,

c)   mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami, pozwoleniami radiowymi lub decyzjami o prawie do wykorzystywania częstotliwości,

d)   zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, w przypadku gdy zachodzi możliwośćpowodowania szkodliwych zaburzeń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,

e)   będą wykorzystywane w sposób efektywny;

3) urządzenia pracujące w oparciu o tę decyzję mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami;

4)   wnioskodawca przedłoży:

a)   potwierdzenie spełniania przez urządzenie zasadniczych wymagań,

b)   dokument potwierdzający uzyskanie zgody operatora satelity na wykorzystywanie transpondera w przypadku pozwolenia dla naziemnej stacji w służbie satelitarnej.”,

 

b) w ust. 4 dodaje się pkt 4 w brzmieniu:

„4)sposób identyfikacji stacji”;

 

116) po art. 148 dodaje się art. 148a i 148b w brzmieniu:

 

„Art. 148a. Prezes UKE publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE informacje o wydanych pozwoleniach radiowych, decyzjach o rezerwacji częstotliwości oraz decyzjach o zgodzie na czasowe używanie urządzeń radiowych, o których mowa w art. 144a oraz art. 144b, obejmujące nazwę podmiotu uprawnionego, zakres częstotliwości i obszar nim objęty oraz okres ich obowiązywania.

 

Art.148b.1. Używanie urządzeń radiowych służących do komunikacji w systemie naziemnym lub satelitarnym, przez przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga uzyskania zgody Prezesa UKE wydawanej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych oraz dopuszczalne jest wyłącznie w zakresie związanym z działalnością dyplomatyczną tych podmiotów, chyba że odpowiednie umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską stanowią inaczej lub wymaga tego zasada wzajemności.

  1. Wniosek o wydanie zgody składany jest w drodze dyplomatycznej przez przedstawiciela podmiotu, o którym mowa w ust. 1, do Prezesa UKE, za pośrednictwem ministra właściwego do  spraw zagranicznych.

3. Wniosek o wydanie zgody powinien zawierać:

  1. adres miejsca zainstalowania stacji radiowej;
  2. znak identyfikacyjny lub znak wywoławczy stacji radiowej;
  3. godziny i czas pracy stacji radiowej;
  4. współrzędne geograficzne i nazwy miejscowości, z którymi będzie utrzymywana łączność radiowa;
  5. moc wyjściową urządzenia nadawczego lub nadawczo-odbiorczego stacji radiowej;
  6. częstotliwości nadawania i odbioru przez stację radiową;
  7. rodzaj emisji;
  8. dane techniczne anteny nadawczej i odbiorczej (zysk, polaryzacja, azymut maksymalnego promieniowania, kąt elewacji, charakterystyka promieniowania pionowa i pozioma, wysokość zawieszenia nad poziomem ziemii);
  9. termin rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości.

4. Prezes UKE wydając zgodę na używanie urządzeń radiowych weryfikuje, czy urządzenia te będą pracować bez zakłóceń oraz czy nie będą powodować szkodliwych zakłóceń w pracy innych urządzeń oraz określa w niej warunki wykorzystywania urządzeń radiowych. W przypadku stwierdzenia możliwości wystąpienia takich zakłóceń, Prezes UKE nie wydaje zgody oraz informuje podmiot składający wniosek o konieczności zmiany wniosku w określonym zakresie.

5. Zmiana danych, o których mowa w ust. 3, wymaga uzyskania nowej zgody Prezesa UKE. Przepis ust. 2 stosuje się.

6. W razie stwierdzenia przez Prezesa UKE, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje urządzenia radiowe niezgodnie z warunkami określonymi w wydanej zgodzie, wyznacza on użytkownikowi stacji termin na dostosowanie warunków pracy urządzenia do warunków określonych w zgodzie. Niedostosowanie warunków pracy urządzenia w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE może spowodować cofnięcie zgody. Zgodę Prezes UKE cofa w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych.”;

 

117) w art. 150:

a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.  Osoba posiadająca świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie morskiej może ubiegać się o ponowne jego wydanie (odnowienie). Osoba taka powinna:

  1. złożyć pisemny wniosek o wydanie świadectwa;
  2. wykazać się potwierdzoną pracą na morzu z wykonywaniem funkcji odpowiednich dla danego świadectwa, w ciągu co najmniej 12 miesięcy w okresie 5 lat przed dniem upływu ważności posiadanego świadectwa albo zdać egzamin w zakresie określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 4, w przypadku braku potwierdzenia pracy na morzu.”,

 

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Egzaminy osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych przeprowadza komisja powołana przez Prezesa UKE, a w służbie radiokomunikacji lotniczej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Prezes UKE może powierzyć przeprowadzanie egzaminów:

  1. w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej organizacji zrzeszającej radioamatorów;
  2. w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej – Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej lub centralnej komisji działającej przy Dyrektorze Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecienie.”,

 

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia:

1)   rodzaje i wzory świadectw operatora urządzeń radiowych, zakres wymogów egzaminacyjnych, zakres, tryb i okres niezbędnych szkoleń oraz praktyki,

2)   termin złożenia wniosku o wydanie świadectwa operatora urządzeń radiowych albo jego odnowienie, tryb przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych, sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, a także wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu i wydanie świadectwa, kierując się zasadą, że nie powinny one stanowić bariery dla osób zainteresowanych obsługą urządzeń radiowych

-     biorąc pod uwagę międzynarodowe przepisy radiokomunikacyjne oraz przepisy międzynarodowe.”;

 

118) art. 151 otrzymuje brzmienie:

Art. 151. Osoby posiadające właściwe świadectwo operatora urządzeń radiowych, wydane przez Prezesa UKE lub przez uprawniony do tego organ zagraniczny, mogą obsługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej urządzenia radiowe nadawcze lub nadawczo-odbiorcze, wykorzystywane dla potrzeb radiokomunikacji lotniczej albo radiokomunikacji morskiej i żeglugi śródlądowej, zgodnie z międzynarodowymi przepisami radiokomunikacyjnymi.”;

 

119) w art. 153 w ust. 4 po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:

„4a) urządzeń przeznaczonych do zastosowania w dziedzinie lotnictwa cywilnego za wyjątkiem urządzeń przeznaczonych do zarządzania ruchem lotniczym;”;

 

120) w art. 154 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.  Prezes UKE umieszcza na stronie podmiotowej BIP UKE listę podklas urządzeń radiowych klasy 1 oraz specyfikację techniczną tych podklas.”;

 

121) w art. 155 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Zawiadomienie można przekazać pisemnie lub w formie dokumentu elektronicznego. Zawiadomienie w formie dokumentu elektronicznego nie musi być opatrzone podpisem w rozumieniu przepisów o podpisie elektronicznym.”;

 

122) w art. 159:

a) w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3)   dane transmisyjne, które oznaczają dane przetwarzane dla celów przekazywania komunikatów w sieciach telekomunikacyjnych lub naliczania opłat za usługi telekomunikacyjne, w tym dane lokalizacyjne, które oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej lub w ramach usług telekomunikacyjnych wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;”,

 

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do komunikatów i danych ze swojej istoty jawnych, z przeznaczenia publicznych lub ujawnionych postanowieniem sądu wydanym w postępowaniu karnym, postanowieniem prokuratora lub na podstawie odrębnych przepisów.”;

 

123) w art. 165 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych jest obowiązany poinformować abonenta lub użytkownika końcowego o rodzaju danych transmisyjnych, które będą przetwarzane oraz o okresie tego przetwarzania dla celów marketingu usług telekomunikacyjnych lub świadczenia usług o wartości wzbogaconej, świadczonych przez tego dostawcę.”;

 

124) w art. 169 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:

 

„3) nazwy miejscowości oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci udostępnione abonentowi - w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej albo miejsca zameldowania abonenta na pobyt stały - w przypadku ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej.”;

 

125) art. 171 otrzymuje brzmienie:

„Art. 171. 1. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne zapewnia użytkownikom końcowym możliwość prezentacji identyfikacji zakończenia sieci, z którego inicjowane jest połączenie, zwanej dalej "prezentacją identyfikacji linii wywołującej", przed dokonaniem połączenia.

2.  Dostawca  publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych w sieci telekomunikacyjnej umożliwiającej prezentację identyfikacji linii wywołującej jest obowiązany zapewnić za pomocą prostych środków:

  1)   użytkownikowi wywołującemu - możliwość jednorazowego wyeliminowania prezentacji identyfikacji linii wywołującej u użytkownika wywoływanego podczas wywołania i połączenia;

  2)   abonentowi wywołującemu - możliwość stałego wyeliminowania prezentacji identyfikacji linii wywołującej u użytkownika wywoływanego podczas wywołania i połączenia, u operatora, do którego sieci jest przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług;

  3)   abonentowi wywoływanemu - możliwość eliminacji dla połączeń przychodzących prezentacji identyfikacji linii wywołującej, a jeżeli taka prezentacja jest dostępna przed rozpoczęciem połączenia przychodzącego, także możliwość blokady połączeń przychodzących od abonenta lub użytkownika stosującego eliminację prezentacji identyfikacji linii wywołującej.

3. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych w sieci telekomunikacyjnej zapewniającej prezentację identyfikacji zakończenia sieci, do której zostało przekierowane połączenie, zwaną dalej "prezentacją identyfikacji linii wywoływanej", jest obowiązany zapewnić abonentowi wywoływanemu możliwość eliminacji, za pomocą prostych środków, prezentacji identyfikacji linii wywoływanej u użytkownika wywołującego.

4. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych w sieci telekomunikacyjnej zapewniającej automatyczne przekazywanie wywołań jest obowiązany zapewnić abonentowi możliwość zablokowania, za pomocą prostych środków, automatycznego przekazywania przez osobę trzecią wywołań do urządzenia końcowego tego abonenta.

5. Dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych jest obowiązany do poinformowania abonentów, że wykorzystywana przez niego sieć telekomunikacyjna zapewnia prezentację identyfikacji linii wywołującej lub wywoływanej, a także o możliwościach, o których mowa w ust. 2-4.

6. Eliminacja prezentacji identyfikacji linii wywołującej może być anulowana:

  1)   na żądanie służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy, a także uprawnionych podmiotów właściwych w sprawach obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, w zakresie i na warunkach określonych w odrębnych przepisach;

  2)   przez dostawcę usług zapewniającego przyłączenie do publicznej sieci telekomunikacyjnej lub operatora, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telekomunikacyjnej, na wniosek abonenta, jeżeli wnioskujący uprawdopodobni, że do jego urządzenia końcowego są kierowane połączenia uciążliwe lub zawierające groźby, w celu identyfikacji numerów użytkowników końcowych wywołujących tego abonenta.”;

 

126) w art. 173 w ust. 1:

 

a) wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:

„Podmioty świadczące usługi drogą elektroniczną lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni mogą przechowywać dane informatyczne, a w szczególności pliki tekstowe, w urządzeniach końcowych abonenta lub użytkownika końcowego przeznaczonych do korzystania z tych usług oraz uzyskiwać dostęp do tych przechowywanych danych, pod warunkiem że:”,

 

b) pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1)   abonent lub użytkownik końcowy zostanie uprzednio jednoznacznie poinformowany, w sposób łatwy i zrozumiały, o:

  1. celu przechowywania danych,
  2. sposobach korzystania z ich zawartości,
  3. okresie przechowywania i uzyskiwania do nich dostępu,
  4. nazwie podmiotu przetwarzającego przechowywane dane;

2)   abonent lub użytkownik końcowy zostanie uprzednio jednoznacznie poinformowany, w sposób łatwy i zrozumiały, o sposobie wyrażenia sprzeciwu, który w przyszłości uniemożliwi przechowywanie danych usługodawcy w urządzeniu końcowym abonenta lub użytkownika końcowego;”;

 

127) po art. 174 dodaje się art. 174a – 174d w brzmieniu:

„Art. 174a. 1. W przypadku naruszenia danych osobowych abonentów lub użytkowników końcowychbędących osobami fizycznymi, dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 3 dni od stwierdzenia naruszenia, zawiadamia o tym fakcie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Przez naruszenie danych osobowych rozumie się naruszenie bezpieczeństwa prowadzące do przypadkowego lub bezprawnego zniszczenia, utraty, zmiany, nieuprawnionego ujawnienia lub dostępu do danych osobowych przetwarzanych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w związku ze świadczeniem publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

2. W przypadku, gdy naruszenie danych osobowych może wywrzeć niekorzystny wpływ na dane osobowe lub prywatność abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną, dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 3 dni od stwierdzenia naruszenia, zawiadamia również o takim naruszeniu abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną. Przez naruszenie danych osobowych, które może wywrzeć niekorzystny wpływ na dane osobowe lub prywatność abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną, rozumie się takie naruszenie, które w szczególności skutkować może sfałszowaniem lub kradzieżą jego tożsamości, istotną szkodą majątkową lub osobistą, ujawnieniem tajemnicy bankowej lub innej ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej.

3. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane, jeżeli dostawca wykazał, że wdrożył przewidziane przepisami o ochronie danych osobowych odpowiednie techniczne i organizacyjne środki ochrony, które uniemożliwiają odczytanie danych przez osoby nieuprawnione oraz że środki te zostały zastosowane do danych, których ochrona została naruszona.

4. Jeżeli dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych nie zawiadomił abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną o fakcie naruszenia danych osobowych, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po rozważeniu możliwych niekorzystnych skutków tego naruszenia, może nałożyć na dostawcę obowiązek przekazania abonentom lub użytkownikom końcowym, będącym osobami fizycznymi, takiego zawiadomienia.

5. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 powinno zawierać w szczególności:

  1. opis charakteru naruszenia danych osobowych oraz zakładaneryzyko związane z naruszeniem;
  2. dane kontaktowe umożliwiajace uzyskanie informacji dotyczących naruszenia ochrony danych osobowych;
  3. informacje o zalecanych środkach mających na celu złagodzenie ewentualnych niekorzystnych skutków naruszenia danych osobowych;
  4. informacje o działaniach podjętych przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
  5. informacje o fakcie poinformowania lub braku poinformowania abonenta lub użytkownika końcowego, będącego osobą fizyczną o wystąpieniu naruszenia danych osobowych;
  6. opis skutków naruszenia danych osobowych;
  7. opis proponowanych przez dostawcę środków naprawczych.

6. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać:

  1. opis charakteru naruszenia danych osobowych;
  2. dane kontaktowe umożliwiajace uzyskanie informacji dotyczących naruszenia ochrony danych osobowych;
  3. informacje o zalecanych środkach mających na celu złagodzenie ewentualnych niekorzystnych skutków naruszenia danych osobowych;
  4. informacje o działaniach podjętych przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
  5. opis skutków naruszenia danych osobowych;
  6. opis proponowanych przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych środków naprawczych.

 

Art. 174b. Do sprawowanej przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kontroli wykonywania przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych obowiązków, o których mowa w art. 174a, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.6)).

 

Art. 174c. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych kierując się koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony danych osobowych i uwzględniając wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące realizacji obowiązku powiadomienia abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną o naruszeniu jego danych osobowych może kierować wystąpienie, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych do dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych wskazując  okoliczności oraz formę i sposób zawiadamiania o naruszeniu danych osobowych. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może publikować wystąpienia na swojej stronie podmiotowej BIP, o ile nie będą one zawierać informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.

 

Art. 174d. 1. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych prowadzi rejestr naruszeń danych osobowych, w tym faktów towarzyszących naruszeniom, ich skutków i podjętych działań, o których mowa w art. 174a ust. 6 pkt 4 i 6. Rejestr w szczególności powinien zawierać:

  1. opis charakteru naruszenia danych osobowych;
  2. informacje o zaleconych środkach mających na celu złagodzenie ewentualnych niekorzystnych skutków naruszenia danych osobowych;
  3. informacje o działaniach podjętych przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych;
  4. informacje o fakcie poinformowania lub braku poinformowania abonenta lub użytkownika końcowego będącego osobą fizyczną o wystąpieniu naruszenia danych osobowych;
  5. opis skutków naruszenia danych osobowych;
  6. opis zaproponowanych przez dostawcę środków naprawczych.

2. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych może powierzyć, w drodze umowy, innemu przedsiębiorcy prowadzenie rejestru, o którym mowa w ust. 1.”;

 

128) przed art. 175 dodaje się tytuł„DZIAŁ VIIa Bezpieczeństwo i integralność sieci i usług telekomunikacyjnych”;

 

129) art. 175 otrzymuje brzmienie:

Art. 175. 1. Dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych jest obowiązany podjąć środki techniczne i organizacyjne w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług oraz przekazu komunikatów w związku ze świadczonymi przez nich usługami, jeśli to konieczne w porozumieniu z operatorem publicznej sieci telekomunikacyjnej. Uwzględniając najnowocześniejsze osiągnięcia techniczne oraz koszty ich wprowadzenia, środki te zapewniają poziom bezpieczeństwa odpowiedni do stopnia ryzyka.

 2. Dostawca usług jest obowiązany do informowania użytkowników o wystąpieniu szczególnego ryzyka naruszenia bezpieczeństwa sieci, wykraczającego poza standardowe środki techniczne i organizacyjne podjęte przez dostawce usług, w tym o istniejących możliwościach zapewnienia takiego bezpieczeństwa i związanych z tym kosztach.”;

 

130) po art. 175 dodaje się art. 175a – 175f w brzmieniu:

Art. 175a. 1. Przedsiębiorcy telekomunikacyjni są obowiązani niezwłocznie informować Prezesa UKE o każdym naruszeniu bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług, które miało istotny wpływ na sieci lub usługi, o podjętych działaniach zapobiegawczych i środkach naprawczych oraz podjętych przez przedsiębiorcę działaniach, o których mowa w art. 175 i 175c.

2. Minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza dla przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia Prezesowi UKE informacji niezbędnych do właściwego realizowania jego obowiązków.

 

Art. 175b. 1. W przypadku, gdy Prezes UKE uzna charakter zgłoszonego przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług za istotny, informuje o fakcie jego wystąpienia organy regulacyjne innych państw członkowskich oraz Europejską Agencję do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA).

2. W przypadku, gdy Prezes UKE uzna, że ujawnienie takiego naruszenia leży w interesie ogólnym, może podać tę informację do wiadomości publicznej lub nałożyć obowiązek jej podania na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego.

3. Prezes UKE, w terminie do 31 stycznia każdego roku, przekazuje Komisji Europejskiej oraz Europejskiej Agencji do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji sprawozdanie za rok poprzedni zawierające informacje przekazane przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych w trybie art. 175a.

 

Art. 175c. 1.Przedsiębiorca telekomunikacyjny, z uwzględnieniem art. 160 ust. 2, może podjąć środki techniczne, organizacyjne i prawne mające na celu eliminację przekazu komunikatu, który stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa sieci lub usług lub może skutkować ich degradacją.

2. Przedsiębiorca telekomunikacyjny może podjąć proporcjonalne i uzasadnione środki techniczne, organizacyjne lub prawne w celu przerwania lub ograniczenia świadczenia usługi telekomunikacyjnej na zakończeniu sieci, z którego następuje wysyłanie komunikatów mogących prowadzić do zagrożenia:

  1. ciągłości lub jakości świadczonych usług telekomunikacyjnych lub dostarczania sieci;
  2. integralności i efektywności sieci telekomunikacyjnej, w tym w szczególności w przypadku zagrożenia wynikającego z zastosowania automatycznych systemów wywołujących, o których mowa w art. 172;
  3. interoperacyjności świadczonych usług;
  4. zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej, prywatności i poufności;
  5. zachowania wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej.

3. Przedsiębiorca telekomunikacyjny może informować inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne i podmioty zajmujące się bezpieczeństwem teleinformatycznym o zidentyfikowanych zagrożeniach, o których mowa w ust. 1 i 2. Informacja może zawierać dane niezbędne do identyfikacji oraz ograniczenia zagrożenia.

 

Art. 175d. Na podstawie informacji, o których mowa w art. 175a, uzyskanych od przedsiębiorców telekomunikacyjnych, Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 30 kwietnia opracowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw łączności raport o zgłoszonych zagrożeniach i ewentualnych podjętych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych działaniach zapobiegawczych i środkach zaradczych.

 

Art. 175e. Minister właściwy do spraw łączności może, po przeprowadzaniu konsultacji z zainteresowanymi podmiotami, w szczególności z operatorami, dostawcami usług, użytkownikami, konsumentami oraz producentami, określić w drodze rozporządzenia minimalne szczegółowe środki techniczne i organizacyjne oraz metody zapobiegania zagrożeniom, o których mowa w art. 175a i 175c ust. 2, jakie przedsiębiorcy telekomunikacyjni są obowiązani stosować w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług, biorąc pod uwagę wytyczne Komisji Europejskiej oraz Europejskiej Agencji do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji w tym zakresie.

 

Art. 175f. 1. Przedsiębiorcy telekomunikacyjni publikują na swoich stronach internetowych aktualne informacje o:

  1. potencjalnych zagrożeniach związanych z korzystaniem przez abonentów z usług telekomunikacyjnych;
  2. rekomendowanych środkach ostrożności i najbardziej popularnych sposobach zabezpieczania telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przed oprogramowaniem złośliwym lub szpiegującym;
  3. przykładowych konsekwencjach braku lub nieodpowiedniego zabezpieczenia telekomunikacyjnych urządzeń końcowych.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, może zostać zrealizowany poprzez umieszczenie na stronie internetowej odnośnika do miejsca na stronie internetowej Prezesa UKE lub innego podmiotu zajmującego się bezpieczeństwem sieci, w którym zamieszczone są informacje wymagane zgodnie z ust. 1.

3. Informacje w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, publikowane są przez Prezesa UKE na jego stronie internetowej.”;

 

131) w art. 180 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Operator ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do:

  1)   uniemożliwienia używania w jego sieci skradzionych telekomunikacyjnych urządzeń końcowych;

  2)   przekazywania informacji identyfikujących skradzione telekomunikacyjne urządzenia końcowe innym operatorom ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych w celu realizacji przez nich czynności, o których mowa w pkt 1.”;

 

132) w art. 180a w ust. 1 w pkt 1 wyrazy „24 miesięcy” zastępuje się wyrazami „12 miesięcy”;

 

133) w art. 184 w ust. 2:

a) pkt 3 otrzymuje brzmienie:

„3) za wyróżnik ruchomej sieci telekomunikacyjnej (PLMN) – 1.800.000 złotych;”,

b) dodaje się pkt 14 w brzmieniu:

„14) za numer rutingowy (NR) – 1.000 złotych.”;

 

134) w art. 185:

 

a) ust. 2 – 9 otrzymują brzmienie:

„2. Podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości na dany zasób częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania tego zasobu częstotliwości w pozwoleniu, uiszcza roczną opłatę, o której mowa w ust. 1.

3. Obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy podmiotu świadczącego usługę innemu podmiotowi z wykorzystaniem częstotliwości będącej w dyspozycji podmiotu posiadającego rezerwację częstotliwości.

3a. Za wykorzystywanie częstotliwości na podstawie decyzji, o której mowa w art. 144a i 144b, uiszcza się roczną opłatę, o której mowa w ust. 1.

4. Podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości w drodze postępowania, o którym mowa w art. 116, uiszcza dodatkową opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości w kwocie zadeklarowanej w tym postępowaniu, nie niższej niż opłata roczna za prawo do dysponowania częstotliwością, ustalonej zgodnie z warunkami podanymi w rezerwacji częstotliwości.

5. Opłaty, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wyższe niż:

1) w systemach typu punkt - punkt (PP) za prawo do dysponowania w jednym przęśle linii radiowej zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 MHz – 80.000 złotych;

2) w systemach korzystających z satelitarnej infrastruktury telekomunikacyjnej za prawo do dysponowania częstotliwością:

  1. w służbie stałej satelitarnej – 20.000 złotych,
  2. w służbie satelitarnego badania ziemi – 5.000 złotych,
  3. w służbie meteorologii satelitarnej – 5.000 złotych,
  4. w służbie radionawigacji satelitarnej – 5.000 złotych,
  5. w służbie operacji kosmicznych – 5.000 złotych,
  6. w służbie badań kosmosu – 5.000 złotych,
  7. w służbie radiodyfuzji satelitarnej (kosmos - Ziemia) – 40.000 złotych,
  8. w służbie ruchomej satelitarnej – 80.000 złotych,
  9. w służbie ruchomej satelitarnej przez uzupełniające elementy naziemne systemów satelitarnej komunikacji ruchomej za 1 MHz wykorzystywanego widma na obszarze jednej gminy lub mniejszym – 500 złotych;

3) w służbie lotniczej za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz przez jeden system lotniskowy - 100 złotych;

4) w służbie morskiej i żeglugi śródlądowej:

a) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz przez system stacjonarny zlokalizowany na obszarze jednej gminy lub mniejszym, lub instalacji nawodnej w relacji brzeg - statek - 100 złotych,

b) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz przez każdą stację przewoźną lub przenośną niepracującą na podstawie pozwolenia na używanie stacji na jednostce pływającej w relacji brzeg – statek - 80 złotych;

5) w radiodyfuzji naziemnej:

a) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie do 174 MHz – 400 złotych,

b) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 MHz, wykorzystywanym przez system analogowy na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 174 MHz:

- do 2013 roku – 10.000 złotych,

- w 2013 roku – 30.000 złotych,

- od 2014 roku – 50.000 złotych,

c) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 MHz, wykorzystywanym przez system cyfrowy na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 174 MHz do 862 MHz –5.000 złotych,

d) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 MHz, wykorzystywanym przez system cyfrowy na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 862 MHz - 500 złotych;

6) w pozostałych sieciach radiowych, w szczególności w sieciach dyspozytorskich, systemach komórkowych, systemach typu punkt - wiele punktów (PMP) oraz wiele punktów – wiele punktów (MPMP):

a) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie do 174 MHz – 100 złotych,

b) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 174 MHz do 3400 MHz – 10 złotych,

c) za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 MHz na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie powyżej 3400 MHz – 500 złotych.

6. Limity opłat, o których mowa w ust. 5, obniża się do 50 % w przypadku:

  1. radiokomunikacji lądowej przeznaczonych wyłącznie do świadczenia doraźnej pomocy przy ratowaniu życia i zdrowia ludzkiego przez jednostki służby zdrowia;
  2. prowadzenia akcji przez jednostki organizacyjne, których statutowym obowiązkiem jest planowanie, prowadzenie i uczestnictwo w akcjach zapobiegania i łagodzenia skutków klęsk żywiołowych i katastrof.

7. Nie pobiera się opłat za prawo do dysponowania częstotliwością:

1) w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej:

a) w morskim paśmie VHF:

- w kanale 16 (156,800 MHz),

- w kanale 70 (156,525 MHz),

b) w morskim paśmie MF: 2174,5 kHz, 2182 kHz, 2187,5 kHz,

c) w zakresie 406,0 – 406,1 MHz,

d) przez jednostki pływające w relacji statek - statek i statek – brzeg;

2) wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej;

3) w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej:

a) za częstotliwości używane w niebezpieczeństwie i dla zapewnienia bezpieczeństwa: 121,5 MHz, 123,1 MHz, 243 MHz,

b) przez statki powietrzne, w relacji łączności statek powietrzny – Ziemia i statek powietrzny – statek powietrzny;

4) wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej lotniczej;

5) w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej w zakresach częstotliwości przydzielonych w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla służby amatorskiej.

8. Podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5, 7 i 8 oraz art. 115², wnoszą opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Opłata za prawo do dysponowania częstotliwością przez jednostki sił zbrojnych państw obcych, przebywające czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie odrębnych przepisów, zawarta jest w opłacie rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością wnoszonej przez Ministra Obrony Narodowej.

9.   Z zastrzeżeniem ust. 8, obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością ustaje w ostatnim dniu miesiąca, w którym złożono wniosek o rezygnację z prawa do dysponowania częstotliwością albo wykorzystywania częstotliwości.”,

 

b) po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu:

„9a. W przypadku, gdy we wniosku, o którym mowa w ust. 9, określono termin rezygnacji z prawa do dysponowania częstotliwością albo wykorzystywania częstotliwości, obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością ustaje w ostatnim dniu miesiąca, w którym przypada ten termin.”,

 

c) ust. 10-12 otrzymują brzmienie:

„10.W przypadku utraty prawa do dysponowania częstotliwością lub wykorzystania częstotliwości wskutek cofnięcia rezerwacji częstotliwości lub pozwolenia radiowego, uiszczone opłaty nie podlegają zwrotowi. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości lub pozwolenia opłaty pobierane za dysponowanie częstotliwością nie podlegają zwrotowi, jeśli częstotliwości były wykorzystywane.

11. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, dla podmiotów, o których mowa w ust. 1, wysokość, terminy i sposób uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, mając na uwadze w szczególności:

1) warunki wykorzystywania częstotliwości oraz koszty prowadzenia gospodarki częstotliwościami;

2) potrzebę zagwarantowania optymalnego i efektywnego wykorzystania zasobów częstotliwości;

3) konieczność stymulowania rozwoju konkurencji na rynku lokalnym;

4) potrzebę zapobiegania wykluczeniu informacyjnemu, w szczególności na obszarach wiejskich;

5) specyfikę przeznaczenia i wykorzystywania częstotliwości;

6) korzyści społeczne związane z wykorzystaniem danego zasobu częstotliwości.

12. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, dla podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5, 7 i 8 oraz art. 115², wysokość, terminy i sposób uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, biorąc pod uwagę specyfikę wykorzystywania częstotliwości przez te podmioty.”;

 

135) w art. 189 w ust. 2:

a) w pkt 1:

- lit. d otrzymuje brzmienie:

„d) wspieranie efektywnego wykorzystania oraz zarządzania częstotliwościami i numeracją,”,

- po literze d dodaje się literę e w brzmieniu:

„e) zapewnienie przewidywalności regulacyjnej;”

 

b) w pkt 2:

-  lit. d otrzymuje brzmienie:

„d) współpracę z innymi organami regulacyjnymi państw członkowskich, BEREC i Komisją Europejską, w celu spójnego wdrażania i stosowania przepisów,”,

- dodaje się lit. e w brzmieniu:

„e)  współpracę z innymi organami regulacyjnymi państw członkowskich i Komisją Europejską w zakresie:

-  planowania strategicznego, koordynacji i harmonizacji wykorzystania widma w Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę w szczególności aspekty ekonomiczne, bezpieczeństwo, zdrowie, interes publiczny, wolność wypowiedzi, aspekty kulturalne, naukowe, społeczne i techniczne polityk Unii Europejskiej, a także interesy użytkowników widma, mając na celu optymalizację wykorzystania widma oraz unikanie szkodliwych zakłóceń oraz

 -promowania koordynacji podejść do polityki widma w Unii Europejskiej, a także, w stosownych przypadkach, zharmonizowanych warunków w odniesieniu do dostępności i efektywnego wykorzystania widma, koniecznego do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego usług telekomunikacyjnych;”,

 

c) w pkt 3 dodaje się lit. g i h w brzmieniu:

„g) wspieranie procesu harmonizacji określonych numerów lub zakresów numeracyjnych w obrębie Unii Europejskiej oraz zapewnienie informacji o istnieniu europejskiego numeru alarmowego „112” i innych europejskich numerów zharmonizowanych, skierowanej do obywateli, w szczególności podróżujących między państwami członkowskimi,

h) wspieranie zdolności użytkowników do dostępu do informacji oraz ich rozpowszechniania lub korzystania z dowolnych aplikacji i usług;”;

 

136) w art. 190 :

a) wstęp do wyliczenia w ust. 4a otrzymuje brzmienie:

„Prezes UKE oraz jego zastępca może być odwołany przed upływem kadencji, na którą został powołany, wyłącznie w przypadku:”,

 

b) po ust. 4a dodaje się ust. 4b w brzmieniu:

„4b.Decyzję o odwołaniu Prezesa UKE wskazującą powody jego odwołania podaje się do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie jej treści na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw łączności.”,

 

 

137)w art. 192:

a) w ust. 1:

- po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu:

„3a)wykonywaniezadań wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1211/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów (BEREC) oraz Urząd (Dz. Urz. UE L 337 z 18.12.2009, str. 1);”,

- pkt 5a otrzymuje brzmienie:

        „5a) kontrolowanie realizacji obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia WE nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz zmieniającego dyrektywę 2002/21/WE (Dz. Urz. WE L 171 z 29.06.2007, str. 32, z późn. zm.);”,

- uchyla się pkt 12,

- pkt 17 i 18 otrzymują brzmienie:

  „17)  współpraca z Komisją Europejską i instytucjami Unii Europejskiej, a także z BEREC oraz organami regulacyjnymi innych państw członkowskich;

  1. przedstawianie Komisji Europejskiej, BEREC i organom regulacyjnym innych państw członkowskich informacji z zakresu telekomunikacji, w tym wykonywanie obowiązków notyfikacyjnych, obejmujących przekazywanie treści rozstrzygnięć, o których mowa w art. 23 ust. 1, oraz informacje o przedsiębiorcach telekomunikacyjnych, którzy zostali uznani za posiadających znaczącą pozycję rynkową, świadczących usługę powszechną i realizujących połączenia sieci telekomunikacyjnych oraz nałożonych na nich obowiązkach;”,

 

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Na podstawie informacji uzyskanych od przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz innych podmiotów dysponujących infrastrukturą telekomunikacyjną lub realizujących inwestycje w tym zakresie Prezes UKE, w terminie do dnia 30 czerwca, ogłasza raport o stanie rynku telekomunikacyjnego za rok ubiegły, uwzględniający pokrycie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zasięgiem stacjonarnych i ruchomych publicznych sieci telekomunikacyjnych oraz przedstawia prognozy inwestycyjne dotyczące rozwoju tych sieci. Raport publikuje się na stronie podmiotowej BIP UKE.”,

 

c) dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. Prezes UKE dokonuje, nie rzadziej niż co dwa lata, regularnego przeglądu konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5, oraz publikuje jego wyniki na stronie podmiotowej BIP UKE.”;

 

138) po art. 192 dodaje się art. 192a w brzmieniu:

Art. 192a. Do zakresu działania ministra właściwego do spraw łączności należy w szczególności:

1) wykonywanie zadań określonych w ustawie:

- z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675),

- z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.);

2) inicjowanie oraz wspieranie badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w zakresie łączności;

3) inicjowanie inwestycji oraz tworzenie polityki dla rozwoju inwestycji w zakresie łączności;

4) współpraca z krajowymi i międzynarodowymi organizacjami telekomunikacyjnymi i pocztowymi oraz właściwymi organami innych państw;

5)  wykonywanie zadań w sprawach międzynarodowej i unijnej polityki telekomunikacyjnej;

6)  współpraca z Komisją Europejską i instytucjami unijnymi;

7) przeprowadzanie konsultacji środowiskowych z zainteresowanymi podmiotami, w szczególności z operatorami, dostawcami usług, użytkownikami, konsumentami oraz producentami, w sprawach związanych z polityką telekomunikacyjną;

8) realizacja polityki w zakresie zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i integralności sieci i usług, w uzgodnieniu z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

9) wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych”;

 

139) w art. 200 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5)   czasowego zajęcia aparatury w trybie, o którym mowa w art. 204, w celu przeprowadzenia badań prowadzących do ustalenia przyczyn szkodliwych zakłóceń;”;

 

140) w art. 201:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 199, stwierdzono, że przedsiębiorca telekomunikacyjny, podmiot posiadający rezerwację częstotliwości lub przydział numeracji, podmiot wykorzystujący częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego, decyzji dopuszczającej czasowe używanie urządzenia radiowego, o której mowa w art. 144a i 144b lub wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 144c ust. 1 albo jednostka samorządu terytorialnego wykonująca działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zwany dalej "podmiotem kontrolowanym", nie wypełnia odnoszących się do niego obowiązków wynikających z ustawy lub decyzji wydanej przez Prezesa UKE, Prezes UKE wydaje zalecenia pokontrolne, w których wzywa podmiot kontrolowany do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień. Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień powinno nastąpić w terminie wskazanym przez Prezesa UKE, nie krótszym niż 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych podmiotowi kontrolowanemu.”,

 

b) w ust. 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu:

„4) nakazać zaprzestania lub opóźnienia świadczenia usługi telekomunikacyjnej, której dalsze świadczenie mogłoby prowadzić do znaczącej szkody dla konkurencji, do czasu wypełnienia obowiązków nałożonych zgodnie z art. 34, 36-40, 42 lub 44-45.”,

 

c) zdanie pierwsze w ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1, występowały w przeszłości lub mają poważny charakter, a podmiot kontrolowany nie zastosował się do decyzji, o której mowa w ust. 3, Prezes UKE może, w drodze decyzji, zakazać podmiotowi kontrolowanemu wykonywania działalności telekomunikacyjnej, zmienić lub cofnąć rezerwację częstotliwości, zasobów orbitalnych lub przydział numeracji.”,

 

d) uchyla się ust. 5,

 

e) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. W przypadku, gdy przesłanką wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, jest zagrożenie przez działalność telekomunikacyjną podmiotu kontrolowanego obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, Prezes UKE przed jej wydaniem zasięga opinii Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, w zakresie ich właściwości. Jeżeli uzasadnienie do opinii tych organów zawiera informacje niejawne, zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie, że uzasadnienie zostało sporządzone.”,

 

f) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. Decyzji, o której mowa w ust. 4, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta stanowi podstawę do wykreślenia podmiotu kontrolowanego z rejestru.”,

 

g) dodaje się ust. 10 w brzmieniu:

 

„10. Postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 208 i 209 może być prowadzone niezależnie od postępowania prowadzonego na podstawie art. 199.”;

 

141) w art. 202:

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 199, Prezes UKE stwierdzi, że podmiot kontrolowany narusza nałożone na niego obowiązki w ten sposób, że powoduje to:

  1)   bezpośrednie i poważne zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa, porządku lub zdrowia publicznego,

  2)   zagrożenie wywołania poważnej szkody majątkowej lub poważnych utrudnień w funkcjonowaniu sieci telekomunikacyjnych lub usług telekomunikacyjnych dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych, użytkowników końcowych oraz podmiotów, którym przyznano prawo do korzystania z widma radiowego

- Prezes UKE podejmuje działania zmierzające do usunięcia zagrożeń.

2. Działania, o których mowa w ust. 1, mogą w szczególności obejmować wydanie decyzji nakazującej podmiotowi kontrolowanemu podjęcie działań zmierzających do usunięcia zagrożenia, w tym decyzji nakazującej wstrzymanie wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Prezes UKE podejmuje działania, o których mowa w ust. 1, po uprzednim wezwaniu podmiotu kontrolowanego do usunięcia naruszeń lub udzielenia wyjaśnień.”,

 

b) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. W przypadku wydania decyzji nakazującej podmiotowi kontrolowanemu wstrzymanie wykonywania działalności telekomunikacyjnej, Prezes UKE określa w niej termin jej obowiązywania, nie dłuższy niż 3 miesiące. W przypadku, gdy zagrożenia będące przyczyną wydania tej decyzji nie zostaną usunięte przez podmiot kontrolowany w wymaganym terminie, Prezes UKE może przedłużyć termin obowiązywania decyzji o kolejne 3 miesiące.”;

 

142) w art. 203:

a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„W przypadku stwierdzenia używania urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia, decyzji dopuszczającej czasowe używanie urządzenia radiowego, o której mowa w art. 144a i 144b lub wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 144c ust. 1, lub obsługiwania tego urządzenia przez osobę nieuprawnioną, Prezes UKE wydaje użytkownikowi urządzenia decyzję zakazującą używania lub obsługiwania urządzenia radiowego przez osobę nieuprawnioną.”,

 

b) w ust. 3 dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu:

„3) brakiem decyzji, o której mowa w art. 144a i art. 144b – z dniem wydania użytkownikowi decyzji, chyba że sąd orzekł przepadek urządzenia;

4) brakiem wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 144c ust. 1 – z dniem wpisania urządzenia radiowego do rejestru.”,

 

c) w ust. 4 dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu:

„3) braku decyzji, o której mowa w art. 144a i art. 144b  – jest zwracane użytkownikowi niezwłocznie po wydaniu decyzji, chyba że sąd orzekł przepadek urządzenia;

4) braku wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 144c ust. 1 – jest zwracane użytkownikowi niezwłocznie po dokonaniu wpisu urządzenia radiowego do rejestru.”,

 

d) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W przypadku wydania wymaganego pozwolenia, decyzja, o której mowa  w art. 203 ust. 1, wydana na skutek braku wymaganego pozwolenia wygasa.”;

 

143) art. 204 otrzymuje brzmienie:

Art. 204. 1. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów o kompatybilności elektromagnetycznej, wytwarzające pole elektromagnetyczne powoduje szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia spełniającego zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, Prezes UKE może wydać decyzję o:

  1)   czasowym wstrzymaniu używania urządzenia wytwarzającego szkodliwe zaburzenia elektromagnetyczne;

  2)   zmianie sposobu używania urządzenia;

  3)   zastosowaniu środków technicznych prowadzących do eliminacji szkodliwego zakłócenia, na koszt podmiotu, któremu wydano decyzję;

  4)   czasowym zajęciu urządzenia w celu przeprowadzenia badań niezbędnych do ustalenia przyczyn szkodliwych zakłóceń.

Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

2. Prezes UKE może uzależnić wydanie czasowo zajętego urządzenia od zgody jego użytkownika na usunięcie, na koszt użytkownika, przyczyn powodujących niezgodność urządzenia z zasadniczymi wymaganiami, w szczególności przyczyn szkodliwych zakłóceń.”;

 

144) w art. 204a ust. 1 otrzymuje brzmienie:

1. W przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, wytwarzające pole elektromagnetyczne, może powodować w określonym miejscu szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia spełniającego zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów o kompatybilności elektromagnetycznej, Prezes UKE może podjąć działania w celu wyjaśnienia okoliczności, w jakich takie zakłócenie może wystąpić i wydać zalecenia pokontrolne, których wykonanie pozwoli na wyeliminowanie możliwości wystąpienia takiego zakłócenia.”;

 

145) w art. 205 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.  Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby postępowania w przypadku stwierdzenia, że urządzenie w rozumieniu przepisów o kompatybilności elektromagnetycznej, wytwarzające pole elektromagnetyczne, używane przez podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1-6 i 8, powoduje szkodliwe zakłócenie pracy innego urządzenia, spełniającego zasadnicze wymagania w rozumieniu przepisów o kompatybilności elektromagnetycznej, uwzględniając charakter zadań realizowanych przez te podmioty oraz słuszny interes użytkownika urządzenia, którego praca jest zakłócana.”;

 

146) w art. 206:

 

a) w ust. 2:

 

- pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2)   w sprawie nałożenia, zniesienia, zmiany lub uchylenia obowiązków regulacyjnych,”,

 

- pkt 5 otrzymuje brzmienie:

 „5)   wydawanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu, aukcji albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu, aukcji albo konkursu za nierozstrzygnięty,”,

 

- po pkt 6 dodaje się pkt 7 w brzmieniu:

„7) o których mowa w art. 78 ust. 6a”,

 

b) ust. 2a otrzymuje brzmienie:

„2a.  Od decyzji wydawanych w sprawach spornych, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.”;

 

147) art. 208 otrzymuje brzmienie:

 

Art. 208. 1. Kto bez wymaganego pozwolenia lub bez wymaganego wpisu do rejestru urządzeń wykorzystywanych bez pozwolenia, o których mowa w art. 144 ust. 2 pkt 4, używa urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo odbiorczego, podlega grzywnie lub karze ograniczenia wolności.

2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w sposób uporczywy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

3. Sąd może orzec przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

4. Sąd orzeka przepadek urządzeń przeznaczonych lub służących do popełnienia czynu określonego w ust. 1 i 2, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy, jeżeli ich używanie zagraża życiu lub zdrowiu człowieka. Przepis art. 195 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się niezależnie od wartości przedmiotów, których przepadek orzeczono, chyba że orzeczenie przepadku byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu.”;

 

148) w art. 209:

a) w ust. 1:

 

- pkt 1 otrzymuje brzmienie:

 „1) nie wypełnia obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawąlub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lub udziela informacji niepełnych lub nieprawdziwych lub dostarcza dokumenty zawierające informacje niepełne lub nieprawdziwe,”,

 

- po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu:

„2a) nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 2,”,

 

- uchyla się pkt 3,

 

- uchyla się pkt 8,

 

- po pkt 9 dodaje się pkt 9a i 9b w brzmieniu:

„9a) używa urządzenia radiowego bez wymaganego wpisu do rejestru urządzeń wykorzystywanych bez pozwolenia, o których mowa w art. 144 ust. 2 pkt 4,

9b) nie wykorzystuje, z przyczyn leżących po stronie podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości, przyznanych częstotliwości przez co najmniej 6 miesięcy,”,

 

- po pkt 13a dodaje się pkt 13b w brzmieniu:

„13b) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązki określone w art. 44b-44f,”,

 

- po pkt 14a dodaje się pkt 14b w brzmieniu:

„14b) nie wypełnia lub nienależycie wypełnia obowiązek określony w decyzji, o której mowa w art. 62a ust. 5,”,

 

- po pkt 22 dodaje się pkt 22a i 22b w brzmieniu:

„22a) nie wypełnia warunkówwspółkorzystania i dostępu do infrastruktury technicznej oraz rozliczeń z tego tytułu, określonych w decyzji lub w umowie, zgodnie z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,

22b) nie wypełnia warunków wynikających z decyzji wydawanych w trybie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych,”,

 

- po pkt 25) dodaje się pkt 25a) w brzmieniu:

„25a) będąc przedsiębiorcą telekomunikacyjnym nie publikuje na swojej stronie internetowej informacji, o których mowa w art. 175f,”,

 

- pkt 29 otrzymuje brzmienie:

„29) nie wypełnia obowiązków określonych w art. 3-6a rozporządzenia WE nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz zmieniającego dyrektywę 2002/21/WE,”,

 

- dodaje się pkt 32 w brzmieniu:

„32) utrudnia lub uniemożliwia wykonywanie czynności kontrolnych przez Prezesa UKE”,

 

b) po ust 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Kara, o której mowa w ust. 1 może zostać nałożona także w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę.”;

 

149) w art. 210 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

 

 „4. Jeżeli okres działania podmiotu jest krótszy niż rok kalendarzowy, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 500.000 złotych, a w przypadku czynów, o których mowa w ust. 1 pkt 22a i 22b, jeżeli podmiot nie osiągnął w poprzednim roku kalendarzowym przychodu, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 100.000  złotych.”;

 

150) art. 233 otrzymuje brzmienie:

Art. 233. Aparatura, w tym urządzenia radiowe i telekomunikacyjne urządzenia końcowe bez oznakowania znakiem zgodności, wprowadzone do obrotu lub używane na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą być nadal używane, jeżeli nie powodują szkodliwych zakłóceń w pracy innej aparatury.”.

 

Art. 2. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.7)) art. 47963 otrzymuje brzmienie:

 

Art. 47963. W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji i konsumentów może, na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać do czasu rozstrzygnięcia sprawy wykonanie decyzjiz wyjątkiem decyzji, których natychmiastowa wykonalność wynika z przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.”.

 

Art. 3. W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.8)) w art. 268 § 4 otrzymuje brzmienie:

 

„§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1-3 następuje na wniosek pokrzywdzonego lub z urzędu, w przypadku gdy przestępstwo może zagrażać bezpieczeństwu infrastruktury krytycznej, obronności, bezpieczeństwu państwa oraz bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.”.

 

Art. 4. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz., z późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany:

 

1) w art. 112 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem art. 122a, art. 124 ust. 1b, art. 124b, art. 125 i art. 126, na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne albo do nieruchomości, dla których wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.”;

 

2) w art. 124 w ust. 1b dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:

„Decyzja ta może być również wydana, w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.”.

 

Art. 5. W ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.10)):

 

  1. w art. 10 ust. 1 po wyrazach „oznaczonego odbiorcy” dodaje się wyrazy „będącego konsumentem”;

 

2) w art. 24 uchyla się ust. 2.

 

Art. 6. W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.11)) wprowadza się następujące zmiany:

 

1) w art. 11 w pkt 6 uchyla się lit. k;

 

2) w art. 17 w pkt 6 lit. a uchyla się tiret piąte.

 

Art. 7. W art. 75 w ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.12)) uchyla się pkt 10.

 

Art. 8. W ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r.  o kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. U. Nr 82, poz. 556 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679) art. 5 pkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6)   pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.13))oraz części pojazdów.”.

 

Art. 9. W ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych  (Dz. U. Nr 106, poz. 675) wprowadza się następujące zmiany:

 

1) w art. 2 w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:

 „2) regionalna sieć szerokopasmowa - sieć szerokopasmową realizowaną przez jednostki samorządu terytorialnego, porozumienie, związek lub stowarzyszenie jednostek samorządu terytorialnego, porozumienie komunalne, spółkę kapitałową lub spółdzielnię z udziałem jednostki samorządu terytorialnego, koncesjobiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101, z późn. zm.14)) albo przez partnera prywatnego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100  z późn. zm.15)) w ramach programów operacyjnych;

3)   podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej - przedsiębiorstwo energetyczne w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.16)) prowadzące działalność gospodarczą w zakresie przesyłania, dystrybucji paliw lub energii oraz przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z 2007 r. Nr 147, poz. 1033, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278 i Nr 238, poz. 1578);”;

 

2) po art. 3 dodaje się art. 3a w brzmieniu:

„3a. Prezes UKE, w przypadku gdy działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 i art. 16 ust. 1, narusza wymagania określone w art. 3 ust. 2 może, w drodze decyzji:

  1)   nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości,

  2)   wskazać środki, jakie należy zastosować w celu usunięcia nieprawidłowości,

  3)   określić dopuszczalny zakres i warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych użytkownikom końcowym lub

  4)   określić termin usunięcia nieprawidłowości lub dostosowania działalności do zakresu i warunków, o których mowa w pkt 3

- mając na uwadze interes użytkowników końcowych, uzasadniony interes wspólnoty samorządowej oraz wymagania określone w art. 3 ust. 2, a także to, że środki, jakie należy zastosować w celu usunięcia nieprawidłowości, oraz dopuszczalny zakres i warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych użytkownikom końcowym nie mogą uniemożliwiać wykonywania dotychczasowej działalności.”;

 

3) w art. 7

a) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Świadczenie usługi dostępu do Internetu bez opłat lub w zamian za opłaty niższe niż cena rynkowa w sposób określony w art. 6 ust. 2 nie wymaga uzyskania zgody Prezesa UKE, o której mowa w ust. 1.”,

 

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Prezes UKE udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli zostały spełnione wymagania określone w art. 3 ust. 2 i 5 oraz art. 6 ust. 1.”;

 

4) art. 12 otrzymuje brzmienie:

„Art. 12. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany uwzględnić uzasadnione wnioski jednostki samorządu terytorialnego o zapewnienie dostępu telekomunikacyjnego w zakresie połączenia sieci, zgodnie z przepisami działu II rozdziału 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.”;

 

5) w art. 13:

a) w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„1)jednostka samorządu terytorialnego wykonująca działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, jest obowiązana:

  1. zawrzeć umowę o dostępie telekomunikacyjnym w terminie 30 dni od dnia wystąpienia o jej zawarcie,
  2. równo traktować przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności przez oferowanie jednakowych warunków w porównywalnych okolicznościach;”,

b) w ust. 4 uchyla się pkt 3;

 

6) w art. 21:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku niepodjęcia negocjacji w sprawie zawarcia umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej przez podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej, odmowy współkorzystania lub udzielenia dostępu do infrastruktury technicznej lub niezawarcia umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej w wyznaczonym przez Prezesa UKE terminie, o którym mowa w ust. 1, lub niezawarcia umowy w terminie 90 dni licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej, każda ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać projekt umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej, z zaznaczeniem tych części umowy, co do których strony nie doszły do porozumienia.”;

 

7) art. 23 otrzymuje brzmienie:

„1. Do decyzji w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej stosuje się odpowiednio przepisy działu I rozdział 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.
2. Do zmiany umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej stosuje się odpowiednio przepisy art. 19, 21, 22 i 24.

3. Do wniosku o zmianę umowy o współkorzystaniu lub o dostępie do infrastruktury technicznej, dołącza się tekst tej umowy, a w przypadku umowy, która była co najmniej raz zmieniona, dołącza się jednolity tekst tej umowy zawierający wszelkie dokonane zmiany.”;

 

8) w art. 27 w ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Podmiot, który wykorzystał środki publiczne, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, do budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub publicznej sieci telekomunikacyjnej lub nabył prawa do takiej infrastruktury lub sieci, jest obowiązany zagwarantować współkorzystanie oraz dostęp telekomunikacyjny do takiej infrastruktury oraz sieci przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, jeżeli taki obowiązek wynika z przepisów o pomocy publicznej, decyzji, umów lub innych aktów, na podstawie których nastąpiło finansowanie ze środków publicznych tej budowy, przebudowy lub remontu lub nabycia praw, na zasadach tam określonych.”;

 

9) w art. 30:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości jest obowiązany zapewnić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu dostęp do:

  1)   budynku,

  2)   miejsca w budynku, w którym zbiegają się kable doprowadzone do lokalu w tym budynku

- w celu zapewnienia przez tego przedsiębiorcę telekomunikacji poprzez doprowadzenie lub rozprowadzenie w budynku kabla telekomunikacyjnego lub wyposażenia budynku w kanalizację kablową, a także umożliwienia ich eksploatacji i konserwacji lub na potrzeby dostępu, o którym mowa w ust. 2 i 3.”,

 

b)po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Dostęp do nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, obejmujący uprawnienie do korzystania w zakresie opisanym w art. 33 ust. 1, jest odpłatny, chyba że infrastruktura telekomunikacyjna służy zapewnianiu telekomunikacji:

  1)   właścicielowi nieruchomości;

  2)   użytkownikowi wieczystemu nieruchomości;

  3)   osobie, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu;

  4)   osobie posiadającej inny tytuł prawny do nieruchomości.”,

 

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeżeli doprowadzenie kolejnego kabla telekomunikacyjnego do budynku lub umieszczenia tego kabla w istniejącej kanalizacji kablowej, byłoby ekonomicznie nieopłacalne lub technicznie niemożliwe, właściciel kabla telekomunikacyjnego doprowadzonego do tego budynku lub rozprowadzonego w tym budynku jest obowiązany udostępnić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu całość lub część tego kabla, w tym w szczególności włókno światłowodowe.”,

 

d) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Do dostępu, o którym mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19-24, z tym że:

1) termin zawarcia umowy dostępu wynosi 30 dni od dnia wystąpienia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z wnioskiem o jej zawarcie;

2) Prezes UKE w decyzji określa zasady rozliczeń z tytułu zapewnienia dostępu oraz wzajemnego korzystania z sieci telekomunikacyjnych lub budynków uwzględniające stopień występującego w danym przypadku ryzyka.”,

 

e) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Prawo dostępu, wynikające z umowy, o której mowa w ust. 4, lub ostatecznej decyzji w sprawie dostępu, o którym mowa w ust. 1-3, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Umowa oraz decyzja wskazane w zdaniu pierwszym regulują treść prawa dostępu bezpośrednio w odniesieniu do właściciela lub użytkownika wieczystego również w przypadku, w którym stroną umowy albo postępowania w sprawie wydania decyzji był zarządca nieruchomości. W przypadku, gdy podstawą do dokonania wpisu jest ostateczna decyzja w sprawie dostępu, o którym mowa w ust. 1-3, wpisu można dokonać także na wniosek Prezesa UKE.”;

 

10) w art. 33:

a) W art. 33 w ust. 2 wyrazy „linia lub urządzenia telekomunikacyjne” zastępuje się wyrazami „infrastruktura telekomunikacyjna”,

 

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Umowa, o której mowa w ust. 3, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.”,

 

c) ust. 7 otrzymuje brzmienie:

„7. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 3, nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z póżn. zm.17)).”;

 

11) art. 34 otrzymuje brzmienie:

„Art. 34. Jeżeli nieruchomość stanowi przedmiot ograniczonych praw rzeczowych lub trwałego zarządu, przepisy art. 30 i 33 stosuje się odpowiednio.”;

 

12) w art. 51 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1)   określenie granic terenu objętego wnioskiem i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku - na kopii mapy ewidencyjnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali:

a) 1:500, 1:1000 albo 1:2000,

b) co najmniej 1:5.000 poza terenem zabudowy,

- przedstawiającej istniejące uzbrojenie terenu oraz proponowany przebieg regionalnej sieci szerokopasmowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych tej sieci.”;

 

13) w art. 54 w ust. 2 pkt 4otrzymuje brzmienie:

„4)   określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w skali:

a) 1:500, 1:1000 albo 1:2000,

b) co najmniej 1:5.000 poza terenem zabudowy.”;

 

14) w art. 61 ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zarządzające, na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 i Nr 34, poz. 170), nieruchomościami w stosunku do których wydano pozwolenie na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej zawierające zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane dokonać nieodpłatnie, z zastrzeżeniem ust. 6, wycinki drzew i krzewów oraz ich uprzątnięcia w terminie ustalonym w odrębnym porozumieniu między Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe a inwestorem.”;

 

15) art. 75 otrzymuje brzmienie:

Art. 75. 1. Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

2. Nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego
z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.
o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.”;

 

16) w art. 77 uchyla się ust. 3.

 

Art. 10. Do wniosków o wpis do rejestru złożonych przez jednostki samorządu terytorialnego przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

 

Art. 11. Obowiązki nałożone na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na podstawie art. 47 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 12. Przepisów art. 56 ust. 4a i 4b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy.

 

Art. 13. 1. Jeżeli wprowadzenie zmiany warunków umowy, w tym określonych w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub w cenniku usług telekomunikacyjnych, wynika wyłącznie z konieczności ich dostosowania do przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dostawca usług ogłasza na swojej stronie internetowej informacje o zakresie takiej zmiany oraz terminie jej wprowadzenia oraz informuje o tym fakcie abonentów pisemnie, telefonicznie lub za pomocą krótkich wiadomości tekstowych. Zmiana umowy dochodzi do skutku z chwilą rozpoczęcia świadczenia usług na zmienionych warunkach. W razie skorzystania przez abonenta z prawa wypowiedzenia umowy w przypadku braku akceptacji tych zmian, dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przysługuje zwrot ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1, o czym abonent powinien zostać także poinformowany.

2. Na żądanie abonenta, o którym mowa w ust. 1, dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, dostarcza mu wyłącznie drogą elektroniczną na wskazany przez abonenta w tym celu adres poczty elektronicznej lub za pomocą podobnego środka porozumiewania się na odległość informacje o zakresie takiej zmiany oraz terminie jej wprowadzenia, o których mowa w ust. 1.

 

Art. 14. W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny świadczący usługę dostępu do sieci Internet w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej obowiązany jest do poinformowania Prezesa UKE o stosowanej metodzie pomiaru, na podstawie której dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

 

Art. 15. Od dnia wejścia w życie ustawy do upływu 2 miesięcy od dnia uruchomienia przez Prezesa UKE bazy danych określonej w art. 71 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpatrzenie wniosku o przeniesienie numeru w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej następuje w terminie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 73 ustawy, o której mowa w art. 1.

 

Art. 16. W terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy telekomunikacyjni obowiązani są do:

  1. dostarczenia danych dotyczących przeniesionych numerów, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1;
  2. dostosowania swoich systemów informatycznych do systemu, o którym mowa w art. 78 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz do przekazania danych, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

 

Art. 17. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w zakresie realizacji przez abonentów uprawnień, o których mowa w art. 69 – 72 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

 

Art. 18. Postępowania w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lubkilku przedsiębiorców do świadczenia usługi powszechnej lub usługi wchodzącej w jej skład, wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie ustawy, umarza się.

 

Art. 19. Przedsiębiorca telekomunikacyjny obowiązany do udziału w pokryciu dopłaty określonej w art. 97 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, może w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy przystąpić na prawach strony do postępowania prowadzonego przez Prezesa UKE w sprawie przyznania dopłaty w odniesieniu do wniosków złożonych przed dniem wejścia w życie ustawy.

 

Art. 20.Rezerwacje częstotliwości wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

 

Art. 21.1. Podmiot, na rzecz którego przed dniem 25 maja 2011 roku została dokonana rezerwacja częstotliwości, o której mowa w art. 114 ustawy, o której mowa w art. 1, na czas dłuższy niż do 25 maja 2016 roku, może przed dniem 25 maja 2016 roku wystąpić do Prezesa UKE z wnioskiem o dokonanie oceny ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W wyniku oceny, Prezes UKE, w drodze decyzji, ograniczenia te zmienia, znosi albo utrzymuje w mocy.

2. Dokonując oceny ograniczeń Prezes UKE ma na względzie wspieranie uczciwej konkurencji.

3. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes UKE wskazuje podmiotowi, który wystąpił z wnioskiem o ocenę ograniczeń, zakres praw po ponownej ocenie oraz wyznacza 30 dniowy termin na wycofanie wniosku.

4. Wycofanie wniosku, o którym mowa w ust. 3, nie wpływa na zakres uprawnień.

5. Po dniu 25 maja 2016 roku, obowiązujące decyzje w sprawie rezerwacji częstotliwości, o których mowa w art. 114 ustawy, o której mowa w art. 1, mogą zawierać jedynie ograniczenia wykorzystywania częstotliwości, zgodne z warunkami określonymi w art. 115 ust. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

6. Do procedury zmiany ograniczeń korzystania z częstotliwości nie stosuje się art. 116-120 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

7. W przypadku istotnego zwiększenia wartości rynkowej częstotliwości objętych rezerwacją w wyniku zmiany lub zniesienia ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości, uiszcza opłatę w kwocie odpowiadającej cenie rynkowej częstotliwości. Cena rynkowa ustalana jest w drodze ekspertyzy zlecanej przez Prezesa UKE biegłemu. Koszty sporządzenia opinii ponosi podmiot, na rzecz którego dokonana została rezerwacja częstotliwości.

 

Art. 22. 1. Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy pozwolenie na używanie urządzenia radiowego, niewymagającego wydania pozwolenia zgodnie z art. 144 ust. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zachowuje ważność do dnia wpisu do rejestru urządzeń w terminie, o którym mowa w ust. 2, nie dłużej jednak niż do upływu określonego w tym pozwoleniu okresu jego ważności.

2. Prezes UKE wpisuje urządzenie radiowe, na którego używanie wydano pozwolenie przed dniem wejścia w życie ustawy nie wymagające pozwolenia zgodnie z art. 144 ust. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do rejestru urządzeń radiowych w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości w zakresie określonym w art. 144 ust. 2 pkt 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

 

Art. 23. W stosunku do urządzeń radiowych służących do komunikacji, zarówno w systemie naziemnym, jak i satelitarnym, będących w użyciu w dniu wejścia w życie ustawy, przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązane uzyskać zgodę Prezesa UKE na ich używanie w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 24. Do czasu wejścia w życie art. 1 pkt  134 lit. a w zakresie art. 185 ust. 7 pkt 2 i 4 limit opłat za prawo do dysponowania częstotliwością:

  1. wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej,
  2. wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej lotniczej

- określa się w wysokości 100 złotych za 1 MHz zajmowanego pasma.

 

Art. 25. 1. W terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy Prezes UKE, zgodnie z art. 192 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, sporządzi pierwszy przegląd konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,oraz zamieści jego wyniki na stronie podmiotowej BIP UKE.

 

Art. 26. Realizację obowiązku, o którym mowa w art. 77 ustawy o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie realizacji połączeń:

  1. w postaci krótkich wiadomości tekstowych (sms), dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych jest obowiązany rozpocząć w terminie miesiąca od momentu ogłoszenia informacji o gotowości centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego do odbioru krótkich wiadomości tekstowych (sms) na stronie podmiotowej BIP ministra właściwego ds. administracji publicznej,
  2. do numerów alarmowych 112, 999, 998, 997 do właściwego terytorialnie centrum powiadamiania ratunkowego albo wojewódzkiego centrum powiadamiania ratunkowego, dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych jest obowiązany rozpocząć w terminie dwóch tygodni od momentu ogłoszenia informacji o uruchomieniu centrum powiadamiania ratunkowego lub o rozszerzeniu terytorialnego obszaru obsługi centrum powiadamiania ratunkowego i wojewódzkiego centrum powiadamiania ratunkowego na stronie podmiotowej BIP ministra właściwego ds. administracji publicznej.

 

Art. 27. 1. Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

2. Do postępowań w sprawie przeprowadzenia albo unieważnienia przetargu albo konkursu, wszczętych i niezakończonych w dniu wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

 

Art. 28. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13, art. 73, art. 78 ust. 7, art. 81 ust. 6, art. 95 ust. 4, art. 111 ust. 3, art. 120, art. 144 ust. 3, art. 148 ust. 4, art. 150 ust. 4, art. 184 ust. 4, art. 185 ust. 11 i 12  i art. 205 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13, art. 73, art. 78 ust. 7, art. 81 ust. 6, art. 95 ust. 4, art. 111 ust. 3, art. 120, art. 144 ust. 3, art. 148 ust. 4, art. 150 ust. 4, art. 184 ust. 4, art. 185 ust. 11 i 12  i art. 205 ust. 2 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 29. Do postępowań w sprawie uzyskania decyzji, uzgodnienia oraz opinii, o których mowa w art. 51 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 9, decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej oraz pozwolenia na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 30. Operator publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, przechowujący zgodnie z art.  180a ust. 1 pkt 1 dane, o których mowa w art. 180c, generowane w sieci telekomunikacyjnej lub przez nich przetwarzane, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązani do zniszczenia z dniem wejścia w życie ustawy danych przechowywanych przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, licząc od dnia połączenia lub nieudanej próby połączenia, z wyjątkiem danych, które zostały zabezpieczone, zgodnie z przepisami odrębnymi.

 

Art. 31. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

  1. art. 1 pkt 38 lit. b, pkt 41, pkt 53 lit. c i d w zakresie art. 71 ust. 4,  które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia;
  2. pkt 105, pkt 126, pkt 127 w zakresie art. 174a i 174d, pkt 129 oraz pkt 130, które wchodzą w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia;
  3. art. 1 pkt 46 oraz pkt 47, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;
  4. art. 1 pkt 133, pkt 134 lit. a w zakresie art. 185 ust. 2-6, 7 pkt 1, 3 i 5 oraz pkt 134 lit. b i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.;
  5. art. 1 pkt  134 lit. a w zakresie art. 185 ust. 7 pkt 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.,o ile do tego czasu zostaną uchylone zalecenia Komisji Europejskiej, o których mowa w art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
  6. art. 1 pkt 59, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich:

  1. dyrektywy 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywy: 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L 337 z 18.12.2009, str. 37–69),
  2. dyrektywy 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (Dz. Urz. UE L 337 z 18.12.2009, str. 11–36),
  3. dyrektywy 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylającej dyrektywę 89/336/EWG (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 24—37),
  4. dyrektywy nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (dyrektywa RTTE)(Dz.U. L 91 z 7.4.1999, str. 10—28).

2) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawę z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną,  ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r.  o kompatybilności elektromagnetycznej oraz ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 163, poz. 1362 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 170, poz. 1217, Nr 220, poz. 1600, Nr 235, poz. 1700 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 23, poz. 137, Nr 50, poz. 331 i Nr 82 poz. 556, z 2008 r. Nr 17, poz. 101 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 11, poz. 59, Nr 18, poz. 97 i Nr 85, poz. 716, z 2010 r. Nr 81, poz. 530, Nr 86, poz. 554, Nr 106, poz. 675, Nr 182, poz. 1228, Nr 219, poz. 1443, Nr 229, poz. 1499 i Nr 238, poz. 1578 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i 587, Nr 134, poz. 779 i Nr 153, poz. 903.

 

4) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1117, z 2003 r. Nr 49, poz. 408 i Nr 229, poz. 2276, z 2005 r. Nr 132, poz. 1108, Nr 183, poz. 1538 i Nr 184, poz. 1539, z 2006 r. Nr 133, poz. 935 i Nr 208, poz. 1540, z 2008 r. Nr 86, poz. 524, Nr 118, poz. 747, Nr 217, poz. 1381 i Nr 231, poz. 1547 oraz z 2009 r. Nr 13, poz. 69,Nr 42, poz. 341, Nr 102, poz. 585 i Nr 104, poz. 860.

5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 99, poz. 660 i Nr 171, poz. 1206, z 2008 r. Nr 157, poz. 976, Nr 223, poz. 1458 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 157, poz. 1241 oraz z 2011 r. Nr 34, poz. 173.

 

6) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238 oraz z 2010 r. Nr 41, poz. 233, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1497.

7) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417 i Nr 141, poz. 692, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i Nr 122, poz. 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz. 508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz. 676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1069 i 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 153, poz. 1271, Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 41, poz. 360, Nr 42, poz. 363, Nr 60, poz. 535, Nr 109, poz. 1035, Nr 119, poz. 1121, Nr 130, poz. 1188, Nr 139, poz. 1323, Nr 199, poz. 1939 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 9, poz. 75, Nr 11, poz. 101, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 871, Nr 93, poz. 891, Nr 121, poz. 1264, Nr 162, poz. 1691, Nr 169, poz. 1783, Nr 172, poz. 1804, Nr 204, poz. 2091, Nr 210, poz. 2135, Nr 236, poz. 2356 i Nr 237, poz. 2384, z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 22, poz. 185, Nr 86, poz. 732, Nr 122, poz. 1024, Nr 143, poz. 1199, Nr 150, poz. 1239, Nr 167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1413 i 1417, Nr 172, poz. 1438, Nr 178, poz. 1478, Nr 183, poz. 1538, Nr 264, poz. 2205 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 66, poz. 466, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 186, poz. 1379, Nr 208, poz. 1537 i 1540, Nr 226, poz. 1656 i Nr 235, poz. 1699, z 2007 r. Nr 7, poz. 58, Nr 47, poz. 319, Nr 50, poz. 331, Nr 61, poz. 418, Nr 99, poz. 662, Nr 106, poz. 731, Nr 112, poz. 766 i 769, Nr 115, poz. 794, Nr 121, poz. 831, Nr 123, poz. 849, Nr 176, poz. 1243, Nr 181, poz. 1287, Nr 192, poz. 1378 i Nr 247, poz. 1845, z 2008 r. Nr 59, poz. 367, Nr 96, poz. 609 i 619, Nr 110, poz. 706, Nr 116, poz. 731, Nr 119, poz. 772, Nr 120, poz. 779, Nr 122, poz. 796, Nr 171, poz. 1056, Nr 220, poz. 1431, Nr 228, poz. 1507, Nr 231, poz. 1547 i Nr 234, poz. 1571, z 2009 r. Nr 26, poz. 156, Nr 67, poz. 571, Nr 69, poz. 592 i 593, Nr 131, poz. 1075, Nr 179, poz. 1395 i Nr 216, poz. 1676, z 2010 r. Nr 3, poz. 13, Nr 7 poz. 45, Nr 24, poz. 125, Nr 40, poz. 229, Nr 109 poz. 724, Nr 108 poz. 684, Nr 125, poz. 842, Nr 152, poz. 1018, Nr 15, poz. 1037, Nr 182, poz. 122 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 34, poz. 17, Nr 85, poz. 452 i Nr 87, poz. 482.

8)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 93, poz. 889 i Nr 243, poz. 2426, z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr 132, poz. 1109, Nr 163, poz. 1363, Nr 178, poz. 1479 i Nr 180, poz. 1493, z 2006 r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592 i Nr 226, poz. 1648, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859 i Nr 192, poz. 1378, z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, Nr 1056, Nr 173, poz. 1080 i Nr 214, poz. 1344, z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 626, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228 i Nr 240, poz. 1602 oraz z 2011 r. Nr 17, poz. 78, Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431.

9) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675, Nr 143, poz. 963, Nr 155, poz. 1043, Nr 197, poz. 1307, Nr 20, poz. 1323, z 2011 r. Nr 64, poz. 341.

10) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i 173, poz. 1808, z 2007 r. Nr 50, poz. 331, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 i Nr 216, poz. 1371, z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 459.

11) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2007 r., Nr 23, poz. 136, Dz.U.  z 2007 r., Nr 192, poz. 1381, Dz.U.  z 2008 r., Nr 54, poz. 326, Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675, Nr 143, poz. 963, Nr 155, poz. 1043, Nr 197, poz. 1307, Nr 200, poz. 1323, z 2011 r. Nr 64, poz. 341., Dz.U. z 2009 r., Nr 86, poz. 720, Dz.U. z 2009 r., Nr 168, poz. 1323, Dz.U. z 2010 r., Nr 106, poz.. 675, Dz.U. z 2010 r.,Nr 152, poz. 1018, Dz.U. z 2010 r.,Nr 225, poz.1466, Dz.U. z 2011 r.,Nr 5, poz. 13.

12) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. . z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 239, poz. 1593 oraz z 2011 r. Nr 85, poz. 459.

13)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 129, poz. 1444, z 2005 r. Nr 25, poz. 202, Nr 90, poz. 756 i 757, Nr 109, poz. 925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497, z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400, Nr 191, poz. 1410 i Nr 235, poz. 1701, z 2007 r. Nr 52, poz. 343, Nr 57, poz. 381, Nr 99, poz. 661, Nr 100, poz. 649, Nr 123, poz. 845 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 37, poz. 214, Nr 163, poz. 1015, Nr 209, poz. 1320, Nr 220, poz. 1411 i 1426, Nr 223, poz. 1461 i 1462 i Nr 234, poz. 1573 i 1574, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 663, Nr 91, poz. 739, Nr 92, poz. 753, Nr 97, poz. 802 i 803, Nr 98, poz. 817, Nr 182, poz. 1228 i Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 40, poz. 230, Nr 43, poz. 246, Nr 122, poz. 827, Nr 151, poz. 1013, Nr 152, poz. 1018, Nr 219, poz. 1443, Nr 225, poz. 1466 i Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 30, poz. 151, Nr 92, poz. 530, Nr 102, poz. 585, Nr 106, poz. 622, Nr 171, poz. 1016, Nr 204, poz. 1195, Nr 208, poz. 1240 i 1241, Nr 222, poz. 1321, Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454.

14) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 223, poz. 1778 oraz z 2010 r. Nr 106, poz. 675 i Nr 182, poz. 1228).

15) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 oraz 2011 r. Nr 232, poz. 1378.

16)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 62, poz. 552, z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 158, poz. 1123 i Nr 170, poz. 1217, z 2007 r. Nr 21, poz. 124, Nr 52, poz. 343, Nr 115, poz. 790 i Nr 130, poz. 905, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 3, poz. 11, Nr 69, poz. 586, Nr 165, poz. 1316 i 215, poz. 1664, z 2010 r. Nr 21, poz. 104, Nr 81, poz. 530 oraz z 2011 r. Nr 94, poz. 551, Nr 135, poz. 789, Nr 205, poz. 1208 i Nr 234, poz. 1392.

 

17) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675, Nr 143, poz. 963, Nr 155, poz. 1043, Nr 197, poz. 1307, Nr 200, poz. 1323, z 2011 r. Nr 64, poz. 341.

 

UZASADNIENIE

projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw

 

Potrzeba i cel uchwalenia projektowanej ustawy

 

Na potrzebę wprowadzenia w życie projektowanej ustawy składa się kilka czynników.

W wyniku przeprowadzenia przez Komisję Europejską przeglądu ram regulacyjnych UE dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej (komunikat Komisji z dnia 29 czerwca 2006 r. dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów w sprawie przeglądu ram regulacyjnych UE dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej) w dniu 25 listopada 2009 roku zostały przyjęte przez Parlament Europejski i Radę przepisy nowelizujące regulacje dotyczące rynku telekomunikacyjnego, tj.:

  1. dyrektywa 2009/140/WE zmieniająca dyrektywy: 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L 337 z 18.12.2009, str. 37–69);
  2. dyrektywa 2009/136/WE zmieniająca dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie nr 2006/2004(WE) w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (Dz. Urz. UE L 337 z 18.12.2009, str. 11–36).

 

Ponadto, Parlament Europejski i Rada (WE) przyjęły rozporządzenie nr 1211/2009 z dnia 25 listopada 2009 roku ustanawiające Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (BEREC) oraz Urząd.

 

Zgodnie z postanowieniami dyrektyw 2009/136/WE i 2009/140/WE z 2009 roku (pakiet łączności elektronicznej), państwa członkowskie miały obowiązek przyjąć i opublikować do dnia 25 maja 2011 roku przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do ich wykonania, przekazując jednocześnie tekst tych przepisów Komisji Europejskiej.

W zmienionych przepisach ustawy uwzględnić należy także:

  1. powołanie nowego Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (dalej „BEREC”);
  2.  zmiany wynikające z Wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (Sprawa C-522/08), dotyczącego zakazu uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia umowy o świadczenie innych usług;
  3. konieczność dostosowania polskiego prawa do przepisów rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 717/2007 w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz dyrektywę 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej;
  4. konieczność zmian przepisów ze względu na wdrożenie Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym (ERTMS)/GSM-R.

 

Ponadto, w trakcie siedmioletniego okresu obowiązywania ustawy Prawo telekomunikacyjne, dostrzeżono potrzebę nowelizacji niektórych jej przepisów, których stosowanie w praktyce powoduje trudności lub wątpliwości interpretacyjne.

Wreszcie, potrzeba zmiany wynika także z postulatu usuwania barier inwestycyjnych w dziedzinie telekomunikacji, w tym także tych, które zostały wskazane w dokumencie „Czarna lista barier” („Czarna lista barier dla rozwoju przedsiębiorczości 2010” – dokument opracowany przez Polską Konfederację Pracodawców Prywatnych Lewiatan).

Osiągnięcie wymienionych celów, tj. dostosowanie prawa polskiego do wyżej wymienionych aktów Unii Europejskiej oraz usunięcie przepisów powodujących trudności w praktyce, wymaga zmian legislacyjnych. W konsekwencji, nie ma możliwości podjęcia, z wykorzystaniem istniejących rozwiązań i instytucji prawnych, alternatywnych w stosunku do uchwalenia projektowanej ustawy środków umożliwiających osiągnięcie wskazanych celów.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż część przepisów dyrektyw 2009/136/WE oraz 2009/140/WE nie została transponowana w przepisach projektu.

Pierwszą grupę zmian pakietu telekomunikacyjnego, które nie wymagają implementacji,  stanowią przepisy regulujące kwestie proceduralne, adresowane do organów unijnych, tj.:

- art. 35 i 37 zmienionej dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej);

- art. 7 ust. 5, art. 7a ust. 2, 3 i 5, art. 7b, art. 8a ust. 3 i 4, art. 9b ust. 3, art. 15 ust. 1, 4, art. 17 ust. 4, 5, 6a, art. 19 oraz art. 22 ust. 3 zmienionej dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa);

- art. 4 ust. 5 oraz art. 14a zmienionej dyrektywy 2002/58/WE (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej);

- art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 3 akapit 2 i art. 9 ust. 5 zmienionej dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie).

 

Drugą grupę zmian pakietu telekomunikacyjnego, z którymi nie wiąże się konieczność zmian krajowych regulacji, stanowią zmiany redakcyjne. Dotyczy to w szczególności:

- art. 2 lit. l, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2, art. 15, art. 16 ust. 5, art. 17 ust. 6 zmienionej dyrektywy ramowej;

- art. 8 ust. 3 akapit 1, art. 12 ust. 3 dyrektywy o dostępie;

- art. 5 ust. 4 i 5, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 5 dyrektywy o zezwoleniach;

- art. 1 ust. 2, art. 29 ust. 1 i 3, załączniki I, II, III i VI dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Kolejne zmiany, nie skutkujące koniecznością nowelizacji ustawy Prawo telekomunikacyjne, to zmiany dyrektyw, polegające na wykreśleniu następujących przepisów:

  1. w zmienionej dyrektywie 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej):

- art. 16 – dotyczy przeglądu zobowiązań; jest to przepis przejściowy odnoszący się do stanu sprzed zmiany dyrektywy w ramach pakietu;

- art. 17 ust. 3 – dotyczy obowiązków regulatorów narodowych wobec Komisji i odnosi się do stanu sprzed zmiany dyrektywy w ramach pakietu;

- art. 19 – zmiana jest konsekwencją zmian w zakresie usługi powszechnej i jako taka, sama w sobie nie wymaga implementacji;

  1. w zmienionej dyrektywie 2002/21/WE (dyrektywa ramowa):

- art. 8 ust. 2 lit c oraz ust. 3 lit. c – przepis kierunkowy; zawiera otwarty katalog przesłanek, w związku z czym nie powoduje konieczności zmiany przepisu krajowego;

- art. 18 ust. 3 – przepis przejściowy, który wygasł 25 lipca 2004 roku;

- art. 27 -  przepis przejściowy, odnoszący się do stanu sprzed zmiany dyrektywy w ramach pakietu;

- Załącznik I - stanowił wykaz rynków właściwych; wykreślenie tego przepisu nie wymaga zmian w przepisach krajowych, ponieważ telekomunikacyjne rynki właściwe nie są już określane ani na poziomie ustawy Prawo telekomunikacyjne ani na poziomie aktów wykonawczych do niej, ale każdorazowo przez Regulatora podczas przeprowadzania analizy takich rynków;

  1. w zmienionej dyrektywie 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie):

- art. 5 ust. 3 – nie wymaga zmiany ustawy Prawo telekomunikacyjne, ponieważ jego przeniesienie z art. 5 ust. 2 do art. 12 dyrektywy spowodowało zmianę numeracji pozostałych ustępów dyrektywy, natomiast treść nie uległa zasadniczej zmianie. Zgodnie z ustawą Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE może interweniować z własnej inicjatywy i ingerować w stosunki międzyoperatorskie na podstawie art. 29 i 45;

- art. 7 – nie wymaga zmian w ustawie Prawo telekomunikacyjne, gdyż wdrażające go przepisy art. 221 ustawy Prawo telekomunikacyjne, zgodnie z jego ust. 3, przestaną obowiązywać w momencie uprawomocnienia się decyzji wydanych na podstawie art. 25 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Zmiana w dyrektywie polega na tym, że usunięty został przepis przejściowy znajdujący się w pakiecie dyrektyw z 2002 roku.

 

Kolejną grupę zmian stanowią takie rozwiązania, z którymi przepisy krajowe są już obecnie zgodne. Tak jest m.in. w przypadku:

  1. zmian w dyrektywie 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej):

- art. 1 ust. 3 i 4 – dotyczy zakresu przedmiotowego dyrektywy;

- art. 2 lit. d – polska definicja „numeru geograficznego” i „numeru niegeograficznego” (art. 2 pkt 22 ustawy Prawo telekomunikacyjne) jest zgodna z nowymi definicjami stosowanymi w dyrektywie,

- art. 2 lit. e – uchylono definicję urządzenia końcowego sieci i przeniesiono do art. 2 lit. da dyrektywy ramowej jako definicję punktu zakończenia sieci; przepis art. 2 pkt 52 ustawy Prawo telekomunikacyjne jest z nią zgodny;

- art. 3 – wdrożony w art. 1 ust. 1 oraz w dziale VII ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 5 ust. 2 – przepis już implementowany w art. 103 ust. 1a i ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 17 ust. 1 - doprecyzowano przesłanki nałożenia przez Regulatora obowiązków regulacyjnych (w usługach detalicznych), ale art. 46 ustawy Prawo telekomunikacyjne w dotychczasowym brzmieniu nie wymaga zmiany;

- art. 21 ust. 2 – przepis fakultatywny;

- art. 21 ust. 3 lit. a – obecnie jest już implementowany w art. 64 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 21 ust. 3 lit. b i c – implementowany w art. 60a ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 21 ust. 3 lit. d – przepis zostanie implementowany w wyniku wprowadzenia do ustawy Prawo telekomunikacyjne zmiany art. 20 ust. 1 lit. b tiret 4 dyrektywy o usłudze powszechnej;

- art. 21 ust. 3 lit. e – przepis implementowany w art. 169 ust. 2 i 3;

- art. 23 – przepis zaimplementowany w art. 176a ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 25 ust. 3 – obowiązek przewidziany w przedmiotowym przepisie (od strony przedsiębiorstw telekomunikacyjnych) wynika już z art. 5 dyrektywy o dostępie. Przepisy art. 25 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz art. 5 dyrektywy o dostępie są już implementowane w art. 81 i 103 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 25 ust. 4 – w obecnie obowiązujących przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne, nie ma takich ograniczeń regulacyjnych, jakich utrzymania w krajowym porządku prawnym zakazuje przedmiotowy przepis;

- art. 25 ust. 5 – implementowany w art. 169 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 26 ust. 1 – implementowany w art. 77 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 26 ust. 3 - nie wymaga implementacji; przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne w jednakowy sposób określają wymogi w odniesieniu do numeru alarmowego 112 jak i numerów 997, 998 oraz 999;

- art. 27 ust. 1 i 2 - doprecyzowano przepisy dotyczące numeracji, ale obecne brzmienie art. 126 ustawy Prawo telekomunikacyjne regulującego te kwestie, nie wymaga zmiany;

- art. 30 ust. 2 i 3 – implementowane w art. 31 i art. 71 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 30 ust. 6 – obecnie jest już implementowany w art. 71a ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- 31 ust. 1 – został implementowany w ustawie z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. Nr 153, poz. 903) w przepisach zmieniających ustawę o radiofonii i telewizji. Jednocześnie należy wskazać, iż przepis dyrektywy ma charakter fakultatywny;

- art. 33 ust. 3 - położono większy nacisk na konsultowanie z użytkownikami końcowymi, konsumentami i przedsiębiorcami decyzji Regulatora (z zakresu uprawnień użytkowników końcowych i konsumentów); wprowadza się (fakultatywnie) promowanie współpracy przedsiębiorców telekomunikacyjnych z podmiotami zainteresowanymi promowaniem zgodnych z prawem treści w sieciach i usługach łączności elektronicznej. Obejmuje to koordynowanie (publikację) informacji użyteczności publicznej; przepis kierunkowy implementowany już w art. 15 i 192 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 34 ust. 1 – obecnie jest już implementowany w art. 109 i 110 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- Załącznik I Część A lit. a – przepis implementowany w art. 93 ust. 1;

- Załącznik I Część A lit. b – przepis implementowany w art. 93 ust. 3;

- Załącznik I Część A lit. c – przepis implementowany w art. 93 ust. 4;

- Załącznik I Część A lit. d – przepis implementowany w art. 93 ust. 2;

- Załącznik I Część A lit. e – przepis implementowany w art. 101 ust. 3;

- Załącznik I Część B lit. a – przepis implementowany w art. 75;

- Załącznik I Część B lit. b – przepis implementowany w art. 76;

- Załącznik I Część C (przenośność) – przepis implementowany w art. 71;

 

  1. zmian w dyrektywie 2002/58/WE (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej):

- art. 2 lit. h – wdrożony w art. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną;

- art. 3 – wdrożony w art. 1 ust. 1 oraz w dziale VII ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 4 ust. 1a tiret 1 i 2 - odpowiednie przepisy znajdują się w ustawie o ochronie danych osobowych – przepisy art. 12 pkt 1 w zw. z art. 19a ust. 1 oraz art. 36 – 39a;

- art. 6 ust. 3 - nie wymaga implementacji; w myśl art. 159 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zakres danych transmisyjnych wchodzą dane lokalizacyjne, regulacje te zawierają się w art. 159 ust. 3 i art. 174 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 13 ust. 1–4 – przepisy są już implementowane w ustawie Prawo telekomunikacyjne (art. 172 ustawy Prawo telekomunikacyjne) oraz przez odpowiednie przepisy ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Proponuje się jednak, w związku z brzmieniem art. 13 ust. 4, umocowanie przedsiębiorców do podejmowania określonych działań (art. 175c);

- art. 13 ust. 6 - nie wymaga implementacji (wynika z zasad ogólnych);

- art. 15 ust. 1b - nie wymaga implementacji (domena ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną);

- art. 15a ust. 2 i 3 – wdrożony poprzez art. 199 i 209 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

 

  1. zmian w dyrektywie 2002/21/WE (dyrektywa ramowa):

- art. 2 lit. b – nie ma potrzeby dodawania definicji rynków ponadnarodowych; dotychczas nie definiowano tego pojęcia w słowniczku ustawy – pojęcie to zostało użyte w art. 25d obecnie obowiązującej ustawy Prawo telekomunikacyjne i jest zgodne z nową definicją zawartą w dyrektywie;

- art. 2 lit. d – nie wymaga implementacji, ponieważ obecnie obowiązująca definicja publicznej sieci telekomunikacyjnej jest z nim zgodna (art. 2 pkt 29 ustawy Prawo telekomunikacyjne);

- art. 2 lit. da - przepis zaimplementowany uprzednio jest zgodny z nową definicją w dyrektywie. W obecnym art. 2 pkt 52 ustawy Prawo telekomunikacyjne znajduje się definicja zakończenia sieci, która jest zgodna definicją punktu zakończenia sieci stosowaną w dyrektywie;

- art. 2 lit. q - przepis zaimplementowany w przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne. W art. 114 ust. 1 wprowadzane jest pojęcie „rezerwacja częstotliwości”, ponadto w ustawie Prawo telekomunikacyjne mowa jest także o zakresach częstotliwości. W związku z powyższym, nie jest zasadne wprowadzanie definicji nowego pojęcia „przydziału widma” do ustawy Prawo telekomunikacyjne, ponieważ pokrywałoby się ono z istniejącymi już w tej ustawie instytucjami;

- art. 8 ust. 2 lit. b – przepis zaimplementowany w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 11 ust. 2 – przepis zaimplementowany w art. 142 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 11 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675);

- art. 16 ust. 1 dyrektywy ramowej – zmiana polega na usunięciu terminu („Możliwie niezwłocznie po uchwaleniu zalecenia lub jego zmian”);

- art. 16 ust. 2 dyrektywy ramowej – w przepisie tym dostosowano odesłania do zmian wprowadzonych w dyrektywach. Ponadto doprecyzowano, że odnosi się tylko do procedur ust. 3 i 4, a nie do rynków ponadnarodowych;

- art. 16 ust. 5 – przepis zaimplementowany w art. 25d ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 17 ust. 1 zdanie 1 – przepis dotyczący stosowania norm, zmiana polega na dodaniu przymiotnika „normy nieobowiązkowe”, jednak art. 3 w ustawie Prawo telekomunikacyjne nie wymaga zmiany, ponieważ zmiana ma na celu wskazanie, iż normy opublikowane przez Komisję nie są obowiązkowe do przyjęcia przez państwa członkowskie i decyzja o ich wprowadzeniu do porządku prawnego zależy wyłącznie od woli poszczególnych państw;

- art. 17 ust. 2 akapit 3 – przepis ten jest już implementowany, bowiem obecny art. 3 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne wymienia już CEPT;

- art. 18 ust. 1 lit. c – odpowiednia zmiana przepisu art. 132 zawarta jest w ustawie z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. Nr 153, poz. 903);

- art. 19 ust. 2 – przepis implementowany w art. 19 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 20 ust. 1 – nie wymaga implementacji, gdyż odpowiednie przepisy dotyczące rozstrzygania kwestii spornych zawiera art. 27 Prawa telekomunikacyjnego;

- art. 21 – implementowany w obecnych zapisach. Prawo telekomunikacyjne nie różnicuje sporów między krajowymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi i transgranicznymi;

- Załącznik I (skreślenie) – rynki wymienione w Załączniku I zastąpione zostały rynkami określonymi w zaleceniu komisji z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej;

 

  1. zmian w dyrektywie 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie):

- art. 5 ust. 2 - nie wymaga zmian ustawy Prawo telekomunikacyjne w zakresie przepisów dostępowych. W przepisie są wyłącznie zmiany redakcyjne wynikające z dodania art. 7a do dyrektywy ramowej oraz przeniesienia ustępu 2;

- art. 8 ust. 1 - nie wymaga bezpośredniej implementacji (poszczególne obowiązki są implementowane za pomocą oddzielnych przepisów);

- art. 8 ust. 3 akapit 2 – dodane w przepisie zdanie jest skierowane do Komisji Europejskiej;

- Załącznik II część A pkt 1 - nie wymaga zmian ustawy Prawo telekomunikacyjne, ponieważ te elementy są uregulowane w sposób wystarczający w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie zakresu oferty ramowej
o dostępie telekomunikacyjnym (Dz. U. Nr 138, poz. 866) w Zał. III punkt 3 lit. a i b;

- Załącznik II część A pkt 2 - nie wymaga zmian ustawy Prawo telekomunikacyjne, ponieważ te elementy są uregulowane w sposób wystarczający w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie zakresu oferty ramowej
o dostępie telekomunikacyjnym w Zał. III punkt 3 lit. c;

- Załącznik II część A pkt 3 - nie wymaga zmian ustawy Prawo telekomunikacyjne, ponieważ te elementy są uregulowane w sposób wystarczający w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie zakresu oferty ramowej
o dostępie telekomunikacyjnym w Zał. III punkt 3 lit. d;

- Załącznik II część B pkt 1 - nie wymaga zmian ustawy Prawo telekomunikacyjne, ponieważ te elementy są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 lipca 2008 roku w sprawie zakresu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w sposób odpowiadający regulacjom w zmienionej dyrektywie w Zał. III punkt 4 lit. a i b;

 

  1. zmian w dyrektywie 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach):

- art. 2 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach – zmiana polega na wykreśleniu lit. b, tj. definicji szkodliwych zakłóceń, która (zmieniona) została przeniesiona do dyrektywy ramowej;

- art. 3 ust. 2 akapit 2 – przepis nie wymaga implementacji, gdyż jest zgodny z obecnie obowiązującym art. 10 oraz art. 26 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 5 ust. 3 – nie są konieczne zmiany. Przepis wdrożony w art. 126 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, zgodnie z którym przydział numeracji o ustalonym przeznaczeniu następuje w terminie nie dłuższym niż 3 tygodnie od dnia złożenia wniosku;

- art. 10 ust. 4 – przepis wdrożony w art. 209 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 11 ust. 1 lit. a, g, h – przepisy wdrożone w art. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 14 – przepis wdrożony w art. 123 i 126 ust. 10 ustawy Prawo telekomunikacyjne;

- art. 17 – obecna regulacja ustawy Prawo telekomunikacyjne jest zgodna z wymogami wskazanymi w przepisie; w zakresie rezerwacji częstotliwości i pozwoleń radiowych przewidywany jest stosowny przepis przejściowy zgodnie z art. 9a dyrektywy ramowej.

 

Natomiast, art. 4 ust. 3 Dyrektywy ramowej będzie implementowany w rozporządzeniu ws. programu badań statystycznych statystyki publicznej wydawanym corocznie na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.). W związku z tym, odpowiedniej modyfikacji ulegną formularze statystyczne określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia wzorów formularzy sprawozdawczych, objaśnień co do sposobu ich wypełniania oraz wzorów kwestionariuszy i ankiet statystycznych stosowanych w badaniach statystycznych ustalonych w programie badań statystycznych statystyki publicznej oraz wykaz spraw podlegających symbolizacji – załącznik do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz.Urz. MS Nr 5, poz. 22, z późn. zm.).

 

Ponadto, projekt przewiduje szereg zmian o charakterze porządkującym:

  1. art. 12a ustawy Prawo telekomunikacyjne – wprowadzenie podstawy prawnej upoważniającej Prezesa UKE do wykreślenia wpisu z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, jeśli podmiot trwale zaprzestał działalności telekomunikacyjnej (art. 12a);
  2. art. 13 i 13a  – rozszerzenie delegacji do wydania rozporządzenia o obowiązek określenia wzoru wniosku o wpis lub zmianę wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji;
  3. art. 60a ust. 2, art. 61 ust. 6 i 61a ust. 1 pkt 3 – wykreślenie z ustawy zwrotu „roszczenia odszkodowawcze”;
  4. art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 2 – dopłata do kosztów świadczenia usługi powszechnej dla przedsiębiorcy wyznaczonego;
  5. art. 106 i art. 107 – postępowanie reklamacyjne;
  6. art. 111 ust. 4 – wprowadzenie obowiązku aktualizowania Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości nie rzadziej niż raz na 4 lata;
  7. art. 113 ust. 2 – uchylenie delegacji dla ministra właściwego do spraw łączności do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki wykorzystywania zakresów częstotliwości przeznaczonych dla urządzeń używanych w przemyśle, medycynie lub nauce;
  8. art. 133 ust. 3 i art. 136 – przyznanie Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji kompetencji w zakresie systemów dostępu warunkowego i udogodnień towarzyszących;
  9. art. 143 ust. 5 – uchylenie fakultatywnej delegacji do wydania rozporządzenia w sprawie  wzoru i trybu składania wniosku o wydanie pozwolenia oraz rodzajów dołączanych dokumentów;
  10. art. 192a  – wskazanie zakresu działań ministra właściwego do spraw łączności;
  11. art. 7 projektu ­– zmiany w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.).

W projekcie znajdują się także zmiany o charakterze deregulacyjnym:

  1. art. 150 ust. 2 - wprowadzenie możliwości powierzenia przez Prezesa UKE przeprowadzania egzaminów na świadectwo operatora w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej organizacji zrzeszającej radioamatorów;
  2. art. 151 - umożliwienie wykonywania zawodu marynarza i pilota w Polsce przez osoby, które posiadają właściwe świadectwo operatora urządzeń radiowych wydane przez uprawniony do tego organ w ich państwie pochodzenia, bez konieczności przeprowadzenia dodatkowej procedury uznawania świadectw operatora urządzeń radiowych. Jest to zgodne z praktyką międzynarodową, gdzie czynności radiooperatora umożliwiające wykonywanie zawodu marynarza i pilota, które wymagają posiadania odpowiednich licencji i dyplomów, nie są objęte katalogiem zawodów regulowanych, przez co dokumenty uprawniające do ich wykonywania nie wymagają uznawania. Zmiana taka jest zgodna z występującym obecnie dążeniem do deregulacji w zakresie wymogów dotyczących uzyskiwania kwalifikacji zawodowych.
  3. art. 155 ust. 2a - umożliwienie notyfikacji urządzeń radiowych drogą elektroniczną.

 

Uzasadnienie szczegółowe

 

Art. 1 ust. 1 pkt 13

Projektowany przepis stanowi uzupełnienie zakresu ustawy o zagadnienie wymagań dotyczących udogodnień dla osób niepełnosprawnych w zakresie dostępu do usług telekomunikacyjnych. Nałożenie obowiązku świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych na wszystkich dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, a nie jak dotychczas - wyłącznie na przedsiębiorcę wyznaczonego, wynika z potrzeby zapewnienia użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi, dostępu do usług telekomunikacyjnych równoważnego poziomowi, z jakiego korzysta większość użytkowników końcowych (art. 7 i 23a dyrektywy o usłudze powszechnej), w tym m.in. w zakresie dostępu do służb ratunkowych (art. 26 ust. 4 dyrektywy o usłudze powszechnej) i usług z zakresu numeracyjnego zaczynającego się na „116” (art. 27a ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej).

 

Art. 1 ust. 2 pkt 6

W związku z położeniem przez Komisję Europejską szczególnego nacisku na prawa osób niepełnosprawnych oraz biorąc pod uwagę generalny charakter udziału zainteresowanych stron w postępowaniu konsultacyjnym prowadzonym przez Prezesa UKE, w ramach celów ustawy wskazanych w art. 1 w ust. 2 pkt 6 wprowadzono w tym zakresie ogólne wytyczne, stanowiące implementację art. 8 ust. 2 lit. a oraz ust. 4 lit. e dyrektywy ramowej.

 

Art. 1 ust. 2 pkt 7

W art. 1 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne wprowadzono także zmianę mającą na celu wskazanie, iż jednym z zasadniczych celów ustawy jest zaimplementowanie poprzez odpowiednie uregulowania rozwiązań w zakresie tzw. „Green ICT”, oznaczających gospodarkę niskoemisyjną, efektywne wykorzystanie zasobów środowiska i jego ochronę, ograniczenie zmian klimatycznych, redukcję zużycia energii oraz zasobów naturalnych, a przede wszystkim zwiększenie świadomości społecznej na temat wpływu gospodarki na środowisko naturalne.

W zakresie szeroko rozumianej telekomunikacji, w kontekście „Green ICT”, zauważa się, iż technologie ICT mają kluczowe znaczenie dla powstrzymania zmian klimatycznych na świecie. Przedmiotowa koncepcja jest również przedmiotem zainteresowania Komisji Europejskiej, która planuje zachęcać do stosowania rozwiązań ICT zmierzających do ograniczenia efektu cieplarnianego.

W związku z powyższym, dodano punkt 7 w ust. 2, zgodnie z którym jednym z celów ustawy będzie tworzenie warunków dla promowania nowoczesnych technik oraz stosowania rozwiązań przyjaznych środowisku naturalnemu.

 

Art. 2 pkt 5

Zmiana definicji dostępu do lokalnej pętli abonenckiej

Modyfikacja definicji wynika z nowych zapisów Załącznika II dyrektywy o dostępie, a także z postulatu pełnego zastosowania zasady neutralności technologicznej w przypadku uwolnienia pętli lokalnej, jak i ze zmian definicji pełnego dostępu do pętli oraz współdzielonego dostępu do pętli lokalnej. Przy konstruowaniu tej definicji uwzględniono zdobycze postępu technologicznego, tj. możliwość zastosowania przy budowie lokalnej pętli abonenckiej innych mediów niż para przewodów metalowych tak, aby następnie możliwe było adekwatne zastosowanie tych przepisów do regulacji dostępu do pętli światłowodowej. Dlatego też, w nowym brzmieniu definicji, korzystanie z lokalnej pętli abonenckiej nie zostało powiązane z żadną technologią i dotyczy również obowiązku zapewnienia ekwiwalentu funkcjonalnego.

W celu wprowadzenia powyższych zmian, w definicji dokonano modyfikacji zapisów związanych z określoną technologią budowy lokalnej pętli czy techniką zwielokrotnienia kanału, tj. zmiany następujących elementów dotychczasowej definicji: „korzystanie z pełnego pasma częstotliwości pętli abonenckiej” oraz „…niegłosowego pasma częstotliwości pętli abonenckiej przy zachowaniu możliwości korzystania z lokalnej pętli abonenckiej przez jej operatora do świadczenia usług telefonicznych”.

W konsekwencji powyższej zmiany, przez dostęp do lokalnej pętli rozumieć należy korzystanie z lokalnej pętli abonenckiej lub lokalnej podpętli abonenckiej pozwalające na pełne wykorzystanie możliwości lokalnej pętli abonenckiej (pełny dostęp do lokalnej pętli abonenckiej) lub wykorzystanie części możliwości lokalnej pętli abonenckiej przy zachowaniu możliwości korzystania z lokalnej pętli abonenckiej przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego (współdzielony dostęp do lokalnej pętli abonenckiej).

 

Art. 2 pkt 6

Definicja dostępu telekomunikacyjnego

Zmiana tej definicji w ustawie Prawo telekomunikacyjne spowodowana jest wprowadzoną modyfikacją w analogicznej definicji w dyrektywie o dostępie. Wprowadzone zmiany jedynie doprecyzowują definicję, nie zmieniając jej zakresu. Mimo to, w celu zwiększenia pewności prawnej i przejrzystości przepisów, jak również mając na względzie prawidłową implementację tych przepisów, analogiczne zmiany wprowadzono w definicji dostępu w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie bowiem z art. 2 lit. a dyrektywy o dostępie „dostęp” oznacza udostępnianie urządzeń lub usług innemu przedsiębiorstwu na określonych warunkach, na zasadzie wyłączności lub braku wyłączności, na potrzeby świadczenia usług łączności elektronicznej, w tym świadczenia za ich pomocą usług świadczonych drogą elektroniczną lub usług dostarczania nadawanych treści. Obejmuje on między innymi dostęp do elementów sieci i udogodnień towarzyszących (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej); dostęp do infrastruktury fizycznej, w tym budynków, kanałów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów wsparcia operacyjnego; dostęp do systemów informacyjnych lub baz danych na potrzeby przygotowywania zamówień, dostaw, zamawiania, konserwacji i reklamacji oraz fakturowania; dostęp do translacji numerów lub systemów o równoważnych funkcjach; dostęp do sieci stacjonarnych i ruchomych, w szczególności na potrzeby roamingu; dostęp do systemów warunkowego dostępu na potrzeby usług telewizji cyfrowej oraz dostęp do sieciowych usług wirtualnych.

Zawarte w definicji pojęcie usług dostarczania nadawanych treści należy rozpatrywać wraz z pojęciem świadczenia usług telekomunikacyjnych tj. pod tym pojęciem należy rozumieć wszystkie nadawane lub nadane treści, które są dostarczane za pomocą usług telekomunikacyjnych (za pomocą przekazywania sygnałów).

 

Art. 2 pkt 19 i 20

Definicja lokalnej pętli abonenckiej oraz lokalnej podpętli abonenckiej

Uwzględniając zmiany technologiczne, tj. okoliczność, że pętla lokalna nie służy wyłącznie świadczeniu publicznych usług telefonicznych, wprowadzono zmiany w definicji „lokalnej pętli” i „podpętli abonenckiej”. Zmiany te wynikają z usunięcia w dyrektywie o usłudze powszechnej definicji „publicznej sieci telefonicznej” (art. 2 lit. b) oraz modyfikacji definicji „sieci łączności elektronicznej” w dyrektywie ramowej (art. 2 lit. a). Modyfikacje te w sposób bezpośredni wynikają ze zmian dyrektywy o dostępie w art. 2 lit. e oraz Załącznika II lit. a.

W związku z mogącymi powodować wątpliwości interpretacyjne różnicami między brzmieniem definicji lokalnej pętli i podpętli abonenckiej w ustawie Prawo telekomunikacyjne, a odpowiednimi definicjami w dyrektywie dostępowej, dostosowano obie definicje.

 

Art. 2 pkt 20b

Definicja neutralności technologicznej

Zgodnie z duchem pakietu dyrektyw telekomunikacyjnych niezwykle istotne jest zagwarantowanie neutralności technologicznej. Pojęcie to występuje w nowelizowanych przepisach, przy czym jest to pojęcie niedookreślone, a zatem zasadne jest uwzględnienie jego definicji w projekcie. 

 

Art. 2 pkt 21, pkt 23, pkt 26, pkt 28, pkt 30, pkt 33 i pkt 38, art. 67 ust. 1, art. 69, art. 71 ust. 1 i 6, art. 72 ust. 1 i 3, art. 73, art. 74 ust. 1, art. 75-76, art. 78 ust. 1-3, art. 79 ust. 1, art. 79c, art. 80 ust. 1a, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 pkt 2, art. 126 ust. 12 i 13, art. 169 ust. 1 pkt 3, art. 171, art. 180 ust. 2, art. 184 ust. 2 pkt 3, art. 192 ust. 3

Definicja publicznej sieci telefonicznej

W związku ze skreśleniem w znowelizowanej dyrektywie o usłudze powszechnej definicji publicznej sieci telefonicznej uchyla się przepis art. 2 pkt 28 – definicję publicznej sieci telefonicznej. W konsekwencji zachodzi konieczność zaktualizowania  wymienionych wyżej przepisów ustawy do wymogów dyrektywy poprzez wskazanie publicznej sieci telekomunikacyjnej, w której świadczone są publicznie dostępne usługi telefoniczne w miejscach, w których przepisy te odwoływały się do pojęcia publicznej sieci telefonicznej.

 

Art. 2 pkt 26

Definicja połączenia telefonicznego

Kwestią, która również została uregulowana w przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne jest relacja między nową definicją „połączenia” oraz definicją „publicznie dostępnej usługi telefonicznej” (art. 2 lit. c dyrektywy o usłudze powszechnej), która po zmianach objęła również technologię VoIP. Praktycznym problemem, który może się pojawić, jest techniczna możliwość realizacji usługi przenośności numerów w tej technologii. Wydaje się jednak, iż na gruncie obecnie obowiązujących przepisów nie będą konieczne zasadnicze zmiany. Właściwym rozwiązaniem, które już obecnie funkcjonuje, jest uprawnienie Prezesa UKE do badania, czy istnieją możliwości techniczne realizacji tej usługi oraz kompetencja do wydania decyzji zawieszającej realizację tego uprawnienia abonentów. Definicja połączenia telefonicznego, tak jak poprzednio, dotyczy również telekonferencji realizowanych w ramach publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

Zmianie uległa również definicja „publicznie dostępnej usługi telefonicznej” poprzez wskazanie, że „publicznie dostępna usługa telefoniczna jest to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników, dla inicjowania i odbierania, bezpośrednio lub pośrednio, telefonicznych połączeń krajowych i międzynarodowych, za pomocą numeru lub numerów ustalonych w krajowym lub międzynarodowym planie numeracji telefonicznej”.

Wprowadzona definicja „połączenia telefonicznego” jest zgodna z definicją „wywołania” z art. 2 lit. s dyrektywy ramowej (sama definicja została bez zmian przeniesiona z dyrektywy o prywatności), a tym samym zapewnia implementację wskazanego przepisu.

 

Art. 2 pkt 30

Definicja publicznie dostępnej usługi telefonicznej

W związku ze zmianą definicji „publicznie dostępnej usługi telefonicznej” w dyrektywie o usłudze powszechnej wykreślono z definicji zawartej w art. 2 pkt 30 ustawy Prawo telekomunikacyjne następujące fragmenty:

- „(…) oraz uzyskania dostępu do służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy (…)”;

- „(…) która ponadto może obejmować:

a) zapewnienie pomocy konsultanta dostawcy usług przy korzystaniu z usług telekomunikacyjnych,

b) uzyskanie informacji o numerach telefonicznych,

c) dostęp do spisów abonentów,

d) dostęp do aparatów publicznych,

e) korzystanie z usług na szczególnych warunkach,

f) korzystanie ze specjalnych udogodnień przez osoby niepełnosprawne,

g) korzystanie z połączeń z numerami niegeograficznymi”.

Definicja ta, zgodnie ze zmianami wprowadzonymi w znowelizowanej dyrektywie o usłudze powszechnej, została także uzupełniona o doprecyzowanie, że połączenia telefoniczne, krajowe lub krajowe i międzynarodowe, mogą być dokonywane „bezpośrednio lub pośrednio”.

 

Art. 2 pkt 34a

Definicja sieci dostępu

W związku z wdrożeniem art. 13a ust. 4 dyrektywy o dostępie, w zakresie implementacji użytego w tej dyrektywie zwrotu „sieć dostępu”, dodano pkt 34a zawierający definicję pojęcia „sieci dostępu”. Pojęcie to rozumiane jest jako „część sieci telekomunikacyjnej pomiędzy zakończeniem sieci a  punktem, w którym możliwe jest uzyskanie dostępu telekomunikacyjnego, obejmującą w szczególności łącza abonenckie, urządzenia do koncentracji łączy abonenckich lub urządzenia do zarządzania siecią dostępu”.

Jeżeli definicja „sieci dostępu” ma określać część sieci, w której możliwy jest do uzyskania dostęp telekomunikacyjny, to definicja ta musi też uwzględniać inne usługi hurtowe (np. dostęp szerokopasmowy, dzierżawę łączy). Jest to istotne także w świetle wprowadzanych przepisów dotyczących rozdziału funkcjonalnego. Sieć dostępu to złożona część sieci telekomunikacyjnej, obejmująca różną infrastrukturę telekomunikacyjną, w tym kable i urządzenia aktywne.

 

Art. 2 pkt 35

Definicja sieci telekomunikacyjnej

W związku z uzupełnieniem definicji sieci łączności elektronicznej w dyrektywie ramowej, konieczne jest uzupełnienie definicji sieci telekomunikacyjnej w ustawie Prawo telekomunikacyjne o nieaktywne elementy sieci. Zmiana ta rozszerzy zatem regulacje dotyczące sieci telekomunikacyjnej m.in. na tzw. „ciemne włókno” (stanowiące nieaktywne  elementy sieci). W skład sieci telekomunikacyjnej w nowym brzmieniu będą wchodziły wszystkie elementy sieci, w tym również jej nieaktywne części, które w danej chwili nie są wykorzystywane do pośredniego lub bezpośredniego świadczenia usług.

 

Art. 2 pkt 40 i 40a

Definicje szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych oraz szkodliwych zakłóceń

Definicja pojęcia „szkodliwych zakłóceń” stanowi implementację definicji z art. 2 lit. r dyrektywy ramowej, która została tam przeniesiona (wraz z wprowadzonymi modyfikacjami) z  art. 2 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach. Należy wskazać, iż używane w dyrektywie określenie „service” odnosi się do służby (pojęcia występującego w Regulaminie Radiokomunikacyjnym), a nie do usługi. Pojęcie służby radiokomunikacyjnej jest zdefiniowane w art. 2 pkt 36 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Dostosowania do nowej definicji wymagają te przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne, w których już obecnie występuje pojęcie „zakłóceń” (np. art. 200, art. 204, art. 204a, art. 205, art. 233) - pojęcie „zakłócenia” powinno zostać zastąpione przez pojęcie „szkodliwe zakłócenia”. Obecnie w art. 2 pkt 40 jest odwołanie do definicji zaburzenia (Ustawa o kompatybilności elektromagnetycznej), natomiast brak jest definicji zakłócenia. Zakłócenia są podzbiorem zaburzeń i odnoszą się jedynie do sprzętu i urządzeń telekomunikacyjnych, podczas gdy zaburzenia odnoszą się również do innych urządzeń, które generują, bądź są podatne na pole elektromagnetyczne i nie mają nic wspólnego z telekomunikacją.

 

Art. 2 pkt 44 i pkt 44a

Definicja udogodnień towarzyszących oraz usług towarzyszących

Zaproponowane definicje udogodnień towarzyszących oraz usług towarzyszących stanowią implementację art. 2 lit. e oraz art. 2 lit. ea dyrektywy ramowej.

 

Przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych

 

Art. 4 pkt 6, art. 148b

Wprowadza się obowiązek uzyskania zgody krajowego organu regulacyjnego, wydawanej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych, na wykorzystywanie urządzeń radiowych służących do komunikacji zarówno w systemie naziemnym, jak i satelitarnym, przez przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Potrzeba wprowadzenia takiego obowiązku wynika z konieczności zapewnienia poprawnego funkcjonowania wszystkich urządzeń radiowych działających na obszarze kraju. Brak koordynacji w tym zakresie prowadzi do powstawania zakłóceń i niepoprawnego funkcjonowania urządzeń radiowych, zarówno wskazanych wyżej podmiotów zagranicznych, jak i podmiotów krajowych. Uzgodnienie z ministrem właściwym do spraw zagranicznych jest konieczne z uwagi na fakt, iż jest toorgan odpowiedzialny za kreowanie i monitorowanie stanu stosunków dyplomatycznych, a także ze względu na potrzebę dokonania wszechstronnej analizy, uwzględniającej m.in. stan stosunków dwustronnych czy zastosowanie zasady wzajemności.

Wprowadzenie opisanego obowiązku uzyskania zgody jest dopuszczalne w świetle prawa międzynarodowego w oparciu o art. 27 ust. 1 Konwencji Wiedeńskiej o Stosunkach Dyplomatycznych z 1961 roku ratyfikowanej przez Polskę w 1965 roku (Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232):

1. Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swobodne porozumiewanie się misji dla wszelkich celów urzędowych. W porozumiewaniu się z rządem oraz z innymi misjami i konsulatami państwa wysyłającego, bez względu na miejsce ich siedziby, misja może używać wszelkich odpowiednich środków, łącznie z kurierami dyplomatycznymi oraz korespondencją sporządzoną kodem lub szyfrem. Misja może jednak zainstalować i używać nadajnika radiowego tylko za zgodąpaństwa przyjmującego”.

W związku z powyższym, odpowiednie zmiany w zakresie opisanym powyżej, powinny być zamieszczone w art. 4 pkt 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Ponadto, przewiduje się dodanie art. 148b, który uzależniałby zakładanie oraz używanie urządzeń radiowych służących do komunikacji zarówno w systemie naziemnym, jak i satelitarnym, przez przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od uzyskania zgody Prezesa UKE wydawanej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych. Używanie urządzeń przez ww. placówki dopuszczalne byłoby wyłącznie w zakresie związanym z ich działalnością dyplomatyczną, chyba że odpowiednie umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską stanowią inaczej lub wymaga tego zasada wzajemności.

Proponuje się wprowadzenie 12-miesięcznego terminu na uzyskanie powyższej zgody przez placówki zagraniczne dla urządzeń już funkcjonujących. Brak takiej regulacji, o charakterze przejściowym, spowodowałby, że z dniem wejścia w życie ustawy, dalsze używanie urządzeń radiowych wykorzystywanych obecnie przez wskazane powyżej podmioty zagraniczne stałoby się niezgodne z prawem. Z uwagi na ilość placówek oraz konieczność zapewnienia płynności wprowadzenia nowej regulacji proponuje się 12-miesięczny okres przejściowy, jako wystarczający i gwarantujący niezakłócone funkcjonowanie placówek zagranicznych.

 

System niejawny funkcjonujący w Sieci Łączności Rządowej

 

art. 4 pkt 2 i art. 5 ust. 4

Z uwagi na stanowisko zgłoszone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego w trakcie uzgodnień międzyresortowych wprowadzono zmianę w art. 4 pkt 2 i art. 5 ust. 4, polegającą na uwzględnieniu w ww. przepisach ABW jako podmiotu organizującego oraz zarządzającego systemem niejawnym funkcjonującym w Sieci Łączności Rządowej. Zmiany te pozwolą na doprecyzowanie roli, jaką pełni ABW względem Sieci Łączności Rządowej, w szczególności do jej części niejawnej. Rola ta wynika nie tylko z przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228), na mocy której ABW jest organem właściwym do nadzorowania funkcjonowania systemu ochrony informacji niejawnych w sferze cywilnej, ale także z przepisów ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.), z których wynika ciążący na ABW obowiązek zapobiegania zagrożeniom godzącym w bezpieczeństwo wewnętrzne państwa (art. 1 oraz art. 5 przedmiotowej ustawy).

Proponowana zmiana pozwoli na doprecyzowanie zagadnień związanych z funkcjonowaniem Sieci Łączności Rządowej, będących kwestiami mającymi zasadnicze znaczenie dla jej poprawnego oraz bezpiecznego funkcjonowania, a tym samym dla bezpieczeństwa Państwa.

 

Obowiązki informacyjne przedsiębiorców telekomunikacyjnych

 

Art. 6b

Należy rozszerzyć obowiązki informacyjne przedsiębiorców poprzez dodanie w art. 6b ust. 2-4. Zmiana ta wynika z potrzeby implementacji zmienionego art. 5 ust. 1 dyrektywy ramowej.

Do art. 6b będą miały zastosowanie art. 6 i 9 ustawy Prawo telekomunikacyjne – art. 9 nie jest wskazany w odesłaniu, ponieważ konstrukcja tego przepisu jest ogólna i dotyczy wszystkich informacji lub dokumentów dostarczanych na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Zgodnie z art. 6b operator publicznej sieci telekomunikacyjnej będzie obowiązany do przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji o planowanym rozwoju sieci i usług, który mógłby wywrzeć wpływ na usługi hurtowe świadczone przez tego operatora, a przedsiębiorca o znaczącej pozycji rynkowej na rynkach hurtowych do przekazywania na żądanie Prezesa UKE danych księgowych dotyczących rynków detalicznych związanych z tymi rynkami hurtowymi. Należy jednakże podkreślić, iż informacja taka ma mieć charakter informacyjny, a nie stanowi zobowiązania inwestycyjnego w sieć. Prezes UKE nie otrzymuje dodatkowej kompetencji do egzekwowania od przedsiębiorców faktycznej realizacji zgłoszonych planów.

 

Art. 12a

W ustawie Prawo telekomunikacyjne należy wpisać podstawę prawną i procedurę upoważniającą Prezesa UKE do wykreślenia, w tym także z urzędu, wpisu z rejestru, jeżeli podmiot trwale zaprzestał działalności telekomunikacyjnej (trwałe zaprzestanie działalności to okres nie krótszy niż 6 miesięcy). Uprawnienie do wykreślania wpisów jest konieczne z uwagi na potrzebę zapewnienia aktualności rejestru.

 

Wykonywanie działalności w zakresie telekomunikacji przez jednostki samorządu terytorialnego

 

Art. 13

Proponuje się rozszerzyć delegację do wydania rozporządzenia, o której mowa w art. 13, o obowiązek określenia wzoru wniosku o wpis lub zmianę wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji.

Dotychczasowe odesłanie w art. 13a ustawy Prawo telekomunikacyjne do art. 13 można odczytywać jako:

  1. upoważnienie ministra właściwego do spraw łączności do określenia w rozporządzeniu wydawanym na podstawie art. 13 ustawy Prawo telekomunikacyjne również wzoru wniosku o wpis lub zmianę wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji bądź też
  2. nakaz odpowiedniego stosowania wzoru wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych do wniosku o wpis lub zmianę wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji.

Rejestr jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji  jest to inny rejestr niż rejestr przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w związku z czym wzór wniosku określony w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 13 ustawy Prawo telekomunikacyjne nie ma wprost zastosowania. W celu jednoznacznego uregulowania tej kwestii zasadne jest uzupełnienie delegacji z art. 13 o upoważnienie do określenia wzoru wniosku o wpis lub zmianę wpisu do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji.

 

Art. 13a

W art. 13a ustawy Prawo telekomunikacyjne należy zastąpić zwrot „oraz art. 11-13 stosuje się odpowiednio” zwrotem „oraz art. 11–12a stosuje się odpowiednio”. W związku z opisaną wyżej projektowaną zmianą art. 13 będzie miał on zastosowanie wprost do jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji.

 

Postępowanie konsultacyjne i konsolidacyjne

 

W zakresie postępowań konsultacyjnych i konsolidacyjnych dyrektywa 2009/140/WE wprowadziła zmiany w art. 6 i 7 dyrektywy ramowej, a ponadto dodała art. 7a przewidujący procedurę dotyczącą spójnego stosowania środków naprawczych. Dodatkowo, w związku z powołaniem Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej („BEREC”), należy również tę instytucję uwzględnić w procedurze postępowania konsolidacyjnego.

 

Art. 15 pkt  3a i 4

W art. 15 pkt 3a oraz pkt 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne wprowadzono obowiązek przeprowadzania postępowania konsultacyjnego w przypadku decyzji dotyczących dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej, o których mowa w art. 139 ustawy Prawo telekomunikacyjne, a także innych przypadków dostępu wskazanych w tej ustawie oraz w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Obowiązek taki wynika z art. 12 ust. 3 dyrektywy ramowej.

Z art. 12 ust. 3 dyrektywy ramowej wynika, że organy krajowe przeprowadzają postępowanie konsultacyjne w przypadkach wskazanych w art. 12 dyrektywy (czyli sprawy dotyczące okablowania, ale również, jak wynika z art. 12 ust. 1 dyrektywy ramowej, współużytkowania kanałów, przewodów, studzienek etc.). Krajowe organy regulacyjne (ang. National Regulatory Authorities, NRAs) są uprawnione również do „nałożenia obowiązku związanego z udostępnianiem okablowania wewnątrz budynków lub okablowania na odcinku do pierwszego punktu koncentracji lub dystrybucji” (art. 12 ust. 3 dyrektywy ramowej).

 

Projektowane zmiany art. 15 nie objęły nowelizacji pkt 3, dotyczącego obowiązku przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego odnośnie decyzji dotyczących dostępu telekomunikacyjnego, o których mowa w art. 28-30. W trakcie konsultacji społecznych wyrażono wątpliwość odnośnie zgodności tego przepisu z postanowieniami art. 6 dyrektywy ramowej. Art. 6 dyrektywy ramowej wskazuje, że spod obowiązku konsultacji wyłączona jest sytuacja określona w art. 20 lub art. 21 dyrektywy ramowej (rozstrzyganie sporów między przedsiębiorcami oraz sporów transgranicznych), a więc kwestie określone w art. 28-30 ustawy Prawo telekomunikacyjne.  Należy jednak wskazać, iż decyzje wydawane w trybie spornym mogą określać obowiązki regulacyjne i tak też się działo w praktyce (np. postępowania rozstrzygające spory międzyoperatorskie w sprawach stawek MTR). W związku z powyższym niezbędne jest utrzymanie obowiązku Prezesa UKE do przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego oraz konsolidacyjnego projektów tych decyzji.

Na obowiązek konsultowania tych środków wskazują stanowiska Komisji Europejskiej, m.in. w sprawie spółki Aero2 (dot. stawek MTR). Komisja Europejska w tym postępowaniu stwierdziła, że „mimo, iż Prezes UKE uważa, iż projektowany środek nie jest wydawany na podstawie art. 16 DR ani formalnie nie ma odwołania do art. 5 DD, to i tak podpada pod procedurę art. 7a ust. 1 DR, gdyż stanowi zmianę poprzedniej decyzji, która została wydana na podstawie art. 5 DD i ma na celu nałożenie obowiązków określonych w art. 9-13a DD” (jest to projekt nałożenia obowiązków regulacyjnych na AERO2 w postaci zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia sporu). Komisja podkreśla obowiązek Prezesa UKE do notyfikowania na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej jakichkolwiek przyszłych projektów decyzji w sprawie obowiązku kontroli cen, który obejmowałby ustalanie stawek za zakańczanie połączeń.

Ponadto, należy wskazać, iż Komisja Europejska dotychczas nie zgłaszała zarzutów co do niezgodności art. 15 pkt 3 z dyrektywa ramową.

 

Art. 16 ust. 2

Ze względu na występujące obecnie wątpliwości interpretacyjne wpisano wprost w przepisach, że ogłoszenie wyników postępowania konsultacyjnego następuje poprzez ogłoszenie niezastrzeżonych stanowisk uczestników tego postępowania (praktyka publikacji samych stanowisk była kwestionowana w postępowaniach odwoławczych). Brak wskazania w przepisie obowiązku publikowania odrębnego komentarza Prezesa UKE do postępowania konsultacyjnego nie wyłącza natomiast możliwości jego publikacji na stronie UKE.

 

Ust. 2 zawiera wskazanie miejsca publikacji wyników postępowania konsultacyjnego. Są one ogłaszane w siedzibie oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

 

Ze względu na potrzebę ujednolicenia zapisów ustawy proponuje się wskazać również w art. 17a, art. 62 ust. 1, art. 79c, art. 82 ust. 1, art. 92 ust. 2, art. 99 ust. 5, art. 112 ust. 7, art. 114 ust. 4b, art. 116 ust. 2 i 2a, art. 116a ust. 3, art. 118 ust. 2 i 2a, art. 118c ust. 1, art. 118e ust. 2, art. 122 ust. 8, art. 122¹ ust. 7, art. 148a, art. 154 ust. 4, art. 174c, art. 192 ust. 3 i 4, że publikacja następuje na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

 

Art. 17

Art. 17 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowi implementację art. 7 ust. 9 dyrektywy ramowej. Jednakże ten przepis dyrektywy nie zawiera, jak polska regulacja, ograniczenia terminu przyjęcia środków tymczasowych do 6 miesięcy. Specyfika rynku i okoliczności związane z procesem wydawania decyzji, np. w przypadku SMP (znacząca pozycja na rynku, ang. Significant Market Power) konieczność zebrania odpowiednich danych, sprawiają, że „środek tymczasowy” oznacza w praktyce okres dłuższy niż 6 miesięcy. W związku z powyższym wprowadzono w art. 17 zmianę polegającą na zastąpieniu okresu 6 miesięcy okresem 12 miesięcy, który nie jest sprzeczny z dyrektywą.

Należy zaznaczyć, że ocena zagrożenia konkurencyjności lub interesów użytkowników musi być dokonana przed wydaniem decyzji, a nie po jej wydaniu, ponieważ tylko spełnienie takich przesłanek może uzasadniać jej wydanie. A zatem w uzasadnieniu decyzji powinna się znaleźć taka ocena.

 

Ponadto, w przypadku gdy Prezes UKE będzie chciał wydać kolejną decyzję w sprawach, o których mowa w ust. 1 po upływie wskazanego terminu, będzie obowiązany poddać ją postępowaniu konsultacyjnemu. Nowoprojektowany ust. 2  w art. 17 dotyczy również sytuacji wydania decyzji w treści odpowiadającej – z wyjątkiem okresu obowiązywania – decyzji tymczasowej. Wydanie nowej decyzji przed upływem okresu obowiązywania decyzji tymczasowej wyłącza stosowanie decyzji tymczasowej.

 

W odniesieniu do przesłanek zastosowania środka tymczasowego należy wskazać, iż pojęcia „bezpośrednie i poważne zagrożenie konkurencyjności lub interesów użytkowników” są pojęciami niedookreślonymi. Oznacza to konieczność ich wąskiego interpretowania (S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 207, Art. 17, Nb. 1). Uzasadnieniem wydania decyzji tymczasowej może być, np. konieczność zapewnienia ciągłości świadczenia usług dla użytkowników końcowych, czy „niewykonywanie obowiązków przez podmiot obowiązany lub niestosowanie zatwierdzonych ofert ramowych” (uwzględnione np. w wyr. SOKiKu z dnia 29 marca 2011 r. sygn. XVII AmT 113/09). Jednakże należy zaznaczyć, że określenie tego, co jest sytuacją wyjątkową, zagrażającą konkurencji zawsze należy rozpatrywać po analizie wszystkich przesłanek zastosowania środka tymczasowego, czego powinien dokonać sąd w konkretnej sprawie.

 

Art. 17a

Art. 6 akapit 3 dyrektywy ramowej stanowi, iż państwa członkowskie zapewniają, aby utworzono jeden punkt informacyjny, który będzie umożliwiał dostęp do wszystkich bieżących konsultacji. W związku z powyższym dodaje się art. 17a w ustawie Prawo telekomunikacyjne stanowiący, iż Prezes UKE publikuje na stronie podmiotowej BIP UKE informacje o toczących się postępowaniach konsultacyjnych wraz z dodatkowymi dokumentami i stanowiskami konsultacyjnymi, niestanowiącymi tajemnicy przedsiębiorstwa (niezastrzeżone stanowiska uczestników postępowania konsultacyjnego).

 

Art. 18

W art. 18 ustawy Prawo telekomunikacyjne wprowadzono zmiany mające na celu implementację art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej poprzez:

- uwzględnienie w ramach postępowania konsolidacyjnego obowiązku przesyłania przez Prezesa UKE do BEREC projektu rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem w zakresie planowanego środka, nakładanego na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na rynku krajowym,

- uregulowanie zasady, zgodnie z którą postępowanie konsolidacyjne będzie wszczynane niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego i rozpatrzeniu stanowisk uczestników tego postępowania, a nie równocześnie z tym postępowaniem, tak jak to jest obecnie.

W celu zagwarantowania dostępu do informacji wprowadzono zapis zobowiązujący Prezesa UKE do publikowania na stronie podmiotowej BIP UKE dokumentów przekazanych do Komisji oraz zamieszczania otrzymanych  w tej sprawie opinii i decyzji.

 

Art. 19 ust. 1

Jak wskazano w opisie zmian do art. 18 ustawy Prawo telekomunikacyjne, projekt rozstrzygnięcia w zakresie planowanego środka, nakładanego na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na rynku krajowym, powinien być opiniowany, obok - jak dotychczas - Komisji Europejskiej i krajowych organów regulacyjnych, również przez BEREC.

Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 3 infine dyrektywy ramowej, Komisja Europejska, BEREC oraz organy regulacyjne z innych krajów powinny mieć 1 miesiąc na wyrażenie opinii do projektu rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy zauważyć, iż dyrektywa nie przewiduje możliwości przedłużenia tego terminu, zatem stanowiska i opinie przekazane po jego upływie, nie będą mogły zostać wzięte pod uwagę. W związku z tym, zwrot „w terminie, o którym mowa w art. 16 ust. 2” zmieniono na: „rozstrzygnięcia w nieprzekraczalnym terminie 1 miesiąca od jego otrzymania”.

Jeżeli Komisja Europejska, organy regulacyjne innych państw członkowskich i BEREC wyrażą w terminie stanowisko do projektu rozstrzygnięcia, Prezes UKE niezwłocznie uwzględnia to stanowisko w możliwie najszerszym zakresie.

 

Art. 19 ust. 2

W związku z zakreśleniem terminu (1 miesiąc) w art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej na zaopiniowanie rozstrzygnięcia w zakresie wprowadzonego środka na rynku krajowym, taki sam termin został wprowadzony w art. 19 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W przepisie także został zakreślony 6-miesięczny termin dla Prezesa UKE na zmianę projektu rozstrzygnięcia lub umorzenie postępowania w przypadku, gdy Komisja Europejska wyda decyzję, w której wezwie do wycofania projektu rozstrzygnięcia (implementacja art. 7 ust. 6 dyrektywy ramowej).

 

Art. 19 ust. 2a

Wprowadzono możliwość zmiany projektu rozstrzygnięcia i zobowiązano Prezesa UKE do ponownego przeprowadzenia w tej sprawie postępowania konsultacyjnego oraz postępowania konsolidacyjnego. Zmieniony projekt rozstrzygnięcia stanowi bowiem nowe rozwiązanie i wymaga przeprowadzenia procedury od początku. Przepis ten stanowi implementację art. 7 ust. 6 dyrektywy ramowej.

Wątpliwości może budzić kwestia zmiany uzasadnienia projektowanego rozstrzygnięcia i przeprowadzeniania w tej sytuacji procedury od początku.

Należy wskazać, iż przepis art. 7 ust. 3 dyrektywy ramowej wskazuje, iż w ramach postępowania konsolidacyjnego krajowy organ regulacyjny przekazuje projektowany środek wraz z uzasadnieniem. W kolejnych ustępach art. 7 dyrektywy ramowej jest mowa jedynie o projektowanym środku. Gdy proponowany środek zostaje zmieniony zgodnie z ust. 6 art. 7 dyrektywy ramowej konieczne jest powtórzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego  (przedłożenie Komisji również zmienionego uzasadnienia).

Zalecenie KE z dnia 15 października 2008 r. w sprawie notyfikacji, terminów i konsultacji przewidzianych w art. 7 dyrektywy ramowej (Dz.U.UE L z dnia 12 listopada 2008 r., 301.23) wskazuje, iż notyfikacja następuje poprzez wypełnienie formularza notyfikacyjnego – standardowego albo skróconego. Punkt 5 Zaleceń zobowiązuje dołączyć do projektu notyfikowanych środków również „dokumenty niezbędne do wykonywania zadań przez Komisję”. W tym samym punkcie wymienia się uzasadnienie projektu („Projekt środków powinien być odpowiednio uzasadniony”), co świadczy o tym, że jest to odrębny element, nie zawarty w formularzu i niejako zrównany z innymi dokumentami.

Wszelkie zmiany lub aktualizacje szczegółów, które nie zmieniają charakteru lub ogólnego zakresu środków naprawczych (np. rozszerzenie obowiązków sprawozdawczych, szczegółowe informacje dotyczące wymaganego zakresu ubezpieczenia, kwoty kar lub terminy realizacji), powinny być zgłaszane w postaci skróconego formularza notyfikacyjnego (bez  uzasadnienia).

 

Nie zachodzi potrzeba powtarzania postępowania konsolidacyjnego w przypadku nieistotnych zmian uzasadnienia, czy wynikających z uwzględnienia opinii KE czy BEREC. Na taką interpretację przepisów wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 2 lutego 2011 r. (sygn. III SK 18/10) stwierdzając, iż „Nie ma potrzeby przedstawiania projektu decyzji w ramach postępowania konsolidacyjnego, jeżeli krajowy organ regulacyjny dostosowuje się do zawartych w pierwotnej opinii sugestii lub zastrzeżeń, i konsekwencją tego dostosowania jest odpowiednia zmiana treści decyzji. Dotyczy to zarówno sytuacji, w których uwzględnienie stanowiska Komisji prowadzi do zmiany obowiązków przewidzianych w zaopiniowanym projekcie decyzji jak i rezygnacji z niektórych z nich. Analogicznie jest w przypadku rozbudowania analitycznej części uzasadnienia decyzji. Jeżeli jednak krajowy organ regulacji, wydając właściwą decyzję, zamierza odstąpić od jej wersji przedstawionej do zaopiniowania Komisji w innym zakresie, niż wynikający ze stanowiska tego organu unijnego, w szczególności jeżeli nakłada nowe obowiązki regulacyjne, co do których Komisja nie miała okazji się wypowiedzieć, wówczas konieczne jest ponowne przedstawienie projektu decyzji do konsultacji przez Komisję w trybie określonym w art. 8 ust. 4 dyrektywy ramowej.” (zob. również wyrok SA z 13 października 2010 r., sygn. VI ACa 256/10).

 

Art. 19 ust. 2b

W celu wdrożenia art. 7 ust. 7 dyrektywy ramowej dodano w art. 19 ust. 2b, zgodnie z którym Prezes UKE ma obowiązek uwzględniać w jak największym stopniu uwagi innych krajowych organów regulacyjnych, BEREC i Komisji Europejskiej, i może, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 2 (czyli sytuacji gdy Komisja wezwie do wycofania projektu rozstrzygnięcia), przyjąć proponowane rozstrzygnięcie powiadamiając o tym Komisję Europejską. W takim przypadku postępowania konsultacyjnego już się ponownie nie przeprowadza. Wskazać należy, iż proces konsultacji i konsolidacji jest procesem ciągłym, zmierzającym do optymalnego uwzględnienia uwag. Decyzja uwzględniająca komentarze z procesu konsultacyjnego i konsolidacyjnego nie będzie traktowana jako zmiana projektu. Wynika to także z motywu 17 dyrektywy 2009/140/WE z 25 listopada 2009 roku.

Odnosząc się do mogących budzić wątpliwości relacji art. 19 ust. 2a i 2b należy wskazać, iż konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego wynika z implementacji art. 7 ust. 6 dyrektywy ramowej implementowanego w art. 19 ust. 2a ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Art. 19 ust. 2b nie wymaga ponownego przeprowadzania postępowania konsultacyjnego, gdyż nie wymaga tego implementowany art. 7 ust. 7 dyrektywy ramowej.  Art. 19 ust. 2b pozwalający na przyjęcie środka bez powtarzania procedury wyraźnie wyłącza stosowanie tego przepisu do spraw opisanych w ust. 2. Literalne brzmienie art. 19 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazuje, iż jedynie w przypadku opisanym w art. 19 ust. 2 należy przeprowadzać ponownie postępowanie konsultacyjne i konsolidacyjne (art. 19 ust. 2a w zw. z ust. 2) a contrario, w pozostałych przypadkach możliwe jest przyjęcie środka bez powtarzania procedury.

 

Art. 19 ust. 2c

W celu wdrożenia art. 7 ust. 8 dyrektywy ramowej dodano ust. 2c, zgodnie z którym Prezes UKE ma obowiązek przekazywać Komisji Europejskiej i BEREC informacje o wszystkich przyjętych ostatecznie rozstrzygnięciach, o których mowa w art. 18.

 

Art. 19a

W celu implementacji art. 7a dyrektywy ramowej, wprowadzającego procedurę dotyczącą spójnego stosowania środków naprawczych dodano art. 19a (projektowany art. 19a ust. 1–7 stanowi implementację odpowiednio ust. 1–4 oraz ust. 6–8 art. 7a dyrektywy ramowej).

Powyższa procedura dotyczy części środków objętych postępowaniem konsolidacyjnym, to jest rozstrzygnięć

 mających na celu nałożenie, zmianę lub uchylenie obowiązku nałożonego na operatora na podstawie art. 34, art. 36–40, art. 42, art. 45 lub art. 46 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Projektowany przepis jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 18, bowiem dotyczy pewnego zakresu środków regulacyjnych (określonych w art. 5 i 9–13 dyrektywy dostępowej i art. 17 dyrektywy o usłudze powszechnej). W przepisie wskazano jego zakres przedmiotowy poprzez określenie, iż jeżeli w odniesieniu do rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 18 ustawy Prawo telekomunikacyjne, mającego na celu nałożenie, zmianę lub uchylenie obowiązku nałożonego na operatora na podstawie:

  1. art. 45 (art. 5 dyrektywy dostępowej),
  2. art. 37 (art. 9 dyrektywy dostępowej),
  3. art. 42 (art. 9 dyrektywy dostępowej),
  4. art. 36 (art. 10 dyrektywy dostępowej),
  5. art. 38 rozdzielności księgowej (art. 11 dyrektywy dostępowej),
  6. art. 34 (art. 12 dyrektywy dostępowej),
  7. art. 39 i 40 (art. 13 dyrektywy dostępowej),
  8. art. 46 (art. 17 dyrektywy o usłudze powszechnej – w nowym brzmieniu)

- Komisja w terminie, o którym mowa w art. 19 ust. 1 zawiadomi Prezesa UKE oraz BEREC o powodach uznania, że projekt rozstrzygnięcia stanowiłby przeszkodę do tworzenia jednolitego rynku lub że ma poważne wątpliwości co do zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem unijnym, to w takim przypadku, rozstrzygnięcie to nie mogłoby zostać przyjęte przez kolejne trzy miesiące od dnia otrzymania zawiadomienia przez Prezesa UKE.

 

Wśród przepisów wymienionych w art. 19a ust. 1 nie znalazł się art. 43, ani art. 34 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Przepisy te nie nakładają nowych obowiązków regulacyjnych. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego (II GPS 1/09) oraz stanowiskiem Prezesa UKE w tej sprawie, do przepisów nakładających obowiązki regulacyjne nie zalicza się art. 43 ustawy Prawo telekomunikacyjne, gdyż stanowi on zmianę szczegółowych zasad realizacji uprzednio nałożonych obowiązków (dotyczy decyzji zmierzających jedynie do realizacji obowiązków wynikających z wcześniejszych decyzji), a przez to nie wymaga konsultacji, ani konsolidacji. Art. 22 ust. 2 wskazujący obowiązki regulacyjne nie wymienia art. 43. Z wykładni językowej wynika, iż zmiana szczegółowych zasad realizacji uprzednio nałożonych obowiązków nie wymaga konsultacji, ani konsolidacji. Art. 35 również nie nakłada nowych obowiązków regulacyjnych, lecz zawiera podstawę do określenia fakultatywnych elementów decyzji, o której mowa w art. 34.

 

Należy również wskazać, iż przedmiotowy przepis znajdzie zastosowanie w sytuacji, gdy KE będzie miała zastrzeżenia odnośnie zaproponowanych przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych, a nie np. w sytuacji, gdy KE kwestionować będzie ustalenie znaczącej pozycji rynkowej (do której odnosi się treść art. 19 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne), jako że w każdym przypadku rozstrzygnięcie o znaczącej pozycji rynkowej przedsiębiorcy ma na celu również nałożenie, zmianę bądź uchylenie obowiązków regulacyjnych.

Art. 20 ust. 2

W art. 20 ust. 2, implementując art. 7 ust. 9 dyrektywy ramowej, obok Komisji Europejskiej dodano kolejny organ powiadamiany przez Prezesa UKE o podjęciu decyzji tymczasowej, czyli BEREC.

Zgodnie z art. 7 ust. 9 zobowiązano Prezesa UKE również do przedstawienia uzasadnienia zastosowania środka tymczasowego.

 

Analiza rynku

 

Art. 21

Zgodnie ze zmianami wynikającymi z art. 16 dyrektywy ramowej należy w art. 21 wskazać, iż analizy rynku powinny być przeprowadzane w terminie 3 lat od przyjęcia poprzedniego środka dotyczącego danego rynku, czyli nałożenia, zmiany, utrzymania lub uchylenia na nim obowiązków regulacyjnych. Termin ten może zostać przedłużony o maksymalnie kolejne 3 lata, po poinformowaniu Komisji Europejskiej, o ile Komisja nie zgłosi sprzeciwu w ciągu miesiąca. Należy zatem wyposażyć Prezesa UKE w prawo wystąpienia do Komisji z takim wnioskiem. Kolejną przesłanką obligującą do przeprowadzenia analizy rynku jest upływ 2 lat od przyjęcia zmienionego zalecenia w sprawie odnośnych rynków w przypadku rynków niezgłoszonych wcześniej Komisji.

Powyższe zmiany wynikają ze zmiany podejścia Komisji Europejskiej do regulowania rynków właściwych i stopniowego odchodzenia od regulacji sektorowych na rzecz zasad konkurencji.

 

Art. 22 ust. 1 zdanie wstępne

W związku ze zmianami proponowanymi do art. 21, należy zdanie wstępne w art. 22 ust. 1 przeredagować tak, by przepis ten wskazywał, żePrezes UKE przeprowadza postępowanie uregulowane w art. 22 po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 21 ust. 1.

 

Art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 24 pkt 1

W ustawie Prawo telekomunikacyjne niespójne są przepisy dotyczące określania przez Prezesa UKE rynku właściwego na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 23 ust. 1 pkt 1 oraz art. 24 pkt 1. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE określając rynek właściwy uwzględnia „uwarunkowania krajowe oraz w największym możliwie stopniu zalecenie Komisji i wytyczne, o których mowa w art. 19 ust. 3, w zakresie wyrobów i usług telekomunikacyjnych”. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 24 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE dokonuje określenia rynku właściwego „mając na uwadze poziom rozwoju krajowego rynku produktów i usług telekomunikacyjnych, zgodnie z prawem konkurencji”. Wytyczne te nie są ze sobą tożsame. Proponuje się zatem w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazać szczegółowo wytyczne, jakie powinien brać pod uwagę Prezes UKE podczas określania rynku właściwego (w tym wytyczne z art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 24 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne), natomiast w przepisach art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 24 pkt 1 odesłać do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Biorąc pod uwagę powyższe, przepis art. 22 ust. 1 pkt 1 powinien określać jako przesłankę określenia rynku właściwego, uwarunkowania krajowe oraz (w największym możliwie stopniu) zalecenie Komisji i wytyczne, o których mowa w art. 19 ust. 3, w zakresie wyrobów i usług telekomunikacyjnych, a także poziom rozwoju krajowego rynku produktów i usług telekomunikacyjnych, zgodnie z prawem konkurencji.

Celem projektowanych zmian jest zapewnienie spójności w stosowaniu środków naprawczych przez krajowy organ regulacyjny. Doprowadzi to do zgodnego z celami dyrektywy 2009/140/WE większego zharmonizowania regulacji i w efekcie wprowadzenia spójnego rynku wewnętrznego łączności elektronicznej. Dalsze utrzymywanie występującej niespójności mogłoby wpływać na osłabienie tego rynku. Spójne stosowanie regulacji w ramach poszczególnych państw członkowskich jest szczególnie ważne w świetle nowego art. 7a znowelizowanej dyrektywy ramowej. Proces definiowania rynku właściwego jest jednym z kluczowych elementów całej procedury regulowania rynków, a zatem zgodność na tym poziomie będzie mieć decydujący wpływ na całą dalszą regulację zastosowaną przez krajowy organ regulacyjny.

 

Art. 22 ust. 2

Należy wskazać, iż przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44, art. 44b, art. 45, art. 46 lub art. 72 ust. 3. Zmiana w art. 22 ust. 2 jest konsekwencją wprowadzenia art. 44a-44f oraz uchylenia art. 47. W porównaniu z obecnie obowiązującą treścią art. 22 nowelizacja uwzględnia fakt, iż nowoprojektowane przepisy art. 44a oraz 44c-44fnie zawierają w swojej treści obowiązku regulacyjnego, ale odnoszą się np. do procedury ich nakładania. W konsekwencji przepisy te powinny być wyłączone z tejże definicji (analogicznie, jak wyłączony jest przepis art. 43 ustawy Prawo telekomunikacyjne dotyczący procedury zatwierdzania oferty ramowej). Z art. 22 został również wykreślony art. 47 uchylony przedmiotowym projektem.

 

Art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2-4

Skuteczność i szybkość postępowań regulacyjnych prowadzonych przez Prezesa UKE zwiększyłaby się w przypadku stworzenia możliwości, aby w rozstrzygnięciu wydawanym przez Prezesa UKE w sytuacji występowania na danym rynku właściwym skutecznej konkurencji, możliwe było jednoczesne uchylenie obowiązków nałożonych na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy we wcześniejszej decyzji Prezesa UKE zostali uznani za przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji rynkowej lub przedsiębiorców o kolektywnej pozycji znaczącej. W tym zakresie celowe jest wprowadzenie w ustawie Prawo telekomunikacyjne rozwiązania, zgodnie z którym Prezes UKE w jednym akcie miałby możliwość stwierdzenia, że na danym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja oraz uchylenia obowiązków nałożonych wcześniejszą decyzją regulacyjną.

Prezes UKE powinien ogłaszać na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej rozstrzygnięcie, w którym:

a) określił rynek właściwy,

b) stwierdził, że na tym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja,

c) uchylił nałożone obowiązki regulacyjne.

Projektowane zmiany art. 23 mają doprowadzić do zgodnego z celami dyrektywy zmieniającej 2009/140/WE większego ujednolicenia i w efekcie wprowadzenia spójnego rynku wewnętrznego łączności elektronicznej. Duży nacisk położony na spójność regulacji w ramach Unii Europejskiej jest odzwierciedlony np. w nowym art. 7a dyrektywy ramowej. Szybkość prowadzonego postępowania administracyjnego jest obecnie również niezwykle ważna w związku ze zmianami jakie wprowadza art. 16 zmienionej dyrektywy ramowej. Artykuł ten określa konkretne terminy na przeprowadzenie i zakończenie analiz rynkowych przez organy regulacyjne państw członkowskich, a w przypadku niemożliwości przeprowadzenia tych analiz, w określonym terminie, przewiduje pomoc BEREC dla konkretnego regulatora, w celu sprawnego i terminowego zakończenia analiz. Tym samym znowelizowany pakiet dyrektyw przykłada jeszcze większą wagę do szybkości postępowań regulacyjnych.

 

Art. 24

Art. 24 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowi implementację art. 8 dyrektywy o dostępie, w którym jest mowa o „nakładaniu, zmianie lub uchyleniu” obowiązków regulacyjnych. W obecnym brzemieniu art. 24 ustawy Prawo telekomunikacyjne nie ma jednak mowy o uchyleniu obowiązków po ponownej analizie rynku właściwego, lecz jedynie o ich zmianie, co nie jest tożsame w świetle przepisów dyrektywy. Ponadto przepis ten wydaje się niezgodny z art. 22 ust. 2 pkt 4. Powyższy stan rodzi problemy przy wydawaniu decyzji regulacyjnych w zakresie uchylania nałożonych obowiązków, w związku z czym w art. 24 pkt 2 lit. c powinno być wskazane, że Prezes UKE wydając wskazaną w art. 24 decyzjęzmienia lub uchyla nałożone obowiązki regulacyjne, jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny lub przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie utracili tej pozycji, ale warunki na rynku właściwym uzasadniają zmianę lub uchylenie tych obowiązków.

Celem wprowadzanej zmiany jest osiągnięcie spójności w stosowaniu środków naprawczych, o których mowa w dyrektywie dostępowej (art. 9 – 13). Należy bowiem zauważyć, że w innych krajach członkowskich wprowadzono regulację, zgodnie z którą w przypadku, gdy na danym rynku występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej, który nie utracił tej pozycji, ale sytuacja rynkowa i stwierdzone w toku analizy problemy uzasadniają uchylenie danego obowiązku regulacyjnego (nałożonego wcześniejszą decyzją na tym samym rynku), organ regulacyjny uchyla ten obowiązek. Obecne przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne nie przewidują takiej możliwości, w związku z czym zasadne jest wprowadzenie takiej zmiany.

 

Art. 25 ust. 1

Projektowana zmiana stanowi konsekwencję opisanej wyżej zmiany w art. 23.

 

Art. 25a ust. 4

Przepis art. 25a ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne należy dostosować do zmienionego katalogu kryteriów, jakie powinny być stosowane przez narodowego regulatora przy ocenie, czy istnieje wspólna pozycja dominująca, zawartego w załączniku II dyrektywy ramowej.

 

Art. 25a ust. 5

Wyżej wskazana lista kryteriów zawarta w załączniku II dyrektywy ramowej ma charakter orientacyjny i nie jest wyczerpująca. Kolektywna pozycja znacząca jest utrwaloną koncepcją prawa konkurencji wspartą bogatym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Dlatego wszelkie kryteria, które są zgodne z koncepcją kolektywnej pozycji znaczącej, znajdujące odzwierciedlenie w orzecznictwie TS UE mogą być wykorzystane do badania pozycji znaczącej.

Nowoprojektowany art. 25a ust. 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne wprowadza zatem zapis umożliwiający Prezesowi UKE branie pod uwagę również innych kryteriów niż wymienione w ust 4 w celu ustalenia, czy dwóch lub więcej przedsiębiorców telekomunikacyjnych zajmuje kolektywną znaczącą pozycję na rynku właściwym.

 

Art. 25c pkt 3

Wymóg, aby rozstrzygnięcia dotyczące rynków właściwych w jak największym stopniu uwzględniały opinie i wspólne stanowiska przyjmowane przez BEREC wynika z art. 3 ust. 3c dyrektywy ramowej.

 

Art. 25e

Dodatkowo w rozdziale o analizie rynku  wprowadza się przepis (stanowiący implementację art. 14 ust. 3 dyrektyw ramowej), zgodnie z którym, jeżeli przedsiębiorca telekomunikacyjny zajmuje znaczącą pozycję na rynku właściwym, będzie można go uznać za przedsiębiorcę zajmującego znaczącą pozycję na innym rynku właściwym (powiązanym), jeżeli powiązania pomiędzy obu rynkami są tego rodzaju, że przeniesienie siły rynkowej przedsiębiorcy z rynku właściwego na drugi rynek właściwy (rynek powiązany) wzmacnia na nim pozycję tego przedsiębiorcy. Nie jest konieczne zamieszczenie definicji rynku powiązanego, ponieważ z brzmienia przepisu będzie wynikało w jakiej sytuacji będzie mowa o rynkach powiązanych.

Należy nadać również uprawnienie Prezesowi UKE do zastosowania środków, o których mowa w art. 36-40 oraz w art. 42, w celu uniemożliwienia przeniesienia znaczącej pozycji z rynku właściwego na rynek inny rynek właściwy (rynek powiązany). Natomiast w przypadku, gdy wskazane środki okażą się niewystarczające, Prezes UKE będzie miał również prawo zastosować środki wskazane w art. 46 ustawy (implementacja art. 14 dyrektywy ramowej).

 

Z powyższych zapisów wynika, iż oba rynki powiązane dla SMP muszą być rynkami właściwymi (tj. regulowanymi).

Przepis art. 14 ust. 3 Dyrektywy Ramowej należy czytać w świetle motywu 47 preambuły dyrektywy 2009/140/WE (wprowadzającej m.in. tą poprawkę do DR), który stanowi:

„W celu zagwarantowania, że konkurencja na rynkach łączności elektronicznej przebiega bez zakłóceń i ograniczeń krajowe organy regulacyjne powinny móc wprowadzać środki naprawcze mające na celu zapobieganie przenoszeniu znaczącej pozycji rynkowej z jednego rynku na inny rynek ściśle z nim związany. Powinno być jasne, że przedsiębiorstwo posiadające znaczącą pozycję na pierwszym rynku można uznać za przedsiębiorstwo o znaczącej pozycji na drugim rynku, jedynie jeżeli więzi miedzy oboma rynkami pozwalają na przeniesienie pozycji zajmowanej na pierwszym rynku na drugi rynek oraz jeżeli drugi rynek podlega regulacji ex ante zgodnie z kryteriami określonymi w zaleceniu w sprawie odnośnych rynków produktów i usług.”

 

Z regulacji powinno zatem wyraźnie wynikać, iż możliwe jest to tylko w przypadku łącznego spełnienia dwóch kryteriów:

- istnienia więzi między rynkami pozwalającej na przeniesienie pozycji zajmowanej na pierwszym rynku na drugi rynek

oraz

- podleganiu drugiego rynku regulacji ex ante.

 

Przepis art. 25d w podobnym brzmieniu funkcjonował w ustawie Prawo telekomunikacyjne do dnia 6 lipca 2009 r. (art. 24).

Zgodnie z doktryną:. „[…] Możliwości przenoszenia pozycji mogą wynikać z zależności pomiędzy infrastrukturą a świadczeniem usług, pomiędzy różnymi usługami, które pozostają w jednym łańcuchu wartości, albo z innych przyczyn. Rynki mogą pozostawać w powiązaniu wertykalnym lub horyzontalnym. W sektorze telekomunikacyjnym występują głównie powiązania wertykalne, w ramach których operator dominujący na rynku infrastruktury uzyskuje znaczną siłę na następującym rynku (downstream market) usług detalicznych.” (zob. S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 251, Art. 24, Nb. 16).

 

Zgodnie z motywem 47 preambuły, wyjaśnienie, jak należy rozumieć przeniesienie pozycji rynkowej, znalazło się w Wytycznych Komisji w sprawie analizy rynku i oceny znaczącej pozycji rynkowej zgodnie z ramami regulacyjnymi Wspólnoty dotyczącymi sieci i usług łączności elektronicznej (2002/C 165/03) (pkt 83-85), które Prezes UKE powinien uwzględniać w swoich postępowaniach.

 

Należy zauważyć, iż zawsze dla ustalenia znaczącej pozycji i nałożenia obowiązków regulacyjnych konieczne jest uprzednie przeprowadzenie analizy takiego rynku, dlatego też nie można uznać, iż projektowany art. 25e uchyla tę zasadę. W celu nałożenia przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych na rynku powiązanym konieczna będzie w każdym przypadku uprzednia analiza rynku.

 

Art. 25f

Propozycja dodania art. 25f wynika z dodania w dyrektywie ramowej ust. 7 w art. 16 regulującego procedurę uzyskania pomocy BEREC w zakresie analizy rynków, w przypadku niezakończenia przez Regulatora analiz w terminach określonych w dyrektywie.

 

Art. 192 ust. 1 pkt 18

Zgodnie z proponowaną wyżej zmianą do art. 23, w art. 192 ust. 1 pkt 18 ustawy Prawo telekomunikacyjne należy poszerzyć katalog rozstrzygnięć Prezesa UKE o decyzję wydawaną na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Dostęp telekomunikacyjny

 

Art. 28 ust. 1 pkt 2a

Uzupełnienie kryterium „rozwoju nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej”, które m.in. bierze pod uwagę Prezes UKE w rozstrzygnięciach dotyczących dostępu telekomunikacyjnego, o sformułowanie „w tym efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promocję technologii innowacyjnych” wynika z położenia nacisku w pakiecie łączności elektronicznej na efektywny rozwój infrastruktury.

 

Art. 34 ust. 2 pkt 2 i 13

Zgodnie ze zmianami dyrektywy o dostępie w art. 12 ust. 1 lit. a oraz j, nakładany na operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek uwzględniania uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego należy uzupełnić o zapewnienie dostępu do nieaktywnych elementów sieci lub urządzeń telekomunikacyjnych oraz zapewnienie dostępu do usług towarzyszących, w tym usług identyfikacji, lokalizacji i sygnalizowania obecności.

 

Art. 35 ust. 2 pkt 1, 3 i 4

W związku z położeniem nacisku na efektywny rozwój infrastruktury
w zmienionym pakiecie ram regulacyjnych, w art. 35 ustawy Prawo telekomunikacyjne należy uzupełnić zestaw kryteriów, które bierze pod uwagę Prezes UKE w rozstrzygnięciach dotyczących określania zakresu obowiązku dostępu telekomunikacyjnego skierowanych do operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Prezes UKE, poza dotychczasowymi kryteriami, powinien (zgodnie ze zmianami wprowadzonymi w art. 12 ust. 2 lit. a, c i d dyrektywy o dostępie), uwzględniać również możliwość zastosowania innych rozwiązań związanych z dostępem telekomunikacyjnym, takich jak dostęp do kanalizacji kablowej, poczynione inwestycje telekomunikacyjne (inwestycje telekomunikacyjne są inwestycjami celu publicznego), w tym efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promocję technologii innowacyjnych. W celu zwiększenia przejrzystości przepisów w pkt 3 wprowadzono zmianę redakcyjną tj. zastąpiono słowo „wstępne” słowem „początkowe” oraz przeredagowano pkt 1.

Modyfikacja art. 35 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego wynika z konieczności pełnej implementacji art. 8 ust. 5 dyrektywy ramowej (przepis dyrektywy został częściowo wdrożony także w art. 1 oraz art. 189 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

 

Art. 39 ust. 6, art. 40 ust. 5 oraz art. 53 ust. 1

Nowoprojektowane art. 39 ust. 6, art. 40 ust. 5 oraz zmiana w art. 53 ust. 1ustawy Prawo telekomunikacyjne mają na celu wspieranie inwestycji w infrastrukturę telekomunikacyjną poprzez uwzględnienie ryzyka związanego z inwestycjami w sieci nowej generacji podczas realizacji obowiązku kontroli cen i kalkulacji kosztów. Znowelizowane przepisy art. 13 ust. 1 dyrektywy o dostępie wskazują, że krajowy organ regulacyjny zobowiązany jest do tego, by zapewnić operatorowi, na którego nałożył obowiązek kontroli cen, stosowny zwrot zainwestowanego kapitału, uwzględniając przy tym ponoszone przez niego ryzyko, zwłaszcza w odniesieniu do znacznie bardziej ryzykownych, w porównaniu z siecią miedzianą, inwestycji w sieci nowej generacji. Nowe ustępy art. 39 i art. 40 odnoszą się do nowych przedsięwzięć inwestycyjnych, w tym budowy sieci nowej generacji i nakazują uwzględnienie przez Prezesa UKE wykonanych przez operatora inwestycji oraz zapewnienie mu zwrotu stosownej części zainwestowanego kapitału w przypadku ingerencji regulatora w wysokość opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego. Jednak podstawową zmianą zapewniającą uzyskanie przez operatora, na którym ciąży obowiązek kontroli cen, stosownego zwrotu zainwestowanego kapitału w przypadku nowych przedsięwzięć inwestycyjnych jest modyfikacja art. 53 ust. 1. Niniejszy przepis nakazuje Prezesowi UKE uwzględnianie przy określaniu wskaźnika zwrotu kosztu zainwestowanego kapitału (który przedsiębiorca stosuje w kalkulacji kosztów) ryzyka związanego z zaangażowaniem kapitału zwłaszcza dla nowych przedsięwzięć inwestycyjnych. Dodatkowym czynnikiem zapewniającym adekwatność niniejszego wskaźnika jest coroczna jego aktualizacja przez organ regulacyjny.

Kwestia zwrotu kapitału dla inwestycji w sieci nowej generacji jest na tyle istotna, że Komisja Europejska kilkakrotnie ją wskazywała w Zaleceniu Komisji Europejskiej z dnia 20 września 2010 w sprawie regulowanego dostępu do sieci dostępu nowej generacji (2010/572/UE): „koszt kapitału operatora o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie dostępu do sieci nowej generacji powinien odzwierciedlać wyższe ryzyko inwestycyjne w stosunku do obecnych sieci miedzianych, a ryzyko to powinna odzwierciedlać premia zawarta w koszcie kapitału”,  „w przypadku inwestycji w sieci dostępu nowej generacji powinien zapewniać równowagę między, z jednej strony, zapewnieniem odpowiednich bodźców inwestycyjnych dla przedsiębiorstw (co oznacza wystarczająco wysoką stopę zwrotu) a promowaniem efektywności alokacyjnej, zrównoważonej konkurencji i maksymalnych korzyści dla konsumentów z drugiej strony (co oznacza stopę zwrotu, która nie jest nadmiernie wysoka).”

 

Art. 42 ust. 6

W związku z nowymi zapisami Załącznika II dyrektywy o dostępie tj. uwzględnieniem w regulacjach zastosowania przy budowie lokalnej pętli abonenckiej innych mediów niż para przewodów metalowych, konieczne jest usunięcie odniesienia do przewodów metalowych w tej jednostce redakcyjnej.

 

Art. 44

Zmiana w art. 44 podyktowana jest potrzebą zapewnienia skorelowania tego przepisu z przepisem art. 8 ust. 3 dyrektywy o dostępie.Opisany w art. 8 ust. 3 dyrektywy o dostępietryb wyrażania przez Komisję Europejską zgody lub braku zgody na szczególny środek jest trybem odmiennym od zwykłej procedury konsolidacyjnej.

 

Art. 44a

Projektowany przepis art. 44a określa tryb występowania przez Prezesa UKE z wnioskiem do Komisji Europejskiej zgodnie z  art. 8 ust. 3 dyrektywy o dostępie.

 

Separacja funkcjonalna – art. 44b-44f

 

Dodanie przepisów art. 44b-44f dotyczących separacji funkcjonalnej, która jest nowym narzędziem regulacyjnym przewidzianym przez znowelizowany pakiet dyrektyw, stanowi implementację  art. 13a i 13b dyrektywy o dostępie. Pierwszy z tych przepisów przewiduje możliwośćnałożenia na przedsiębiorcę zintegrowanego pionowo obowiązku rozdziału funkcjonalnego, natomiast drugi dotyczy tzw. dobrowolnego podziału przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo.

 

Art. 44b

Przepis stanowi implementację art. 13a ust. 1–3 dyrektywy o dostępie.

Przepis art. 13a dyrektywy o dostępie przewiduje możliwość nałożenia na przedsiębiorcę zintegrowanego pionowo obowiązku rozdziału funkcjonalnego, w przypadku gdy obowiązki regulacyjne nałożone wcześniej na tego przedsiębiorcę nie zapewniły skutecznej konkurencji oraz gdy istnieją istotne i trwałe problemy konkurencyjne lub niewydolność rynków, związane z hurtowym oferowaniem określonych rynków produktów dostępu. W art. 44b wskazane są rynki hurtowe, zgodnie z dyrektywą o dostępie (art. 13a ust. 1). To czy problemy konkurencyjne można uznać za istotne i trwałe oraz czym jest zawodność rynku będzie w odniesieniu do konkretnego przypadku badane przez Prezesa UKE.  Przesłanki te wynikają bezpośrednio z art. 13a dyrektywy dostępowej, w związku z czym muszą zostać zaimplementowane w sposób nieodbiegający od regulacji dyrektywy. Uszczegółowienie, czy rozpisanie przesłanek mogłoby wiązać się z zarzutem zawężenia lub rozszerzenia przepisu dyrektywy. Natomiast zasadność nałożenia przesłanek będzie każdorazowo badana przez Komisję Europejską, przy ocenie wniosku. Podział funkcjonalny, zgodnie z przepisem dyrektywy, ma polegać na wyodrębnieniu w ramach przedsiębiorcy zintegrowanego pionowo niezależnie działającej jednostki organizacyjnej, której zostałaby powierzona działalność związana z hurtowym oferowaniem produktów dostępu. Jednostka ta miałaby obowiązek dostarczania produktów i usług dostępu wszystkim przedsiębiorstwom, także innym jednostkom organizacyjnym działającym w ramach spółki dominującej, w takich samych terminach, na tych samych warunkach – dotyczących między innymi poziomów cen i usług – oraz z użyciem tych samych systemów i procesów.

Użyty w tłumaczeniu art. 13a ust. 1 zwrot „niewydolność rynku” zastąpiono w projekcie przepisu wdrażającego zwrotem „zawodność rynku”. W angielskiej wersji dyrektywy występuje termin „market failure”, co zwykło się tłumaczyć na polski jako zawodność rynku. Zgodnie z definicją, zawodność rynku jest sytuacją, w której mechanizm rynkowy nie prowadzi do efektywnej (w sensie Pareta) alokacji zasobów.

Wskazuje się także w przepisie, że w projekcie decyzji przy określaniu charakteru i stopnia rozdziału funkcjonalnego, w szczególności statusu prawnego wydzielonej jednostki organizacyjnej, Prezes UKE bierze pod uwagę stanowisko przedsiębiorcy, na którego ma być nałożony obowiązek rozdziału funkcjonalnego, co do tego statusu, o ile takie stanowisko zostało przedstawione przez niego w ramach postępowania konsultacyjnego prowadzonego zgodnie z art. 15 pkt 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Art. 44c

Projektowany przepis stanowi implementację art. 13a ust. 4 dyrektywy o dostępie.

W przepisach wdrażających art. 13a ust. 4 dyrektywy o dostępie nie powinno się wskazywać terminu, w jakim Prezes UKE ma obowiązek przeprowadzić analizę różnych rynków związanych z dostępem do użytkowników końcowych. Takie rozwiązanie wynika wprost z treści dyrektywy, bowiem omawiany przepis nie wymaga wskazania takiego terminu. Zgodnie z art. 13a ust. 4 po podjęciu przez Komisję decyzji w sprawie proponowanego środka zgodnie z art. 8 ust. 3, krajowy organ regulacyjny przeprowadza skoordynowaną analizę różnych rynków związanych z siecią dostępu zgodnie z procedurą określoną w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa). Na podstawie swojej oceny krajowy organ regulacyjny nakłada, utrzymuje, zmienia lub uchyla obowiązki zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa). Natomiast, art. 13b ust. 2 dyrektywy o dostępie stanowi, iż krajowy organ regulacyjny ocenia wpływ planowanej transakcji na istniejące obowiązki regulacyjne wynikające z dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa). W tym celu krajowy organ regulacyjny przeprowadza skoordynowaną analizę różnych rynków związanych z siecią dostępu, zgodnie z procedurą określoną w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).

Wydaje się zatem, że termin ten nie powinien być określany na poziomie ustawowym, lecz kwestia ta powinna być pozostawiona do decyzji samego organu regulacyjnego. Zgodnie bowiem z wytycznymi BEREC – organ regulacyjny powinien przeprowadzić taką analizę w rozsądnym terminie.

Ponadto, użyty w art. 13a ust. 4 dyrektywy o dostępie termin „sieć dostępu” powinien być wdrożony poprzez dodanie w art. 2 definicji „sieci dostępu” rozumianej jako „odcinek sieci telekomunikacyjnej pomiędzy zakończeniem sieci a przełącznicą główną lub równoważnym urządzeniem”.

 

Art. 44d

Przepis ten stanowi implementację art. 13a ust. 5 dyrektywy o dostępie.

 

W odniesieniu do przepisu art. 13a ust. 5 dyrektywy o dostępie, należy wskazać, że sam fakt nałożenia na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązku podziału funkcjonalnego nie oznacza, że poza tym obowiązkiem oraz obowiązkami, o których mowa w art. 34, art. 36–40, art. 42 i art. 44 ustawy Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE nie może nałożyć na tego przedsiębiorcę również innych obowiązków regulacyjnych. Zgodnie bowiem z obecnym art. 22 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, 36–40, art. 42, art. 44–45.

 

Art. 44e

Prezes UKE w decyzji o nałożeniu obowiązku rozdziału funkcjonalnego będzie określał m.in. status prawny wydzielonej jednostki. Przepis ust. 1 wskazuje, że w przypadku gdy formą wydzielonej jednostki nie jest odrębna osoba prawna (mowa tu o spółce kapitałowej), stosuje się do takiego podmiotu przepisy o oddziale.

Jednocześnie, zdaniem projektodawcy, najbardziej optymalną formą wydzielenia jednostki na gruncie prawa polskiego, spełniającą wymogi dyrektywy, jest oddział. Forma oddziału w pełni uwzględnia specyfikę instytucji separacji funkcjonalnej i potrzebę odrębności wyodrębnionej jednostki w stosunku do przedsiębiorcy, na którego jest nakładany przedmiotowy obowiazek. Art. 13a ust. 1 akapit 2 dyrektywy dostępowej stanowi, iż „Taka  jednostka organizacyjna dostarcza produkty i usługi dostępu wszystkim przedsiębiorstwom, także innym jednostkom organizacyjnym działającym w ramach spółki dominującej”.  W polskim systemie prawnym możliwe jest zatem jedynie zastosowanie w tym przypadku formy oddziału, zwłaszcza biorąc pod uwagę szczegółowe wymagania dyrektywy odnośnie pracowników, czy majątku tej jednostki.

 

Zgodnie z art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.) przezoddział należy rozumieć wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Oddział rozumiany jest zatem przede wszystkim w sposób funkcjonalny i tym samym, ściśle rzecz biorąc, traktować go należy raczej jako część przedsiębiorstwa, niż dopatrywać się w nim cech przedsiębiorcy. W świetle prawa polskiego oddział, co do zasady, nie ma zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych.

 

Zgodnie z art. 38 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186, z późn. zm.), jeżeli przedsiębiorca posiada oddziały, w rejestrze przedsiębiorców obok danych dotyczących przedsiębiorcy powinny być ujawnione także siedziby i adresy jego oddziałów.

 

Przepisy odnoszące się do oddziału znajdują się w Kodeksie cywilnym:

  • art. 436 - firma oddziału osoby prawnej zawiera pełną nazwę tej osoby oraz określenie „oddział” ze wskazaniem miejscowości, w której oddział ma siedzibę.
  • art. 1095 - prokurę można ograniczyć do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa (prokura oddziałowa).

 

Art. 44e reguluje również kwestie z zakresu prawa pracy. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Możliwość uznania za pracodawcę oddziału spółki handlowej potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy stwierdził, że każda osoba prawna jest pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, chyba że dla niektórych pracowników za pracodawcę należy uznać jednostkę organizacyjną stanowiącą jej część składową. Aby te jednostki będące częścią większej struktury mogły być uznane za pracodawcę, muszą spełniać dwa podstawowe warunki, uregulowane w przepisach wewnętrznych określających ich status, tj. wyodrębnienie finansowo-organizacyjne oraz samodzielne zatrudnianie pracowników. Możliwość ta wynika także z przepisu art. 24128 § 1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym układ zakładowy może obejmować więcej niż jednego pracodawcę, jeżeli pracodawcy ci wchodzą w skład tej samej osoby prawnej. Z uwagi na powyższe w art. 44e ust. 3 stwierdzono, iż „Wydzielona jednostka organizacyjna jest odrębnym pracodawcą w ramach przedsiębiorstwa przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, o którym mowa w art. 44b ust. 1, za którego uprawnienia i obowiązki pracodawcy wykonuje osoba lub osoby kierujące wydzieloną jednostką.”.

Jednocześnie, w odniesieniu do zastosowanego zwrotu „nazwa handlowa” należy zaznaczyć, iż intencją przepisu jest wprowadzenie, obok obowiązku posługiwania się firmą (co wynika z KSH) dodatkowo obowiązku  używania nazwy (np. fantazyjnej) pozwalającej na odróżnienie wydzielonej jednostki w obrocie handlowym.

 

Art. 44f

Art. 44f implementuje art. 13b dyrektywy o dostępie regulujący tzw. dobrowolny podział przedsiębiorcy zintegrowanego pionowo. Przepis ten stanowi, iż w przypadku gdy przedsiębiorca zintegrowany pionowo, którego pozycja na jednym bądź kilku rynkach odnośnych została uznana za znaczącą, ma zamiar przeniesienia środków majątkowych lokalnej sieci dostępu lub ich znacznej części na odrębny podmiot lub o zamiarze ustanowienia oddzielnej jednostki organizacyjnej w celu dostarczania wszystkim dostawcom świadczącym usługi na rzecz użytkowników końcowych, w tym swoim własnym jednostkom świadczącym usługi na rzecz użytkowników końcowych, w pełni równoważnych produktów dostępu, ma obowiązek poinformowania o tym organ regulacyjny.

Przez nowo zawiązany podmiot należy rozumieć każdy podmiot niebędący odrębną osobą prawną mającą innego właściciela, między innymi wydzieloną jednostkę organizacyjną, o której mowa w art. 44b lub jednostkę wydzieloną specjalnie w celu przeniesienia środków majątkowych lokalnej sieci dostępu.

Dyrektywa o dostępie w art. 13b ust. 3 wskazuje, że „prawnie lub operacyjnie wyodrębniona jednostka może podlegać każdemu z obowiązków określonych w art. 9–13  dyrektywy o dostępie w odniesieniu do określonych rynków, na których jej pozycję uznano za znaczącą pozycję rynkową zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), lub każdemu innemu obowiązkowi zatwierdzonemu przez Komisję zgodnie z art. 8 ust. 3.” Wobec powyższego zasadne jest podkreślenie w projektowanym ust. 5, że nowo powstała jednostka organizacyjna podlega takim samym regulacjom jak inne podmioty znajdujące się na rynku.

Wprowadzono do projektu termin 6 miesięcy na przeprowadzenie analizy przez Prezesa UKE. Termin 6 miesięcy ma  charakter instrukcyjny. Przepis ten będzie przepisem szczególnym w stosunku do terminów załatwiania spraw określonych w art. 35 Kpa i będą miały do niego zastosowanie art. 36 i 37 Kpa.

 

Łącza dzierżawione

 

Art. 47 oraz art. 22 ust. 2, art. 48 ust. 1 i 2, art. 50 i art. 54 ust. 1 i 2

W związku ze skreśleniem w dyrektywie o usłudze powszechnej art. 18 dotyczącego łączy dzierżawionych należy uchylić art. 47 ustawy. Zgodnie z motywem 19 dyrektywy 2009/136/WE wymóg dotyczący zapewnienia minimalnego zestawu linii dzierżawionych na poziomie detalicznym, który był niezbędny do zapewnienia stałego stosowania przepisów ram regulacyjnych z 1998 roku w zakresie linii dzierżawionych, których udostępnianie nie było w wystarczającym stopniu konkurencyjne w czasie wejścia w życie ram regulacyjnych z 2002 roku, nie jest już konieczny i powinien zostać uchylony.

W związku z proponowaną zmianą konieczne są wprowadzenie odpowiedniego przepisu przejściowego oraz zmiana tych przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, które odwołują się do art. 47, tj. art. 22 ust. 2, art. 48 ust. 1 i 2, art. 50 i art. 54 ust. 1 i 2.

 

Świadczenie usług użytkownikom końcowym

 

Art. 56 ust. 2

W art. 56 ust. 2 zastąpiono pojęcie „publiczna sieć telefoniczna” pojęciem „publiczna sieć telekomunikacyjna”. Zmiana ta wynika z wykreślenia definicji „publicznej sieci telefonicznej”.

Obecny przepis art. 56 ust. 2 przewiduje, iż umowa o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, co do zasady, powinna zostać zawarta na piśmie. Przepisy te mają charakter ochronny i zapewniają abonentom przejrzystość i pewność kontraktowania. Ma to szczególne znaczenie dla osób starszych, wobec których nadal dochodzi do nadużyć podczas zawierania umów.

Pomimo, iż zastrzeżenie formy pisemnej dla usług telekomunikacyjnych jest rozwiązaniem dającym abonentom najlepsze zabezpieczenie przed takimi zjawiskami jak np. misseling, to należy stopniowo odchodzić od bezwzględnego obowiązku stosowania tej formy na rzecz stosowania opcjonalnego i wyraźnego dopuszczenia formy elektronicznej. Odpowiadając na potrzeby ogromnej rzeszy młodych użytkowników oraz realizując postulaty zgłaszane przez środowisko przedsiębiorców telekomunikacyjnych (tzw. czarna lista barier wpływających na rozwój sektora telekomunikacyjnego, opracowana przez Polską Konfederację Pracodawców Prywatnych „Lewiatan”) należy wyraźnie wskazać, że funkcjonują już w chwili obecnej rozwiązaniazwiększające elastyczność oraz szybkość zawierania umów oraz dokonywania zmian w treści umowy. W związku z tym proponuje się wprowadzenie możliwości zawierania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych w formie elektronicznej w postaci formularza na stronie internetowej dostawcy usług. Do dostawcy usług należy wybór oferowanych użytkownikom końcowym form zawierania umów.

 

Art. 56 ust. 3 zdanie wprowadzające

Zachodzi potrzeba wprowadzenia do ustawy Prawo telekomunikacyjne regulacji prawnych w sposób wyraźny zastrzegających, iż umowy, regulaminy oraz cenniki świadczenia usług telekomunikacyjnych muszą być formułowane w jasnej, zrozumiałej i dostępnej formie. Potrzeba wprowadzenia przedmiotowych regulacji wynika z konieczności implementowania do krajowego porządku prawnego zmian w treści art. 20 dyrektywy o usłudze powszechnej, który w nowym brzmieniu stanowi, iż umowa powinna w jasnej, zrozumiałej i łatwo dostępnej formie określać co najmniej: (…).Uzupełnienie art. 20 dyrektywy 2002/22/WE o wymóg formułowania umowy (regulaminu i cennika świadczenia usług) w sposób jasny, zrozumiały i dostępny ma na celu podniesienie realnego poziomu ochrony osób zamierzających zawrzeć z dostawcą usług umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Jest to zmiana istotna, biorąc pod uwagę, iż przedmiotowy art. 20 w wersji przed zmianami nie stawiał żadnych wymogów odnoszących się do transparentności wzorca umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wymóg jasności, zrozumiałości i łatwej dostępności powinien odnosić się również do regulaminów oraz cenników usług, stosowanych zarówno do zawierania umów w formie pisemnej i elektronicznej, jak i do zawierania umów przez dokonanie czynności faktycznych, obejmujących w szczególności umowy o świadczenie usług przedpłaconych świadczonych w publicznej sieci telefonicznej.

Uzupełnienie ustawy Prawo telekomunikacyjne o powyższe wymogi w żadnym wypadku nie oznacza, iż obecnie porządek prawny dopuszcza możliwość formułowania wzorców umowy w sposób niejasny, niezrozumiały i w trudno dostępnej formie. W chwili obecnej Kodeks cywilny przewiduje ogólną dla wszystkich stosunków cywilnoprawnych (a tym samym mającą zastosowanie również na gruncie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych) zasadę, iż wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Niemniej jednak dodanie do ustawy Prawo telekomunikacyjne wyraźnego wymogu formułowania umów, regulaminów i cenników w sposób jasny, zrozumiały i w przystępnej formie będzie spełniało dodatkową funkcję gwarancyjną, pozwalając również na stosowanie przez właściwe organy sankcji prawno-administracyjnych za naruszenie tego obowiązku. Wprowadzenie proponowanej regulacji zabezpieczy również Rząd Rzeczypospolitej Polskiej przed ewentualnymi zarzutami niepełnej lub nieprawidłowej implementacji przepisów pakietu  łączności elektronicznej.

Potrzeba wprowadzenia omawianych rozwiązań wynika również z doświadczeń gromadzonych przez organy administracji publicznej, z których wynika, iż jednym z podstawowych problemów z jakimi borykają się odbiorcy usług telekomunikacyjnych w Polsce jest problem niskiej transparentności stosowanych w obrocie wzorców umowy. Zastrzeżenia co do wzorców umowy wykorzystywanych do zawierania umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych budzi niejednokrotnie zarówno forma, w jakiej wzorzec przedkładany jest potencjalnemu abonentowi (nieczytelny układ graficzny tekstu, mała czcionka, liczne wyjątki, odesłania i tzw. „gwiazdki”), jak i jego treść (niezrozumiała terminologia, nieprecyzyjne, ocenne pojęcia umożliwiające ich swobodną interpretację przez przedsiębiorcę). Powyższe nieprawidłowości występujące w wielu wzorach umowy, regulaminach i cennikach usług telekomunikacyjnych są czynnikami zniechęcającymi abonentów do zapoznawania się z powyższymi dokumentami, stanowiącymi integralną część umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Powyższe sprawia, iż zachwiana zostaje równowaga kontraktowa stron, a abonent, również ten uważny i świadomy, nie może być pewien swoich praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy. Brak transparentności wzorców umowy jest zjawiskiem wysoce niekorzystnym z punktu widzenia praw i interesów wszystkich odbiorców usług, w szczególności biorąc pod uwagę masowość obrotu w sektorze usług telekomunikacyjnych i powszechnie stosowany model umowy adhezyjnej.

Przykładem nieprawidłowości w zakresie sposobu formułowania regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych są działania jednego z dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych uznane na mocy decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej „Prezesa UOKiK”) nr RPZ 29/2010 z dnia 13 grudnia 2010 r. za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. W przedmiotowej decyzji Prezes UOKiK uznał za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów działania polegające na dostarczaniu konsumentom regulaminu świadczenia usług w nieczytelnej formie graficznej, tj. sporządzonej bardzo małą czcionką o kolorze niebieskim, a przez to utrudniającą percepcję jego treści przez konsumentów. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że dostawca usług doręczył abonentom nowe regulaminy świadczenia usług telekomunikacyjnych, sporządzone na jednej stronie formatu A4, w układzie 3 kolumn, klasyczną czcionką w kolorze niebieskim, o rozmiarze w przybliżeniu 5 punktów skali przyjętej w programie typu Word, minuskułami, drukiem bezszeryfowym. Do Prezesa UOKiK wpływały liczne skargi konsumenckie, w których skarżący podnosili, że zapoznanie się z treścią przedmiotowych dokumentów jest niemożliwe, nawet dla osoby bez wad wzroku, z uwagi na zastosowanie przez dostawcę usług zbyt małej czcionki.

Uzupełnienie ustawy Prawo telekomunikacyjne o wymóg formułowania umowy (w tym regulaminu i cennika usług) w jasnej, zrozumiałej i dostępnej formie przyczyni się do zwiększenia przejrzystości i przystępności wzorców umowy (wzorów umowy, regulaminów i cenników) wykorzystywanych przez dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych do zawierania z abonentami umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, gwarantując jednocześnie pełną - w zakresie wymogów dotyczących umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych - implementację do krajowego porządku prawnego regulacji europejskiego pakietu telekomunikacyjnego.

 

Art. 56 ust. 3 pkt 2, 4, 6a, 8, 8a, 9, 10, 11, 12 i 16–19 oraz ust. 5

Propozycja zmian w art. 56 ust. 3 ma na celu uzupełnienie katalogu obligatoryjnych elementów umowy (przy czym te nowe obligatoryjne elementy umowy będą mogły znaleźć się finalnie w regulaminie świadczenia usług – ust. 5) zgodnie z wyliczeniem wskazanym w art. 20 dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Zmiana pkt 2 polega na doprecyzowaniu, iż nie chodzi o rodzaj świadczonych usług, a o usługi, które są przedmiotem umowy, za które abonent ponosi opłatę. W konsekwencji tej zmiany zrezygnowano z dotychczasowego brzmienia pkt 9. Przepis proponowanego pkt obejmie zatem swoim zakresem dotychczasowy pkt 2 oraz 9.

 

Odnośnie pkt 4 należy wskazać, iż przez okres trwania umowy promocyjnej rozumie się cały okres trwania umowy z którego wynikają warunki promocyjne, a nie tylko okres samych warunków promocyjnych, jednakże w umowie powinno być wskazane w jakim okresie trwania umowy obowiązują warunki promocyjne.

 

W zakresie pkt 6a wskazującego jako obligatoryjny element umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych sposoby dokonywania płatności, uznać należy, że wymóg ten zostanie spełniony poprzez zamieszczenie informacji o możliwości dokonywania płatności w formie gotówkowej i bezgotówkowej.

Zmieniany jest pkt 8 tak, iż wskazuje się, że umowa powinna określać m.in. warunki jej rozwiązania. W związku z tym, uchylić należy obecny pkt 12 jako dublujący treść pkt 8.

 

W odniesieniu do pkt 8a wyjaśnić należy, iż art. 20 ust. 2 pkt 2 tiret 6 dyrektywy o usłudze powszechnej nakazuje umieścić w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych także informację o ograniczeniach w zakresie korzystania z urządzeń końcowych, np. takich jak blokada SIM. W związku z powyższym, wyjaśnić należy, iż zarówno przepis dyrektywy, jak i korespondujący przepis art. 56 ust. 3 pkt 8a dotyczą wszelkich stosowanych przez dostawcę usług ograniczeń w udostępnianych telekomunikacyjnych urządzeniach końcowych.

 

W odniesieniu do pkt 9 ppkt b wyjaśnić należy, że przepis nakazuje zawarcie w umowie informacji dotyczących możliwości przetwarzania informacji o lokalizacji urządzenia końcowego, niezależnie od celu takiego przetwarzania. Dane o lokalizacji urządzenia końcowego, z którego jest wykonywane połączenie są gromadzone przez dostawcę usług za zgodą abonenta wyrażoną na rzecz dostawcy usług albo bez zgody abonenta w zakresie wynikającym z obowiązujących przepisów prawa.

 

Przepis pkt 9 ppkt d należy rozumieć w taki sposób, że obowiązek wskazania ograniczeń w dostępie lub korzystaniu z usług i aplikacji może polegać na wskazaniu ograniczeń możliwości technicznych urządzeń bądź zasięgu sieci danego dostawcy usług.

 

W odniesieniu do pkt 9 ppkt e wyjaśnić należy, iż dyrektywa wskazuje na obowiązek zawarcia w umowie informacji o procedurach wprowadzonych przez dostawcę usług w celu pomiaru i organizacji ruchu w sieci, aby zapobiec osiągnięciu lub przekroczeniu pojemności łącza, wraz z informacją o ich wpływie na jakość świadczonych usług. W takiej sytuacji uznać należy, iż w umowie powinny znaleźć się informacje na temat wprowadzenia w ramach organizacji przedsiębiorstwa operatora  takich procedur. Jednocześnie szczegółowe informacje w zakresie niestanowiącym tajemnicy przedsiębiorstwa, dotyczące każdej ze stosowanych procedur, powinny być dostępne dla abonentów.

 

W odniesieniu do pkt 9 ppkt f wyjaśnić należy, że dostawca usług powinien podać abonentowi wszystkie informacje na temat możliwości podejmowania określonych czynności, aby abonent miał pełną wiedzę na temat warunków umowy i konsekwencji ewentualnie podejmowanych przez abonenta działań. Przepis zatem należy rozumieć w taki sposób, że dostawca usług informuje o działaniach, jakie dostawca usług jest uprawniony podejmować w związku z przypadkami naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci i usług, tak jak to jest określone w przepisie art. 175 i następnych.

 

Dotychczasową treść pkt 10 należało uzupełnić w taki sposób, aby w ramach danych dotyczących jakości usług ich dostawca przekazywał również informacje na temat minimalnych oferowanych poziomów jakości usług oraz inne parametry jakości usług określone przez Prezesa UKE na podstawie art. 63 ust. 2a.

 

Treść pkt 11 należało uzupełnić o wskazanie informacji o podmiotach świadczących usługi serwisowe oraz na temat sposobu kontaktowania się z tymi podmiotami.

 

Należy wskazać, iż w zakresie pkt 17 chodzi o każdy spis abonentów, w którym dane abonenta mogą się znaleźć (art. 66 i 103 ustawy Prawo telekomunikacyjne). Jednocześnie doprecyzowano, iż zasady umieszczenia danych abonenta w spisie dotyczą wyłącznie przypadku, gdy umowa dotyczy usług głosowych.

 

W odniesieniu do pkt 18 wyjaśnić należy, iż czytać go należy razem z przepisem art. 175g, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny obowiązany jest do publikacji informacji na temat podstawowych zasad bezpieczeństwa w związku z korzystaniem z usług telekomunikacyjnych.

 

Zgodnie z pkt 19 dostawca usług będzie również obowiązany do zawarcia w umowie informacji odnośnie wszelkich opłat należnych w momencie rozwiązania umowy, w tym o zwrocie kosztów telekomunikacyjnych urządzeń końcowych. Użyty w przepisie zwrot  „w tym zwrot kosztów telekomunikacyjnych urządzeń końcowych” nie dotyczy wyłącznie nabycia, a więc nie użyto tu takiego zwrotu. Jednocześnie należy wskazać, iż pojęcie „nabycie” nie jest również użyte w dyrektywie o usłudze powszechnej.

 

Art. 56 ust. 3 pkt 10a

Nawiązując do komunikatu Komisji Europejskiej KOM(2011) 222 z dnia 19 kwietnia 2011 r. w sprawie otwartego Internetu i neutralności sieci (dokonanie przeglądu implementacji przepisów dyrektyw pod koniec 2011 r.) oraz raportu BEREC z grudnia 2011 r. „w sprawie wytycznych dotyczących przejrzystości w kontekście neutralności sieci – najlepsze praktyki i rekomendowane rozwiązania”, które bezpośrednio związane są z zagadnieniem przejrzystości warunków umownych, o których mowa w art. 21, oraz zagadnieniem jakości usług, o której mowa w art. 22 dyrektywy o usłudze powszechnej, państwa członkowskie powinny dążyć do ujednolicenia terminologii i danych zawartych w stosowanych na rynku umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Stwierdza się również, że niezbędne jest w przypadku usługi dostępu do sieci Internet świadczonej w stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej, przedstawienie innych informacji oprócz przepustowości maksymalnej oferowanego łącza. W związku z potrzebą zapewnienia potencjalnym abonentom odpowiedniego poziomu informacji o świadczonych usługach, stosownie do zaleceń Komisji Europejskiej oraz BEREC, proponuje się w pkt. 10a wprowadzić katalog informacji o świadczonej usłudze dostępu do sieci Internet w sieci stacjonarnej. W świetle przepisu, dostawca takiej usługi obowiązany będzie do podawania w umowie:

a) maksymalnej przepustowości łącza w kilobitach na sekundę,

b) prędkości transmisji danych do i od abonenta w kilobajtach na sekundę, przez co należy rozumieć tzw. uplink i downlink,

c) poziomu utraty pakietów danych, czyli tzw. „packet loss”,

d) poziomu rozbieżności w czasie pomiędzy momentem wysłania i momentem odebrania pakietów danych, czyli tzw. „jitter”,

e) okoliczności mających znaczący wpływ na wartości określone w lit. a-d, czyli zestawienie czynników, które w znaczący sposób mogą wpłynąć na określone w umowie wartości,

f) warunków dostarczania prędkości, o których mowa w lit. b, czyli warunków, w jakich możliwe jest uzyskanie maksymalnej prędkości danych na danym łączu zgodnie z konkretną umową oraz

g) warunków dostarczenia minimalnych gwarantowanych prędkości transmisji danych, jeżeli dostawca usług takie prędkości świadczy, czyli warunków niezbędnych dla osiągnięcia na danym łączu minimalnych gwarantowanych prędkości, jeżeli dostawca usług takie minimalne prędkości oferuje.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na fakt, iż znaczący wpływ na wartości wymaganych katalogiem z art. 56 ust. 3 pkt 10a informacji, będą miały jakość linii abonenckiej, jej długość, czy odległość zakończenia sieci od najbliższego punktu dostępowego, o czym potencjalny abonent powinien być poinformowany jeszcze przed zawarciem umowy. Takie same informacje powinny również znaleźć się w samej umowie, jeżeli tego rodzaju czynniki będą determinować jakość świadczonej usługi. Biorąc pod uwagę fakt, iż takie uwarunkowania są indywidualne dla każdego abonenta, katalog z art. 56 ust. 3 pkt 10a nie będzie mógł zostać włączony do regulaminu świadczenia usług lub regulaminu promocji, o których mowa w art. 56 ust. 5, 5a, art. 59 ust. 1 i 1a.

 

Konsekwencją propozycji art. 56 ust. 3 pkt 10a jest odpowiednia zmiana w art. 56 ust. 3 pkt 13, w świetle której dostawca usługi obowiązany będzie określać w umowie zakres odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji, w których nie zostanie osiągnięty zakontraktowany poziom jakości świadczonej usługi, w tym wartości wymaganych na podstawie art. 56 ust. 3 pkt 10a.

 

W związku z proponowaną regulacją z art. 62a, w świetle której Prezes UKE uzyska m.in. kompetencję do badania metod pomiaru, na podstawie których dostawca usług dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b, w przypadku podawania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych nieprawdziwych lub niezgodnych z rzeczywistością informacji, Prezes UKE będzie mógł nałożyć na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego karę, o której mowa w art. 209 ust. 1 pkt 4.

Jednocześnie, w związku z wynikającą z art. 62 ust. 5 możliwością nałożenia przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, obowiązku stosowania określonej metody pomiaru, na podstawie której przedsiębiorca dokonywać będzie pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b, przewidziano odpowiednią zmianę w zakresie art. 209 ust. 1 pkt 14b.

 

Należy jednocześnie wskazać, iż w związku z faktem, iż określone w umowie wartości usługi stanowią przedmiot umowy, abonent stwierdzający problemy z transferem danych będzie mógł reklamować przedmiot usługi, natomiast dostawca usług obowiązany będzie rozpatrzyć reklamację zgodnie z przepisami rozporządzenia z art. 106.

 

Art. 56 ust. 3 pkt 10b

Proponuje się, aby w umowie znalazły się również informacje o sposobach, w jakich dostawca usług może informować abonenta o wyczerpaniu pakietu na transmisję danych w przypadku ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz o możliwości bieżącej kontroli stanu wybranego pakietu.

 

Art. 56 ust. 4

W przedmiotowym przepisie zastąpiono pojęcie „publiczna sieć telefoniczna” pojęciem „publiczna sieć telekomunikacyjna”. Zmiana wiąże się z wykreśleniem w dyrektywach definicji publicznej sieci telefonicznej.

 

Art. 56 ust. 4a i 4b

W związku z potrzebą implementacji art. 30 ust. 5 dyrektywy o usłudze powszechnej dodaje się w kolejnych ustępach (4a i 4b) regulacje przewidujące, iż w przypadku konsumenta określony w umowie początkowy okres obowiązywania umowy z dostawcą zawieranej na czas określony nie może przekraczać 24 miesięcy, a także, iż dostawca usług zapewnia użytkownikowi możliwość zawarcia takiej umowy również na okres nieprzekraczający 12 miesięcy. Należy jednocześnie zauważyć, iż zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 3 pkt 8, umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych powinna określać w szczególności warunki przedłużania i rozwiązywania umowy.

 

Art. 56 ust. 5a

Przepis wskazuje, iż dane, o których mowa w ust. 3 pkt 4, 5, 6a, 8a, pkt 9 lit. d-f, pkt 10b- 19 wynikające z warunków promocji, na podstawie wyraźnego postanowienia umowy, mogą być zamieszczone w odrębnym dokumencie określającym warunki promocji (regulaminie promocji), stanowiącym załącznik do umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie w umowie może zostać określony minimalny okres trwania umowy promocyjnej. Forma załącznika jest zgodna z postulatami środowiska i zapewnia elastyczność, ponieważ warunki promocji często ulegają zmianom. 

 

Art. 56 ust. 6 i 6a

Konieczne jest dokonanie zmiany również w art. 56 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne w zakresie potwierdzenia abonentowi faktu złożenia oświadczenia o zmianie warunków umowy oraz jego zakresu i terminu wprowadzenia zmian w formie pisemnej oraz umożliwienie zmiany umowy zawartej w formie pisemnej za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Katalog takich środków określa art. 6 i nast. ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów i odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271, z późn. zm.). Jednocześnie osobom, które nie korzystają z komputera należy pozostawić wybór, czy chcą skorzystać z tradycyjnej, obowiązującej formy aneksowania umów w formie pisemnej. Z tą zmianą wiąże się zmiana ust. 6a.

Powyższe zmiany wpisują się w koncepcję tzw. „Green ICT”, wspieraną m.in. przez Komisję Europejską, a oznaczającą gospodarkę niskoemisyjną, efektywne wykorzystanie zasobów środowiska, ograniczenie zmian klimatycznych, ochronę środowiska, redukcję zużycia energii oraz zasobów naturalnych, a przede wszystkim zwiększenie świadomości społecznej na temat wpływu gospodarki na środowisko naturalne. W zakresie szeroko rozumianej telekomunikacji, w kontekście Green ICT, zauważa się, iż technologie informacyjne mają kluczowe znaczenie dla powstrzymania zmian klimatycznych na świecie. W dniu 5 października 2009 roku, podczas otwarcia konferencji Telecom World w Genewie, Ban Ki-moon, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zaapelował do uczestników konferencji o kreatywne podejście w wykorzystaniu telekomunikacji do stworzenia bardziej zielonej gospodarki. Właśnie przejście z formy papierowej na formę elektroniczną zapewnia nie tylko szybszą i łatwiejszą komunikację, ale również przyczynia się do ochrony środowiska naturalnego (niższe zużycie papieru, tonera, energii, etc.).

Niezależnie od powyższego, przepis został uzupełniony również o doprecyzowanie, iż dostawca usług obowiązany jest utrwalić i przechowywać oświadczenie abonenta do końca okresu, na jaki zmieniona umowa została zawarta. Doprecyzowano również, że w przypadku gdy oświadczenie złożone zostało w trakcie połączenia telefonicznego, obowiązkowi utrwalenia i przechowywania podlegać będzie cała rozmowa telefoniczna. W konsekwencji, abonent uzyska prawo do dostępu i weryfikacji złożonych w ten sposób oświadczeń woli i dokonania zmiany warunków umowy w ramach procedury reklamacyjnej.

 

Art. 59 ust. 1

Zmiana wynika z konieczności uwzględnienia zmiany numeracji przywoływanego w tym przepisie art. 56 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz zmian w zakresie wymaganej formy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.

 

Art. 59 ust. 1a

Dane, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt 4, 5, 6a, 8a, 9 lit. d-f, pkt 10b-19 mogą być zamieszczone w odrębnym dokumencie określającym warunki promocji.

 

Art. 59 ust. 2 oraz art. 60a ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4

Zmiana jest konsekwencją dodania w art. 56 formy elektronicznej jak drugiej, obok formy pisemnej, formy zawierania bądź zmiany umowy.

 

Art. 59 ust. 3

Zmiana zmierza do zmniejszenia obowiązków przedsiębiorców telekomunikacyjnych i polega na rezygnacji z obowiązku przedkładania Prezesowi UKE regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych każdorazowo w przypadku dokonania w nim zmian na rzecz ograniczenia tego obowiązku do przedstawiania regulaminu wyłącznie na żądanie Prezesa UKE.

 

Art. 60

W związku z rozszerzeniem w dyrektywie katalogu informacji, jakie mają być dostępne dla abonenta w momencie zawarcia umowy, niezbędne jest ich uzupełnienie w przypadku regulaminu niewymagającego zawarcia umowy w formie pisemnej lub elektronicznej za pomocą formularza. Katalog został rozszerzony analogicznie do zmian poczynionych w ramach art. 56 ust. 3.

 

Art. 60a ust. 2, art. 61 ust. 6 oraz art. 61a ust. 1 pkt 3

Przepis art. 60a ust. 2 został wprowadzony do ustawy Prawo telekomunikacyjne nowelizacją z 24 kwietnia 2009 r. Stanowi on implementację art. 20 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE, zgodnie z którym abonenci mają prawo wycofać się z zawartych wcześniej umów o świadczenia usług telekomunikacyjnych bez ponoszenia konsekwencji finansowych w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo świadczące sieci lub usługi łączności elektronicznej powiadomi ich o zamiarze zmiany warunków umowy. W dotychczasowym brzmieniu art. 60a ust. 2 wśród niedopuszczalnych w tym przypadku konsekwencji finansowych wymieniał „roszczenia odszkodowawcze”, jednakże z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne w żadnej sytuacji nie dają dostawcom publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych podstawy do roszczeń odszkodowawczych, powyższy zwrot został usunięty. Ustawa Prawo telekomunikacyjne przewiduje jedynie prawo żądania  zwrotu ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6, a zatem zasadnym jest odwołanie się w przepisach art. 60a ust. 2, art. 61 ust. 6 i art. 61a ust. 1 pkt 3 jedynie do ww. ulgi.

 

Art. 60a ust. 3

Zmiana polega na dodaniu na końcu wyrazów „a także z decyzji Prezesa UKE, wydanej na podstawie art. 63 ust. 2a”. Decyzja ta bowiem w zakresie kształtowania treści wzorców umownych będzie miała taki sam skutek jak zmiana prawa.

 

Art. 62

Przepis art. 62 należy uzupełnić o kwestie dotyczące sposobówochrony bezpieczeństwa oraz wskazać stosownie do art. 21 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, iż Prezes UKE jest uprawniony do publikowania porównywalnych informacji, pozwalających na niezależną ocenę kosztów różnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności za pomocą narzędzi interaktywnych lub podobnych instrumentów. W celu umożliwienia Prezesowi UKE realizacji ww. zadań, należy upoważnić go do żądania od przedsiębiorców telekomunikacyjnych przekazania danych koniecznych do opracowania informacji, o których mowa w ust. 1, określając formę, w jakiej dane te mają być przekazywane (art. 21 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej) oraz do zobowiązywania przedsiębiorców telekomunikacyjnych do publikowania informacji, o których mowa w ust. 1 (art. 21 ust. 4 dyrektywy o usłudze powszechnej).

W przedmiotowym przepisie zastąpiono również pojęcie „publiczna sieć telefoniczna” pojęciem „publiczna sieć telekomunikacyjna”. Zmiana ta wynika z wykreślenia definicji „publicznej sieci telekomunikacyjnej” z dyrektywy ramowej oraz ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Art. 62a i 209 ust. 1 pkt 14b

Dodanie tego przepisu ma na celu zabezpieczenie interesu użytkowników końcowych przed obniżaniem poziomu świadczonych usług przez dostawców usług, a polegającym w szczególności na zaniżaniu rzeczywistej prędkości transmisji danych w stosunku do określonej w umowie lub regulaminie. W tym celu nałożono na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązek poinformowania Prezesa UKE o stosowanej przez niego metodzie, na podstawie której dokonuje pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych będącej jednym z zasadniczych składników umowy o świadczenie usług dostępu do sieci Internet w publicznej stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej (art. 56 ust. 3 pkt 10a lt. b).  Jednocześnie przyznano Prezesowi UKE uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu, co do stosowanej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego metody pomiaru, jeżeli nie gwarantuje ona abonentom zapewnienia przejrzystych informacji o parametrach jakościowych przedmiotu umowy lub rzetelnego pomiaru. Sprzeciw ten będzie zgłaszany w formie decyzji, w której Prezes UKE będzie jednocześnie zobowiązywał przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do stosowania określonej metody.

Jednocześnie celowym jest umożliwienie Prezesowi UKE przeprowadzania badania czy rzeczywista prędkość transferu danych u użytkownika końcowego nie jest mniejsza niż prędkość transmisji danych mierzona za pomocą metody, co do której Prezes UKE nie zgłosił sprzeciwu.

W związku z wynikającą z art. 62 ust. 5 możliwością nałożenia przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, obowiązku stosowania określonej metody pomiaru, na podstawie której przedsiębiorca dokonywać będzie pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych, o której mowa w art. 56 ust. 3 pkt 10a lit. b, przewidziano odpowiednią zmianę w zakresie art. 209 ust. 1 pkt 14b.

 

Art. 63

W związku z faktem, iż art. 20 dyrektywy o usłudze powszechnej nadaje krajowym organom regulacyjnym uprawnienia do:

  1. określenia, między innymi, wymiernych wskaźników jakości usług oraz treści, formy i sposobu podawania informacji przeznaczonych do opublikowania, w tym ewentualnych mechanizmów certyfikacji jakości oraz
  2. nałożenia na przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności minimalnych wymogów w zakresie jakości usług, aby zapobiec pogorszeniu się jakości usług, blokowaniu dostępu do sieci oraz utrudnianiu lub spowolnianiu ruchu w sieciach,

- konieczna jest odpowiednia modyfikacja treści przepisu art. 63.

Uprawnienie do określenia wymiernych wskaźników jakości usług oraz treści, formy i sposobu podawania informacji przeznaczonych do opublikowania (o których mowa w pkt 1) ze względu na uwarunkowania konstytucyjne może być realizowane – w drodze rozporządzenia – wyłącznie przez ministra właściwego do spraw łączności. W chwili obecnej podstawę do wydania takiego aktu stanowi treść art. 63 ust. 3. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej przy określeniu wymiernych wskaźników jakości usług można stosować wskaźniki, definicje i metody pomiaru określone w załączniku III dyrektywy o usłudze powszechnej. W szczególności są to parametry czasu realizacji przyłączenia oraz liczby usterek na linię dostępu.

 

Drugie z ww. uprawnienień jakie dyrektywa o usłudze powszechnej nadaje krajowym organom regulacyjnym, zgodnie z nowoprojektowanym art. 63 ust. 2a, będzie realizowane przez Prezesa UKE, w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych. W ten sposób zaimplementowane zostanie postanowienie art. 22 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej.

W celu implementacji art. 22 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej Prezes UKE, przed ustanowieniem ww. indywidualnych wymogów, będzie również udostępniał BEREC i Komisji Europejskiej informacje zawierające podsumowanie podstawy do działania, przewidywane wymogi i proponowany przebieg działań. Podejmując decyzję Prezes UKE uwzględnia w jak największym stopniu uwagi i zalecenia Komisji.

Projektodawca używając w projektowanym przepisie art. 63 ust. 2a pojęcia „neutralności sieci” kierował się definicją przyjętą przez BEREC w Raporcie „Ramy regulacyjne jakości usług w kontekście neutralności sieci” opublikowanym w dniu 8 grudnia 2011 r. Raport ten, odnoszący się do wdrożenia i wykonywania postanowień art. 22 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej wyjaśnia, że dyspozycja tego przepisu nie może być stosowana w oderwaniu od zagadnienia neutralności sieci. W związku z powyższym, sam Raport stanowi rekomendacje dla krajowych organów regulacyjnych, w jaki sposób stosować przepis dyrektywy z zachowaniem neutralności sieci. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż przesłanka „neutralności sieci” wynika z przepisu art. 8 ust. 4 lit. g) znowelizowanej dyrektywy ramowej.

 

Art. 63 ust. 3

W przepisie, w celu zapewnienia zgodności z art. 22 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej należy wyrazy „wymagania dotyczące jakości poszczególnych usług” zastąpić wyrazami „wskaźniki dotyczące jakości usług”.

 

Art. 63a

Na dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych świadczącego usługę dostępu do sieci Internet w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej nakłada się obowiązek oferowania pakietów transmisji danych i natychmiastowego informowania abonenta, na jego żądanie, o przekroczeniu limitu transmisji danych w ramach wybranego przez abonenta pakietu. Regulacja ma charakter prokonsumencki.

 

Art. 68

Zmiana nakładająca na dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych obowiązek zapewnienia użytkownikom końcowym, w tym korzystającym z aparatów publicznych, możliwości uzyskania połączenia z dostawcą usług, w tym w celu uzyskania informacji dotyczących alternatywnych tańszych taryf, jeśli takie są dostępne, wynika z potrzeby implementacji części A lit. f załącznika I do dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Art. 70 i 71 ust. 1

Przepis art. 70 ustawy Prawo telekomunikacyjne wymaga zmiany polegającej na zastąpieniu istniejącego określenia dostawcy usług („zapewniającego przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej lub użytkownik końcowy usługi przedpłaconej”) sformułowaniem dotyczącym przydzielenia abonentowi numeru z planu numeracji krajowej w ramach umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Podobnej zmiany wymaga treść art. 71 ust. 1.

Konieczne jest jednocześnie doprecyzowanie, że wymiana informacji pomiędzy dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie numeru, w celu zapewnienia szybkiej wymiany informacji między usługodawcami oraz zapewnienia realizacji wniosków bez zbędnej zwłoki, odbywa się za pomocą Platformy Lokalizacyjno – Informacyjnej z Centralną Bazą Danych (dalej „PLI CBD”) (dodany ust. 2a), a baza danych prowadzona przez Prezesa UKE jest częścią tego systemu (zmiana w ust. 4). Dotychczas ustawa Prawo telekomunikacyjne nie dotykała kwestii inicjacji procedury przeniesienia numeru, pozostawiając ją regulacjom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 97, poz. 810). Istnieje jednak konieczność uregulowania tej kwestii w dodawanym ust. 1b w art. 71, zgodnie z którym procedura przeniesienia numeru uruchamiana jest stosownym wnioskiem abonenta, złożonym w sposób i na warunkach określonych w omawianym powyżej rozporządzeniu.

Jednocześnie wprowadza się zmianę polegającą na zastąpieniu pojęcia „sieci telefonicznej” pojęciem „sieci telekomunikacyjnej”. Jak już powyżej wskazano, zmiana podyktowana jest wykreśleniem definicji sieci telefonicznej z dyrektywy ramowej.

Niezależnie od powyższego w art. 70 dodaje się wyrazy „wykorzystujący przydzielony numer należący do planu numeracji krajowej”.

 

Art. 71b

Zasadnicza zmiana, w celu wyeliminowania wątpliwości pojawiających się na rynku, a dotyczących możliwości przeniesienia numeru również w sytuacji, o której mowa w art. 70, sprowadza się do doprecyzowania, iż uprawnienie dotyczy przepisu art. 71.

W związku ze zmianą przepisów dyrektywy o usłudze powszechnej dotyczącą przenośności numerów, zachodzi konieczność wprowadzenia przepisu określającego maksymalny termin na przeniesienie numeru (1 dzień roboczy, o ile abonent nie wskaże innego terminu na przeniesienie numeru) oraz sposób określania i wypłaty odszkodowania z tytułu opóźnień lub przeniesienia numeru wbrew woli abonenta. W przypadku gdy opóźnienie w przeniesieniu numeru nastąpiło na skutek nieterminowego przekazania odpowiedniej informacji przez nowego dostawcę usług, dotychczasowy dostawca może domagać się zwrotu wypłaconego odszkodowania lub jego części od nowego dostawcy usług. W związku z powyższym, proponuje się wprowadzenie do ustawy odpowiedniego przepisu art. 71b, regulującego wskazane kwestie. Biorąc pod uwagę fakt, że w telefonii stacjonarnej dla możliwości przeniesienia numeru konieczne jest zapewnienie wsparcia ze strony PLI CBD, w przypadku gdy ta baza nie będzie miała pełnej funkcjonalności w chwili wejścia w życie przepisów ustawy, konieczne będzie wprowadzenie przepisu przejściowego, na wzór przepisu zamieszczonego obecnie w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 73.

Należy również wskazać, iż przy wprowadzaniu obowiązku korzystania z systemu PLI CBD dla zapewnienia przenośności numerów konieczne jest określenie postępowania w przypadku awarii, lub braku możliwości realizacji przeniesienia numerów z przyczyn leżących po stronie PLI CBD. W związku z tym, Prezes UKE nie będzie miał podstaw do wymagania realizacji obowiązku w przypadku, gdy niedotrzymanie terminów określonych w ustawie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie bazy danych.

 

Art. 74 ust. 1

Zmiana przepisu polega na zamianie wyrazu „telefonicznej” na wyraz „telekomunikacyjnej”. Zmiana wiąże się z wykreśleniem w dyrektywach definicji publicznej sieci telefonicznej. Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej:„Państwa członkowskie zapewniają, aby wszyscy abonenci posiadający numery należące do krajowego planu numeracji telefonicznej mogli na swój wniosek zachować dotychczasowy numer lub dotychczasowe numery niezależnie od tego, które przedsiębiorstwo świadczy usługę”.

W związku z tym, powinno być określone, iż obowiązek zapewnienia realizacji uprawnień abonenta, zostanie nałożony na dostawcę usług telekomunikacyjnych będącego stroną umowy, w której przydzielany jest abonentowi numer z planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych i operatora umożliwiającego odbieranie połączeń za pomocą tego numeru.

 

Art. 106 ust. 2

Przepis wymaga doprecyzowania z uwagi na występujące problemy z jego stosowaniem. Część dostawców odczytuje bowiem dyspozycję z art. 106 ust 2 w ten sposób, że w ciągu 30 dni ma się zakończyć wewnętrzna procedura „rozpatrywania” reklamacji, a odpowiedź może zostać abonentowi wysłana i doręczona w bliżej nieokreślonym terminie późniejszym. Przepis doprecyzowuje również, że do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.

 

Art. 107 ust. 1

Przedsiębiorcy telekomunikacyjni mają obowiązek prowadzić postępowanie reklamacyjne. Zatem abonent również powinien być zobowiązany do przeprowadzenia reklamacji, zanim skieruje sprawę na drogę sądową. W przypadku skierowania przez abonenta pozwu do sądu przed wyczerpaniem drogi postępowania reklamacyjnego, sąd odrzuciłby pozew, a więc zachodzić będzie czasowy brak drogi sądowej. Jednocześnie, propozycja zmiany przepisu wiąże się z projektowanymi regulacjami w zakresie usługi powszechnej, tzn. uwzględnia sytuację, gdy nie będzie przedsiębiorcy wyznaczonego. Doprecyzowuje się również, iż do czasu zakończenia tych postępowań skorzystanie z drogi sądowej jest niedopuszczalne. Podobna konstrukcja jest zastosowana w art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. –Prawo przewozowe (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.).

 

Art. 165 ust. 3

Przepis art. 165 ust. 3 wymaga doprecyzowania, że dane abonentów lub użytkowników końcowych przetwarzane przez dostawcę dla celów marketingu lub świadczenia usług o wartości wzbogaconej mogą dotyczyć jedynie usług świadczonych przez tego dostawcę. Ograniczy to przypadki wykorzystywania danych abonentów na potrzeby usług świadczonych przez podmioty trzecie.

 

Implementacja wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie          C-522/08

 

Art. 57 ust. 1 pkt 1

Sprawa C-522/08 dotyczy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, skierowanego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na mocy art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej „NSA”) w sprawie wykładni prawa unijnego – dyrektyw pakietu telekomunikacyjnego (dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE, 2002/22/WE). Wniosek został złożony w ramach postępowania przed NSA w przedmiocie rozpatrzenia skargi kasacyjnej Telekomunikacji Polskiej S.A. (dalej: „TP S.A.”) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalającego skargę TP S.A. na decyzję Prezesa UKE nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości polegających na uzależnieniu zawarcia umowy o świadczenie usług szerokopasmowego dostępu do Internetu „neostrada tp” od świadczenia usługi telefonicznej.

Trybunał Sprawiedliwości UE wyrokiem z dnia 11 marca 2010 roku stwierdził, że dyrektywy pakietu telekomunikacyjnego nie stoją na przeszkodzie wprowadzeniu zakazu sprzedaży wiązanej (łączonej). Oznacza to, iż polski ustawodawca mógł pójść dalej w kwestii ochrony konsumenta, niż przewidują to tylko przepisy pakietu. Powyższe stanowisko było zbieżne ze stanowiskiem Rzeczypospolitej Polskiej prezentowanym w sprawie.

Jednakże w kwestii samej sprzedaży wiązanej przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne są sprzeczne z prawem unijnym (w szczególności z dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym, Dz. Urz. L 149 z 11.06.2005, str. 22–39), gdyż polskie regulacje wprowadzają zakaz sprzedaży wiązanej o charakterze generalnym, nieograniczony żadnymi przesłankami. Trybunał Sprawiedliwości UE szerzej tego zagadnienia nie uzasadniał wskazując, iż ta kwestia była już przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału w sprawach połączonych C‑261/07 i C‑299/07 VTB‑VAB i Galatea.

Oznacza to, że kwestia sprzedaży łączonej musi być każdorazowo rozpatrywana indywidualnie (okoliczności danego przypadku muszą być brane pod uwagę). Z orzeczeń wcześniejszych wynika bowiem, iż Państwa członkowskie nie mogą przyjąć bardziej restrykcyjnych środków niż te, które określa dyrektywa 2005/29/WE, nawet gdyby miało to na celu zapewnienie jeszcze wyższego poziomu ochrony konsumentów. Dyrektywa dokonuje całkowitej harmonizacji przepisów w zakresie nieuczciwych praktyk rynkowych. Ustanawiając domniemanie niezgodności z prawem ofert wiązanych, przepisy krajowe takie jak te, których dotyczy omawiane postępowanie, nie spełniają wymogów ustanowionych przez dyrektywę 2005/29/WE (definicja nieuczciwych praktyk, wyczerpujące wyliczenie 31 zakazanych praktyk w załączniku nr I).

Konsekwencją przedmiotowego orzeczenia jest konieczność zmiany art. 57 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez usunięcie zakazu sprzedaży wiązanej, określonej w pkt 1 tej jednostki.

 

Centralna Baza Danych

 

W obecnym stanie prawnym sytuującym rozłącznie PLI CBD i bazę danych numerów przeniesionych, występują trudności z lokalizacją abonenta, który zmienił dostawcę usług i przeniósł przydzielony numer. Wskazane trudności spowodowane są tym, że Prezes UKE, jako zarządzający PLI CBD, nie dysponuje skutecznym narzędziem umożliwiającym sprawne i dokładne wskazanie lokalizacji takiego abonenta.

 

W celu podniesienia efektywności lokalizacji abonenta łączącego się z numerem alarmowym "112", który zmienił dostawcę usług i przeniósł przydzielony numer, proponuje się zwiększenie możliwości jego identyfikacji.

Wskazany cel proponuje się osiągnąć poprzez połączenie PLI CBD i bazy danych numerów przeniesionych, poszerzenie katalogu danych, jakich obowiązek nieodpłatnego przekazywania ciąży na dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych oraz wyraźne wskazanie w ustawie, że wymiana informacji pomiędzy dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie numeru odbywać się będzie wyłącznie drogą elektroniczną.

 

Art. 71 ust. 2

Zmiana przepisu polega na zastąpieniu zwrotu „publiczna sieć telefoniczna” pojęciem „publicznej sieci telekomunikacyjnej”.

 

Art. 71 ust. 2a

Rozbudowanie regulacji art. 71 ustawy Prawo telekomunikacyjne zmierza do usprawnienia procesu przenoszenia numerów poprzez likwidację zbędnej korespondencji i eliminację czynności nadmiernie wydłużających proces przenoszenia numerów (wymiana informacji następować będzie za pośrednictwem PLI CBD, w celu realizacji wniosku abonenta o przeniesienie numeru). Ponadto określenie, że taka wymiana informacji odbywać się będzie za pośrednictwem PLI CBD spowoduje, że Prezes UKE będzie dysponował aktualnymi danymi umożliwiającymi prawidłową lokalizację abonenta łączącego się z numerem alarmowym "112", który zmienił dostawcę usług i przeniósł przydzielony numer, oraz będzie dodatkowym elementem łączącym PLI CBD z bazą numerów przeniesionych. Dodawany ust. 2a w art. 71 umożliwi również monitorowanie przez Prezesa UKE procesu przenoszenia numerów.

 

Art. 71 ust. 4

Wskazanie, iż baza numerów przeniesionych jest częścią PLI CBD spowoduje, że Prezes UKE będzie dysponował kompletnym narzędziem umożliwiającym dokładniejsze i szybsze lokalizowanie osób łączących się z numerem alarmowym, ponieważ połączenie obu instytucji pozwoli na wykorzystywanie najbardziej aktualnych danych w procesie lokalizacji.

 

Art. 71 ust. 5

Przepis art. 71 ust. 5 wymaga zmiany polegającej na doprecyzowaniu istniejącego określenia „operator publicznej sieci telefonicznej” sformułowaniem „posiadający przydział numeracji z planu numeracji krajowej”. Dodano również wskazanie, iż przepis odnosi się również do operatora, któremu udostępniono numerację na podstawie umowy, o której mowa w art. 128.

 

Art. 71 ust. 6

Wprowadzenie przepisu ma na celu zwiększenie uprawnień informacyjnych użytkowników.

 

Art. 78 ust. 2

Poszerzenie katalogu danych, jakie powinny być nieodpłatnie przekazywane przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych Prezesowi UKE, ma na celu objęcie tą regulacją danych dotyczących podmiotów korzystających z publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych dla celów związanych bezpośrednio z ich działalnością gospodarczą lub wykonywaniem zawodu. Wskazać należy, że przedmiotowe dane mają pomóc w lokalizowaniu osób wykonujących połączenie z numerem alarmowym z numeru należącego do takiego podmiotu.

Wprowadzone w art. 78 ust. 2 zmiany mają na celu implementację art. 25 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Art. 78 ust. 6a

Celem umożliwienia Prezesowi UKE wydawania decyzji określających parametry lokalizacyjne istnieje potrzeba uszczegółowienia informacji dotyczących lokalizacji zakończenia sieci dla ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 78 ust. 3 pkt 2. W obowiązującym stanie prawnym (art. 78 ust. 3 pkt 2) istnieje ryzyko podania informacji niedokładnych (np. operatorzy publicznej sieci telefonicznej podają lokalizację stacji bazowych), co powoduje, że służby ustawowo powołane do niesienia pomocy nie są w stanie zlokalizować zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie do numeru alarmowego "112" albo innego numeru alarmowego. Decyzje, ustalające konkretne, szczegółowe wymogi zapewnią, że informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej będą na tyle dokładne, że pomoc niesiona przez służby ustawowo do tego powołane dotrze do miejsca, z którego było wykonywane połączenie do numeru alarmowego.

Należy jednocześnie wskazać, że możliwe do osiągnięcia parametry lokalizacyjne będą się zmieniały w czasie w zależności od stosowanych przez operatorów technik, z których niektóre wymagają czasu i nakładów finansowych. Prezes UKE powinien mieć możliwość ustalenia takich parametrów w decyzji w zależności od możliwości technicznych i perspektyw rozwoju sieci danego operatora. Decyzja jest bardziej elastycznym środkiem niż rozporządzenie i za jej pomocą można bardziej efektywnie wprowadzać regulacje odpowiadające istniejącym w danym momencie realiom, w tym rozwojowi technologii. Parametry dzisiaj możliwe do osiągnięcia, za dwa, trzy lata mogą być anachroniczne. Istotne są tutaj także możliwości sprzętowe samych aparatów komórkowych.

Przyznanie Prezesowi UKE uprawnienia do wydawania przedmiotowych decyzji wynika z przepisu art. 26 ust. 5 zd. ostatnie dyrektywy o usłudze powszechnej, który stanowi, iż krajowe organy regulacyjne określają kryteria dokładności i niezawodności podanych informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie.

 

Art. 78 ust. 7

Zmiana upoważnienia zawartego w art. 78 ust. 7 dotyczy zakresu spraw przekazanych do uregulowania oraz wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego. Jest to konsekwencja zmiany zaprojektowanej w art. 71 ust. 4 stanowiącym, że baza danych numerów przeniesionych będzie stanowić część systemu PLI-CBD i zmierza do poszerzenia zakresu przedmiotowego regulacji przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 78 ust. 7 (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie organizacji i funkcjonowania systemu gromadzącego i udostępniającego informacje i dane dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie do numeru alarmowego "112" albo innych numerów alarmowych (Dz. U. Nr 236, poz.1620)) o sposób wymiany informacji pomiędzy dostawcami usług w zakresie obsługi wniosków o przeniesienie numeru przy uwzględnieniu m. in. potrzeby wspierania obsługi przenoszenia numerów.

 

Udogodnienia dla osób niepełnosprawnych– art. 79b–79d, art. 81 ust. 1 i ust. 3

 

Art. 79b

Projektowany art. 79b implementuje art. 7 i 23a dyrektywy o usłudze powszechnej.

Nałożenie obowiązku świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych na wszystkich dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych, a nie jak dotychczas wyłącznie na przedsiębiorcę wyznaczonego, wynika z potrzeby zapewnienia użytkownikom końcowym, będącym osobami niepełnosprawnymi, dostępu do usług telefonicznych równoważnego poziomowi, z jakiego korzysta większość użytkowników końcowych (art. 7 i 23a dyrektywy o usłudze powszechnej), w tym m.in. w zakresie dostępu do służb ratunkowych (art. 26 ust. 4 dyrektywy o usłudze powszechnej) i usług z zakresu numeracyjnego zaczynającego się na "116" (art. 27a ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej). Zakres obowiązku zostanie skonkretyzowany w rozporządzeniu wydanym na podstawie  art. 79d ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Wprowadzenie zmian w zakresie świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych wiąże się także z potrzebą uzupełnienia zakresu (art. 1 ust. 1 pkt 13) i celu (art. 1 ust. 2 pkt 6) ustawy o te zagadnienia.

 

Art. 79c

W przepisie tym zaproponowano, aby Prezes UKE zachęcał dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych do oferowania użytkownikom końcowym będącym osobami niepełnosprawnymi urządzeń końcowych przystosowanych do używania przez te osoby, poprzez publikowanie na stronie podmiotowej BIP UKEinformacji o tego typu urządzeniach dostępnych na rynku.

Zapisy dotyczące osób niepełnosprawnych, w zakresie oferowania odpowiednio przystosowanych urządzeń końcowych, stanowią także implementację art. 27a ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, zgodnie z którym należy w jak największym stopniu zapewnić użytkownikom niepełnosprawnym dostęp do usług z zakresu numeracyjnego zaczynającego się od "116".

Dodatkowa zmiana polega na doprecyzowaniu, iż przepis dotyczy dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych umożliwiających połączenia do numerów z planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telekomunikacyjnych.

 

Art. 79d

W celu wprowadzenia rozwiązań określonych w art. 7 i 23a dyrektywy o usłudze powszechnej dokonano zmian w ustawie Prawo telekomunikacyjne, w szczególności poprzez przeniesienie większości obecnych postanowień Rozdziału 2 Działu III ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących świadczenia usługi powszechnej oraz wymagań dotyczących świadczenia usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu dla jednostek uprawnionych (Dz. U. z 2005 r. Nr 68, poz. 592, z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 81 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz wprowadzenie nowych, dotyczących świadczenia udogodnień dla użytkowników końcowych będących osobami niepełnosprawnymi, do nowego rozporządzenia.

 

Art. 81 ust. 1 i 3

Wprowadzono również stosowne zmiany w przepisach o usłudze powszechnej, w szczególności wykreślono świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych z katalogu usług stanowiących usługę powszechną (art. 81 ust. 3), przy jednoczesnym wskazaniu (w art. 81 ust. 1), że usługę powszechną stanowi zestaw określonych usług telekomunikacyjnych wraz z udogodnieniami dla osób niepełnosprawnych.

 

Usługa powszechna

 

Biorąc pod uwagę całokształt zmian wprowadzonych w dyrektywie o usłudze powszechnej oraz cel wprowadzenia tych przepisów (jakim jest w szczególności potrzeba zapewnienia dostępu do podstawowych usług telekomunikacyjnych wszystkim użytkownikom końcowym, wszędzie tam, gdzie nie zapewnia ich sam konkurencyjny rynek) proponuje się zmienić dotychczasowy sposób wyznaczania przedsiębiorcy zobowiązanego do świadczenia usług składających się na usługę powszechną. Rozwiązanie takie było dopuszczalne już w świetle zapisów dyrektyw przed nowelizacją, jednakże Polska zdecydowała się na jego przyjęcie w chwili obecnej, kiedy stan rozwoju rynku telekomunikacyjnego na to pozwala.

Proponuje się, by w miejsce – wynikającego obecnie z przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne – obowiązku wyznaczenia przedsiębiorcy zobowiązanego do świadczenia usług składających się na usługę powszechną, powierzyć Regulatorowi rynku telekomunikacyjnego uprawnienie do wyznaczenia takiego przedsiębiorcy, wyłącznie gdy zajdzie taka potrzeba, w szczególności biorąc pod uwagę faktyczne potrzeby użytkowników końcowych poszczególnych obszarów kraju (tj. gdy sam rynek na zasadzie samoregulacji i z poszanowaniem zasad skutecznej konkurencji nie realizuje usługi powszechnej). Tym samym decyzja o wyborze przedsiębiorcy zobowiązanego do świadczenia usług składających się na usługę powszechną należałaby do Prezesa UKE, po dokonaniu oceny rynku w tym zakresie, w szczególności pod względem dostępności, jakości i przystępności cenowej usług składających się na usługę powszechną.

 

Art. 81

W definicji usługi powszechnej – zawartej w obecnie obowiązującym art. 81 ust. 1 – w celu zachowania neutralności technologicznej zrezygnowano z określeń sugerujących, że usługi składające się na usługę powszechną powinny być świadczone wyłącznie w „kablowej” sieci stacjonarnej. Nie oznacza to przy tym rozciągnięcia zakresu usługi powszechnej na łączność ruchomą, lecz swobodę w wykorzystaniu różnych technologii zapewnienia dostępu do podstawowych usług w stałej lokalizacji.

W związku z powyższym, uchylono wszystkie dotychczasowe regulacje dotyczące „głównej lokalizacji abonenta”, w szczególności art. 81 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Uchylony został także ust. 2 z uwagi na wyżej opisane odejście od koncepcji obligatoryjnego desygnowania przedsiębiorcy wyznaczonego.

Zmodyfikowany został także katalog usług składających się na usługę powszechną (zawarty w art. 81 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

W szczególności, w związku z potrzebą podyktowaną zmianami w art. 4 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, wyraźnie wskazano, że przyłączenie zakończenia sieci w stałej lokalizacji powinno umożliwiać przesyłanie danych, w tym funkcjonalny dostęp do sieci Internet, którego prędkość będzie pozwalała na korzystanie z aplikacji używanych powszechnie w drobnych bieżących sprawach życia codziennego. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość korzystania z poczty elektronicznej, przeglądania stron internetowych o charakterze informacyjnym (rozkłady jazdy komunikacji miejskiej, strony urzędowe), dokonywania przelewów, czy wreszcie zawierania umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w formie elektronicznej w postaci formularza na stronie internetowej dostawcy usług.

Wskazano także (jako usługi składające się na usługę powszechną) w odrębnych jednostkach redakcyjnych usługi „ogólnokrajowej informacji o numerach telefonicznych” i usługi „udostępniania ogólnokrajowego spisu abonentów”. Taka regulacja ma na celu przesądzenie, że obu tych usług nie musi (choć może) świadczyć jeden i ten sam przedsiębiorca wyznaczony.

 

Art. 81a

Nowoprojektowany art. 81a stanowi implementację art. 33 dyrektywy o usłudze powszechnej. Oceny dostępności, przystępności cenowej i jakości usług wchodzących w skład usługi powszechnej nie będą prowadzone zgodnie z określoną w ustawie Prawo telekomunikacyjne procedurą przeprowadzania analiz rynkowych, będzie to zupełnie inny rodzaj oceny. Nie ma zatem potrzeby dopracowania częstotliwości oraz procedury (na wniosek, czy z urzędu) tej oceny, gdyż Prezes UKE na bieżąco będzie monitorował (i oceniał) dostępność, przystępność cenową i jakość usług wchodzących w skład usługi powszechnej (oraz konsekwentnie usług świadczonych na jej zasadach) na danym obszarze, natomiast samą procedurę wyznaczenia przedsiębiorcy będzie uruchamiał z urzędu, jeżeli na podstawie przeprowadzonej oceny (może być ona także przeprowadzona wskutek sygnałów od przedsiębiorców telekomunikacyjnych lub abonentów) stwierdzi, że nie jest zapewniona na określonym obszarze dostępność, przystępność cenowa i dobra jakość usługi wchodzącej w skład usługi powszechnej. Prezes UKE będzie zamieszczał na stronach podmiotowych BIP UKE wyniki oceny. W ten sposób zainteresowane podmioty, w szczególności użytkownicy końcowi, konsumenci i przedsiębiorcy telekomunikacyjni będą mieli zapewnioną możliwość przedstawiania w ramach konsultacji swoich stanowisk w związku z taką oceną.

 

Art. 82

Przedsiębiorca zobowiązany do świadczenia usług składających się na usługę powszechną wyznaczany będzie w trybie konkursu na przedsiębiorcę wyznaczonego do realizacji obowiązku świadczenia danej usługi na obszarze wskazanym przez Prezesa UKE, bądź – w sytuacji, gdyby niemożliwe okazało się wyznaczenie przedsiębiorcy w ten sposób – na mocy decyzji administracyjnej Prezesa UKE.

Regulator będzie wyznaczał przedsiębiorcę obowiązanego do świadczenia usługi powszechnej, jeśli na danym terytorium sam rynek nie powoduje, że taki przedsiębiorca już działa. Decyzja będzie należeć do Prezesa UKE, po uprzednim dokonaniu przez niego oceny rynku na danym terenie (pod względem dostępności, jakości i przystępności cenowej) oraz konsultacji z zainteresowanymi podmiotami, w szczególności z użytkownikami końcowymi, konsumentami i przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, i podejmowana będzie po przeprowadzeniu konkursu pomiędzy przedsiębiorcami lub bez konkursu, jeśli jest on niemożliwy.

 

Art. 83

Proponowana zmiana uwzględnia potrzebę zachowania neutralności technologicznej, a więc odejścia od kryterium stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej.

 

Art. 83a

Projektowany przepis art. 83a stanowi implementację zmienionego art. 36 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Art. 85

Przepis reguluje szczegółowo, co powinno znaleźć się w decyzji wyznaczającej, o której mowa w art. 82 ust. 4 i art. 83.

 

 

Art. 86

Nadanie art. 86 proponowanego brzmienia wynika z przyjęcia koncepcji, iż przedsiębiorcą obowiązanym do świadczenia usługiprzyłączenia do sieci w celu zapewnienia korzystania z usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu dla jednostek uprawnionych jest przedsiębiorca wyznaczony do świadczenia usługiprzyłączenia zakończenia sieci w stałej lokalizacji, umożliwiającego komunikację głosową, faksową i przesyłanie danych z szybkościami pozwalającymi na korzystanie z aplikacji używanych powszechnie w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, w szczególności korzystanie z poczty elektronicznej lub aplikacji umożliwiających dokonywanie płatności;

 

Art. 87

W projekcie przepisu zawarto zmiany wynikające ze zmian zaproponowanych w art. 86.

 

Art. 88

Zmiany w art. 88 wynikają z wprowadzenia usługi świadczonej za pomocą innych punktów dostępowych telefonii głosowej, jako alternatywy dla usługi świadczonej za pomocą aparatów publicznych.

 

Art. 91

Projektowane zmiany w ust. 2 i 3 mają charakter redakcyjny i dostosowują używaną w przepisie terminologię do zmian w art. 81.

 

Art. 93 ust. 1, 2, 5, art. 95 ust. 1, 2, 4, art. 97 ust. 1

Przepisy art. 93 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 95 ust. 1, 2, 4 wymagają uspójnienia z treścią pozostałych zmienianych przepisów dotyczących usługi powszechnej.

 

Art. 93 ust. 4 i 4a

Jednocześnie doprecyzowany został przepis ust. 4 oraz wprowadzono przepis ust. 4a, które zmierzają do uregulowania sytuacji, w której abonent określi w umowie górny pułap kwotowy, z którego zmierza skorzystać w danym okresie rozliczeniowym.

Uprawnienie do zablokowania połączeń wychodzących powyżej określonej wartości nie powinno być wskazane jedynie jako uprawnienie dla abonentów. Uprawnienie takie powinien mieć także przedsiębiorca wyznaczony. Znane są przypadki powstawania w sposób nieświadomy nadmiernego zadłużenia się abonentów. Należy także brać pod uwagę przypadki celowego działania na szkodę przedsiębiorcy wyznaczonego. Stąd uzasadnione jest, aby także przedsiębiorca wyznaczony był uprawniony do blokowania połączeń wychodzących powyżej określonej wartości. Wartość ta będzie różna w zależności od możliwości finansowych abonentów, a blokada nie będzie koniecznością ze względu na możliwość ustanowienia zabezpieczenia. Zważywszy, że kwestie te musiałyby zostać uregulowane w umowie/regulaminie/cenniku, a te mogą obowiązywać jedynie pod warunkiem, że Prezes UKE nie zgłosi doń sprzeciwu, trudno jest obawiać się, że na tym polu dojdzie do nadużyć ze strony przedsiębiorcy wyznaczonego.

 

Art. 94

Uchylenie przepisu wiąże się ze zmianami wprowadzonymi do art. 81 ust. 6.

 

Art. 94a

Przepis stanowi implementację art. 8 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej. Należy także wskazać, że art. 8 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej w zdaniu drugim stanowi, że krajowy organ regulacyjny może nakładać, zmieniać lub uchylać obowiązki zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach. W związku z tym w przepisie art. 94a wskazano konsekwencje badania.

 

Art. 95ust. 2a i 3

Zaproponowane zmiany mają na celu doprecyzowanie przepisów dotyczących kalkulowania kosztu netto. Zmiana zaproponowana w art. 95 ust. 2a jest oparta na rozwiązaniu przewidzianym w art. 12 ust. 1 lit. b dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 2

W odpowiedzi na uwagi środowiska telekomunikacyjnego, w szczególności przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty do usługi powszechnej, którzy zwracają uwagę na niski poziom przejrzystości postępowania przed Prezesem UKE w tym zakresie, proponuje się wprowadzenie dwóch korespondujących ze sobą przepisów, których zadaniem jest zapewnienie przejrzystości postępowania. Jeden z nich będzie przewidywał, iż informacja o wpłynięciu wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego o dopłatę do kosztów usług, do których świadczenia został  wyznaczony, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, będzie publikowana na stronie podmiotowej BIP UKE, natomiast kolejny przepis umożliwi wszystkim przedsiębiorcom telekomunikacyjnym zobowiązanym do pokrycia dopłaty przyłączenie się, na prawach strony, do postępowania prowadzonego przez Prezesa UKE w sprawie jej przyznania. Warunkiem skorzystania z tego uprawnienia przez zobowiązanych do pokrycia opłaty za usługę, do której świadczenia przedsiębiorca wyznaczony został wyznaczony, będzie zgłoszenie wniosku o przyłączenie się do tego postępowania w terminie 14 dni od dnia publikacji na stronie podmiotowej BIP UKE wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego o dopłatę do kosztów usług, do których świadczenia został  wyznaczony.

 

Art. 101 ust. 1

W związku ze zmianami w zakresie wyznaczania przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, polegającymi na możliwości wyznaczenia do świadczenia tylko niektórych składników usługi powszechnej lub tylko na niektórych obszarach Rzeczypospolitej Polskiej, należy art. 101 ograniczyć tylko do tych usług, do których przedsiebiorca został wyznaczony.

 

Art. 101 ust. 3

Przepis należy rozszerzyć na sytuacje wynikające z art. 93 ust. 4 lub i art. 57 ust. 3.

 

Art. 102

W związku ze zmianami w zakresie wyznaczania przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej, polegającymi na możliwości wyznaczenia do świadczenia tylko niektórych składników usługi powszechnej lub tylko na niektórych obszarach Rzeczypospolitej Polskiej, należy w art. 102 wskazać, iż obowiązek dotyczy tylko tych usług, do których przedsiębiorca został wyznaczony.

 

Art. 103

W związku z planowanym uregulowaniem usługi ogólnokrajowego spisu abonentów i usługi świadczenia ogólnokrajowej informacji o numerach telefonicznych w art. 81 ust. 3 oraz w związku z planowanym odejściem od obligatoryjnego wskazywania „przedsiębiorcy wyznaczonego”, wymagane są zmiany w art. 103 ustawy Prawo telekomunikacyjne uwzględniające zmianę podmiotu obowiązanego do świadczenia tych usług.

 

Sposoby rozstrzygania sporów

 

Art. 110a

Dodawany art. 110a wprowadza domniemaną zgodę przedsiębiorcy na sąd polubowny w sporach z konsumentami. Problematyka sądownictwa polubownego oraz innych form pozasądowego rozstrzygania sporów konsumenckich tzw. ADR (od ang. Alternative Dispute Resolution) stanowi jeden z przewodnich elementów przyjętej przez Radę Ministrów „Polityki Konsumenckiej na lata 2010 – 2013”. „Domniemana zgoda” znana jest w innych Państwach EOG, np. Norwegii, Austrii, Holandii, Irlandii. Potrzeba wprowadzenia domniemanej zgody (wzruszalnej) przedsiębiorcy na rozstrzygnięcie sporu z konsumentem z wykorzystaniem mechanizmu ADR została potwierdzona w przyjętym przez Komitet do Spraw Europejskich w dniu 10 marca 2011 r. Stanowisku Rządu RP, dotyczącym odpowiedzi na pytania zawarte w Dokumencie konsultacyjnym Komisji Europejskiej w sprawie zastosowania alternatywnych metod rozwiązywania sporów do rozwiązywania sporów dotyczących transakcji i praktyk handlowych w Unii Europejskiej.

Kolokacja oraz współużytkowanie elementów sieci

 

Art. 139 ust. 4

Zmiany w art. 139 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne stanowią implementację zmienionego art. 12 dyrektywy ramowej. W tym miejscu podkreślić należy, iż przepis art. 139 dotyczy wszystkich operatorów publicznych sieci telekomunikacyjnych, a nie tylko przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej.

W świetle art. 139 nie ma bowiem znaczenia rynkowa pozycja operatora w zakresie dysponowania określonym typem infrastruktury. Podmiotami uprawnionymi są wszyscy inni operatorzy sieci publicznych oraz podmioty administracyjne wymienione w art. 4, a więc również szeroka grupa, ze względu na bardzo pojemną definicję sieci publicznej.

Przepis art. 139 ust. 4 odsyła jedynie do stosowania przepisów odnoszących się do operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Nie oznacza to jednak, że przepisy art. 139 odnoszą się tylko do przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej, a jedynie, że przepisy te stosuje się do zapewnienia dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej.

Nie jest konieczne uzupełnienie zmian art. 139 o przepis implementujący art. 12 ust. 4 dyrektywy ramowej dotyczący obowiązku dostarczania przez przedsiębiorców informacji o elementach sieci i urządzeniach towarzyszących. Powyższe dane będą pokazane w ramach inwentaryzacji sporządzonej przez Prezesa UKE, zgodnie z rozporządzeniem „mapowym” (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 stycznia 2011 r. w sprawie inwentaryzacji pokrycia istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi zapewniającymi lub umożliwiającymi zapewnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu oraz budynkami umożliwiającymi kolokację (Dz. U. Nr 46, poz. 238).

 

Częstotliwości

 

Zmiany podyktowane są potrzebą wdrożenia zmienionych przepisów dyrektyw łączności elektronicznej, w szczególności dyrektywy ramowej oraz dyrektywy o zezwoleniach.

Jak stanowi motyw 32 dyrektywy 2009/140/WE zmieniającej dyrektywę ramową oraz dyrektywę o zezwoleniach: „obecny system zarządzania widmem radiowym i przydziału uprawnień do jego wykorzystywania opiera się na ogół na decyzjach administracyjnych, które nie są wystarczająco elastyczne, aby dotrzymywać kroku zmianom technologicznym i gospodarczym, a zwłaszcza szybkiemu rozwojowi techniki bezprzewodowej i zwiększającemu się zapotrzebowaniu na częstotliwości.” Natomiast zgodnie z motywem 67 „ułatwienie podmiotom rynkowym dostępu do zasobów częstotliwości radiowych przyczyni się do usunięcia barier we wchodzeniu na rynek. Postęp technologiczny zmniejsza ponadto ryzyko szkodliwych zakłóceń w niektórych pasmach częstotliwości, co z kolei zmniejsza zapotrzebowanie na indywidualne prawa użytkowania. Dlatego warunki użytkowania widma w celu świadczenia usług łączności elektronicznej powinny być zazwyczaj określone w zezwoleniach ogólnych, chyba że prawa indywidualne są niezbędne – ze względu na wykorzystanie widma – do ochrony przed szkodliwymi zakłóceniami, zapewnienia technicznej jakości usługi, zagwarantowania efektywnego wykorzystania widma lub spełnienia określonego celu leżącego w interesie ogólnym.”

Zmianę tego podejścia odzwierciedlają art. 5 dyrektywy o zezwoleniach i art. 9 dyrektywy ramowej.

 

Art. 111 ust. 3 i 4

Projektowana zmiana delegacji do wydania rozporządzenia w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości wynika z potrzeby uwzględnienia kierunków i celów polityki w zakresie planowania strategicznego, koordynacji i harmonizacji wykorzystania widma radiowego określonych w wieloletnich programach dotyczących polityki w zakresie widma radiowego przyjętych przez Parlament Europejski i Radę na mocy art. 8a ust. 3 dyrektywy ramowej.

Natomiast dodanie ust. 4, zgodnie z którym, Krajowa Tablica Przeznaczeń Częstotliwości podlega aktualizacji nie rzadziej niż raz na 4 lata, jest podyktowane faktem, iż co 4–5 lat odbywa się Światowa Konferencja Radiokomunikacyjna WRC, która wprowadza zmiany w „światowej” tablicy przeznaczeń częstotliwości (Regulamin Radiokomunikacyjny Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego). Zmiany te wymagają następnie dostosowania krajowych tablic przeznaczenia częstotliwości w poszczególnych państwach.

W związku z powyższym, uzasadnione jest wprowadzenie obowiązku aktualizowania Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości w terminach powiązanych z terminami wprowadzania zmian w „światowej” tablicy przeznaczeń częstotliwości.

 

Art. 112

Proponuje się, aby uzgodnienie, które zostało przewidziane w art. 112 ust. 2, dotyczyło alternatywnie również obszarów pokrycia sygnałem. Biorąc pod uwagę Akta Końcowe Regionalnej Konferencji Radiokomunikacyjnej w sprawie planowania naziemnej radiodyfuzji cyfrowej w częściach Regionów 1 i 3, w pasmach częstotliwości 174-230 MHz oraz 470-862 MHz (RRC-06) proponowana zmiana wpłynie na uelastycznienie wykorzystania widma.

Projektowane dodanie obowiązku uzgadniania przez Prezesa UKE z Przewodniczącym KRRiT planów zagospodarowania częstotliwości przeznaczonych do rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych jest zasadne z uwagi na fakt, iż  w przypadku emisji programów radiofonicznych lub telewizyjnych, oprócz rozpowszechniania, może mieć miejsce także proces rozprowadzania.

W ust. 8 wskazuje się, iż obowiazkowi konsultowania nie podlegają plany zagospodarowania częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych w sposób analogowy, np. UKF. Takie rozwiazanie jest podyktowane względami praktycznymi – zmiany takich planów wprowadzane są nawet raz na tydzień i mają charakter techniczny.

 

Art. 113 ust. 2

Proponuje się uchylić przepis art. 113 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne zawierający delegację dla ministra właściwego do spraw łączności do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki wykorzystywania zakresów częstotliwości przeznaczonych dla urządzeń używanych w przemyśle, medycynie lub nauce, z uwzględnieniem wymagań przyjmowanych przy określaniu Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości.. Takie rozporządzenie nie zostało dotąd wydane i w praktyce jest to przepis martwy. Dalsze jego utrzymywanie w mocy nie jest celowe z tego względu, że szczegółowe warunki wykorzystywania zakresów częstotliwości przeznaczonych dla urządzeń używanych w przemyśle, medycynie lub nauce, z uwzględnieniem wymagań przyjmowanych przy określaniu Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości, powinny zostać także określone w rozporządzeniu, wydawanym na podstawie art. 144 ust. 3. A zatem, przepisy te się dublują w tym zakresie.

 

Art. 114 ust. 3

Ponadto, proponuje się wprowadzenie wymogu, zgodnie z którym częstotliwości objęte wnioskiem mogą być wykorzystywane przez urządzenie radiowe bez powodowania szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych lub kolizji z przyznanymi na rzecz innych podmiotów rezerwacjami, pozwoleniami radiowymi lub decyzjami, o których mowa w art. 144a i art. 144b. Zmiana tego przepisu powoduje konieczność uchylenia dotychczasowego pkt 6 oraz wpływa na brzmienie projektowanego art. 115 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne i wynika z tego, iż to urządzenia wykorzystujące częstotliwości powodują zakłócenia, a nie same częstotliwości. Wydając decyzję w sprawie rezerwacji lub pozwolenia Prezes UKE powinien mieć na uwadze aby urządzenia pracujące w oparciu o tę decyzję nie wywoływały szkodliwych zaburzeń, a jednocześnie rozważyć czy urządzenia pracujące w oparciu o tę decyzję mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami.

Zapewni to spójność ze zmianą proponowaną w art. 148 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Dostępność częstotliwości nie oznacza możliwości zapewnienia kompatybilności pomiędzy systemami (pracującymi i planowanymi), w tych samych lub sąsiednich zakresach częstotliwości. Niejednokrotnie okazuje się, że uważane za dostępne częstotliwości dla określonej lokalizacji lub systemu radiokomunikacyjnego będą niedostępne dla innego systemu.

W projektowanym pkt 6 powinna być mowa o zaburzeniach, a nie o zakłóceniach.

 

Art. 114 ust. 4a

Zmiana przepisu wiąże się z wprowadzeniem aukcji jako samodzielnego trybu przeprowadzania postępowania mającego na celu wyłonienie podmiotu, dla którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości.

 

Art. 114 ust. 4b

Obowiązek publikacji informacji o udzielonych rezerwacjach częstotliwości wynika z konieczności implementacji art. 7 ust. 1 lit. c dyrektywy o zezwoleniach.

 

Art. 114 ust. 5

Pewność korzystania z nabytego prawa wzmacnia uprawnienie do ponownego uzyskania rezerwacji częstotliwości w trybie bezprzetargowym. W związku z tym proponuje się, aby na podstawie art. 114 ust. 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne rezerwacji częstotliwości dokonywać na czas określony, nie dłuższy niż 15 lat. Zakłada się również, że rezerwacja będzie dokonywana z uwzględnieniem:

  • charakteru usług świadczonych przez podmiot wnioskujący o rezerwację częstotliwości;
  • inwestycji koniecznych do poniesienia w celu wykorzystywania rezerwowanych częstotliwości oraz
  • międzynarodowych kierunków rozwoju wykorzystywania częstotliwości wynikających z prac organizacji międzynarodowych.

Wydaje się, że zaproponowany przepis przywraca równowagę między uprawnieniem z tytułu rezerwacji, a możliwościami Prezesa UKE do prowadzenia efektywnej gospodarki widmem częstotliwości, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych. Jest to zgodne z przepisem art. 5 ust. 2 akapit czwarty dyrektywy o zezwoleniach, który stanowi, iż w przypadku gdy państwo członkowskie przyznaje prawo użytkowania na czas określony, czas trwania powinien być odpowiedni dla danej usługi z punktu widzenia zamierzonych celów, przy odpowiednim uwzględnieniu konieczności umożliwienia właściwego okresu amortyzacji inwestycji.

 

Art. 114 ust. 6a

 

Aby zwiększyć efektywność wykorzystania częstotliwości oraz ułatwić praktyczne rozwiązywanie sporów wynikających ze współkorzystania z częstotliwości, konieczne jest ustanowienie w art. 114 ust. 6a kompetencji regulacyjnej Prezesa UKE. W miarę postępu technologicznego zwiększają się możliwości techniczne współkorzystania z tej samej częstotliwości przez różne podmioty dla takich samych lub różnych usług, na tym samym terenie. Wprowadzenie stosownych mechanizmów dotyczących rozstrzygania ewentualnych konfliktów, jakie mogą rodzić się w wyniku współkorzystania z częstotliwości, jest wynikiem rosnącego zapotrzebowania na widmo częstotliwości.

Nadanie Prezesowi UKE nowych uprawnień w zakresie ustalania warunków współkorzystania z częstotliwości wymaga przestrzegania części B załącznika do dyrektywy 2002/20/WE, który określa maksymalne wymogi, które mogą być związane z prawami użytkowania częstotliwości radiowych. Projektowane warunki współkorzystania z częstotliwości wiążą się w szczególności z pkt 2 i 3Części B załącznika do dyrektywy 2002/20/WE.

 

Art. 114 ust. 8

W związku z dodawanym art. 115²  dla zachowania spójności należy w art. 114 ust. 8 dodać odesłanie do podmiotu, o którym mowa w art. 115² .

 

Art. 114a

Przepis art. 114a dotyczący kompetencji regulacyjnych Prezesa UKE w zakresie współkorzystania z częstotliwości, wiąże się ze zmianami wprowadzanymi w art. 114. W przypadku spraw spornych dotyczących warunków współkorzystania z częstotliwości wykorzystywanych dla celów rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, określonych zarówno w rezerwacji częstotliwości wydanej przez Prezesa UKE, jak i w odpowiadającej jej koncesji Przewodniczącego KRRiT, decyzje w tych sprawach są wydawane w porozumieniu z Przewodniczącym KRRiT.

 

Art. 115

Zmiana w art. 115 ust. 1 pkt 3, zgodnie z którą obszar, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości nie będzie musiał być zgodny z administracyjnym podziałem kraju, umożliwi wydawanie rezerwacji częstotliwości np. dla sieci osiedlowych obejmujących tylko część gminy.

 

Ponadto, w związku z nowym brzmieniem art. 9 dyrektywy ramowej oraz art. 5 dyrektywy o zezwoleniach proponuje się zmianę pkt 4 w ust. 1 art. 115. Zgodnie z tym przepisem w rezerwacji częstotliwości możliwe jest wprowadzenie ograniczenia sposobu wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją, polegającego na określeniu rodzaju służby radiokomunikacyjnej, sieci telekomunikacyjnej lub usługi telekomunikacyjnej, w której częstotliwości objęte rezerwacją mogą być wykorzystywane. A zatem, w przypadku gdy takie ograniczenie nie zostanie ustanowione, to rezerwacja częstotliwości upoważnia do świadczenia wszystkich usług, czy do wykorzystywania objętych nią częstotliwości na potrzeby dowolnego rodzaju sieci telekomunikacyjnej, czy służby radiokomunikacyjnej.

Przepis art. 9 ust. 3 zmienionej dyrektywy ramowej wyraża zasadę neutralności technologicznej, to jest stanowi, iż o ile przepisy akapitu drugiego nie stanowią inaczej, państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie rodzaje technologii wykorzystywane w usługach łączności elektronicznej mogły być stosowane w pasmach częstotliwości radiowych, uznanych w krajowym planie przeznaczenia częstotliwości za dostępne dla usług łączności elektronicznej zgodnie z prawem unijnym. Natomiast określenie służby radiokomunikacyjnej nie stanowi ograniczenia zasady neutralności technologicznej.

Zmiana pkt 5 jest podyktowana tym, iż pojęcie „termin rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości” (art. 115 ust. 1 pkt 5) przez wiele lat oznaczało uprawnienie operatora, a nie jego obowiązek, a więc była to data, od której operatormógł rozpocząć używać częstotliwość. Najczęściej była to data wydania decyzji. Niekiedy, jak w przypadku UMTS był to termin dość odległy, częstotliwości nie mogły być używane od razu.

W obrocie znajdują się ważne rezerwacje z postanowieniem: „Terminem rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości jest dzień doręczenia decyzji”. A zatem zmiana ta polega na doprecyzowaniu tego przepisu. Ze zmianą tą wiąże się dodanie pkt 2a w ust. 2, a więc podstawy do fakultatywnego określenia w decyzji terminu w jakim podmiot jest obowiązany rozpocząć wykorzystywanie częstotliwości.

 

W związku z regulacjami dotyczącymi przenoszenia praw do dysponowania częstotliwościami przewidzianymi w art. 122 i 122¹, w art. 115 planuje się uchylić pkt 7 w ust. 1.

W drugim akapicie tego przepisu są wskazane przesłanki uzasadniające wprowadzenie ograniczeń sposobu wykorzystywania częstotliwości polegające na ustanowieniu ograniczeń określonych rodzajów użytkowanych sieci radiowych lub technologii dostępu bezprzewodowego wykorzystywanych w usługach łączności elektronicznej. Natomiast przepis art. 9 ust. 4 zmienionej dyrektywy ramowej stanowi, iż o ile przepisy akapitu drugiego nie stanowią inaczej, państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie rodzaje usług łączności elektronicznej mogły być stosowane w pasmach częstotliwości radiowych, uznanych w krajowym planie przeznaczenia częstotliwości za dostępne dla usług łączności elektronicznej zgodnie z prawem unijnym (zasada neutralności usługowej). W dalszej części przepis ten określa przesłanki uzasadniające wprowadzenie ograniczeń sposobu wykorzystywania częstotliwości polegające na ustanowieniu ograniczenia rodzajów świadczonych usług łączności elektronicznej lub nałożeniu obowiązku świadczenia określonej usługi.

W celu implementacji ww. przepisów dyrektywy ramowej i art. 5 dyrektywy o zezwoleniach proponuje się zmianę art. 115 w ust. 1 pkt 4 polegajacą na wykreśleniu fragmentu „sieci telekomunikacyjnej lub usługi telekomunikacyjnej, w której częstotliwości objęte rezerwacją mogą być wykorzystywane, chyba że nie przewiduje się ograniczenia sposobu wykorzystywania tych częstotliwości” i zamieszczenie podstawy do określenia ograniczenia sposobu wykorzystywania tych częstotliwości w pkt 5 w ust. 2, wskazującym rodzaje ograniczeń sposobu wykorzystywania częstotliwości, jakie mogą być wprowadzone przez Prezesa UKE, zgodnie z art. 9 ust. 3 i 4 dyrektywy ramowej oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy o zezwoleniach (oprócz rodzajów służby radiokomunikacyjnej, które będą określane zgodnie z art. 115 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne). Umiejscowienie takiego przepisu w ust. 2 jest bardziej zasadne, ponieważ ust. 2 określa fakultatywne elementy rezerwacji częstotliwości.

Ponadto, w art. 115 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne proponuje się zmiany mające na celu uelastycznienie gospodarowania widmem radiowym poprzez umożliwienie dodania w rezerwacji częstotliwości klauzuli określającej wymagania w zakresie ochrony przed zakłóceniami urządzeń lub systemów radiokomunikacyjnych pozostających w użytkowaniu na podstawie wcześniej wydanych pozwoleń rezerwacji lub decyzji Prezesa UKE o prawie do wykorzystania częstotliwości. W dotychczasowym reżimie prawnym w przypadku zaistnienia takiej sytuacji rezerwacja nie mogłaby zostać wydana wcale.

Uchyla się pkt 4 w ust. 2 ponieważ przepis ten jest niejasny. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z proponowanym art. 115 ust. 1 pkt 9 (analogicznie jak w obecnie obowiązującym brzmieniu tego przepisu) w rezerwacji częstotliwości określa się zobowiązania podmiotu podjęte w ramach przetargu, aukcji albo konkursu, co jest rozwiązaniem wystarczającym.

 

 

Art. 115¹

Proponuje się dodać art. 115¹ określający przesłanki wprowadzaniaograniczeń sposobu wykorzystywania częstotliwości w rezerwacji częstotliwości, zgodnie z art. 9 ust. 3 i 4 Dyrektywy ramowej.

Do decyzji o rezerwacji częstotliwości określającej ograniczenia sposobu wykorzystywania częstotliwości objętych rezerwacją, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5, powinny mieć zastosowanie przepisy o postępowaniu konsultacyjnym. Warunek przeprowadzenia konsultacji przed podjęciem rozstrzygnięcia we wskazanych sprawach stanowi implementację art. 6 dyrektywy ramowej. Zgodnie z przepisem art. 6 dyrektywy ramowej, państwa członkowskie, które zamierzają wprowadzić ograniczenia, o których mowa w art. 9 ust. 3 i 4 tej dyrektywy, które mają znaczący wpływ na odnośny rynek, powinny umożliwić zainteresowanym stronom wypowiedzenie się w rozsądnym terminie w kwestii proponowanych środków.

W przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie przetargu stosowne zapisy byłyby już zawarte w dokumentacji przetargowej (patrz projektowany art. 118 ust. 3 oraz art. 118 ust. 1).

W ramach konsultacji będzie badana kwestia wprowadzenia przedmiotowych ograniczeń.

W przypadku, gdy rezerwacja jest udzielana w wyniku konkursu, przetargu lub aukcji – konsultacje dotyczące konkretnej decyzji dokonywanej dla określonego podmiotu mogłyby sie odbyć dopiero po tym postępowaniu (przetargu, aukcji), a wówczas nie miałoby to większego sensu, ponieważ trudno sobie wyobrazić zmianę rezerwacji – przedmiotu przetargu – po rozstrzygnięciu postępowania. Należy zakładać, że konsultacje dotyczyłyby projektu decyzji.

 

Art. 116 ust. 1–2a

W art. 116 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne planuje się zmianę, zgodnie z którą w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmiot, dla którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości, będzie wyłaniany w drodze konkursu w przypadku rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania w sposób cyfrowy lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych.

W art. 116 ust. 1 pkt 2 przewiduje się dodanie aukcji jako alternatywnego dla przetargu trybu postępowania o przyznanie częstotliwości. Instytucja aukcji, niewystępująca w polskim systemie prawa telekomunikacyjnego, może stanowić bardzo dobre narzędzie dla Regulatora dla zagospodarowania częstotliwości pozyskanych z dywidendy cyfrowej. Wzorem innych krajów, częstotliwości te mogłyby zostać zbyte w drodze aukcji, co pozwoliłoby skutecznie i efektywnie prowadzić gospodarkę widmem. W związku z planowaną zmianą przewiduje się rezygnację ze wskazanego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2009 r. w sprawie przetargu oraz konkursu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 118, poz. 990) rozwiązania dopuszczającego możliwość przeprowadzenia aukcji w ramach przetargu.

Ustawa nie powinna ograniczać sposobów przeprowadzenia procesu aukcji w różnych modelach, które są z powodzeniem stosowane przez organy regulacyjne w innych krajach (np. aukcja typu ‘SMR’ czy ‘clock’). Przepisy szczegółowe oraz procedury będą zawarte w akcie wykonawczym.

Wprowadzenie aukcji spowoduje konieczność uwzględnienia tej zmiany w poszczególnych przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne dotyczących przeprowadzania przetargu.

W przepisie ust. 2 planuje się wprowadzić zmianę, która umożliwi zmniejszenie czasu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku o rezerwację częstotliwości. W chwili obecnej Prezes UKE ogłasza na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej stan zajętości częstotliwości. Jeżeli dostępna częstotliwość jest ogłoszona przez okres kilku miesięcy i nie wpływają na nią wnioski o rezerwację częstotliwości, a zaraz po ogłoszeniu składają wnioski o zainteresowaniu inne podmioty, to częściej mamy do czynienia z próbami zablokowania konkurencji, niż z rzeczywistą chęcią wykorzystania częstotliwości. Ogłaszanie stanu zajętości częstotliwości jest już dokonywane przez Prezesa UKE i nie wymaga wdrożenia specjalnych przepisów dostosowujących.

 

Art. 116 ust. 3

Zmiana redakcyjna mająca na celu uwzględnienie odesłania do dodawanego ust. 2a.

 

Art. 116 ust. 4–6

Zmiana przepisów ust. 4-6 wynika z dodania aukcji jako samodzielnego trybu przeprowadzania postępowania mającego na celu wyłonienie podmiotu, dla którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości.

 

Art. 116 ust. 7

Proponuje się uchylenie art. 116 ust. 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne i dodanie art. 116a w celu jednoznacznego uregulowania kwestii zmian rezerwacji częstotliwości.

 

Art. 116 ust. 8 i 8a

Zaproponowany w ust. 8 przepis będzie miał szczególnie doniosłe znaczenie w przypadku rezerwacji ogólnopolskich, skutkujących wydaniem tysięcy pozwoleń radiowych na używanie urządzeń radiowych. Nieistotne naruszenia warunków wykorzystania częstotliwości nie powinny skutkować odmową rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, a sankcja taka byłaby nieproporcjonalna do efektów takich drobnych naruszeń, stąd propozycja zawężenia dyspozycji przepisu poprzez ograniczenie jej wyłącznie do przypadków rażących naruszeń. Art. 7 ust. 1 lit. b dyrektywy o zezwoleniach wymaga, aby wydłużenie okresu obowiązujących rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, w przypadku „wydłużenia obowiązujących praw inaczej, niż zgodnie z określonymi w nich warunkami”, było poprzedzone postępowaniem konsultacyjnym. W związku z powyższym proponuje się poddanie postępowaniu konsultacyjnemu przedłużania obowiązujących rezerwacji częstotliwości. Omawiany przepis powinien zawierać także taki obowiązek dla Prezesa UKE. Nie ma jednocześnie potrzeby zmiany art. 15 ustawy, bowiem konsultacje ta mieszczą się w pojęciu „innych spraw wskazanych w ustawie”, które ten artykuł poddaje uprzednim konsultacjom.

 

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na fakt, iż w chwili obecnej przedłużenie okresu rezerwacji częstotliwości odbywa się na zasadzie automatyzmu, natomiast jedyną przesłanką uniemożliwiającą przedłużenie rezerwacji częstotliwości jest rażące naruszenie warunków wykorzystania częstotliwości przez podmiot, na rzecz którego dokonana jest rezerwacja częstotliwości. W pozostałych przypadkach przedłużenie okresu rezerwacji odbywa się na wniosek podmiotu będącego w posiadaniu rezerwacji. Oznacza to, że wbrew praktyce ugruntowanej w innych krajach członkowskich oraz wbrew oczywistemu interesowi państwa, cenne i ograniczone zasoby częstotliwości są przydzielane na czas nieokreślony. W praktyce, na skutek wydania decyzji o rezerwacji danego zasobu częstotliwości radiowych państwo traci skuteczną kontrolę nad tym zasobem oraz wpływ na jego zagospodarowanie w przyszłości.

Należy zwrócić uwagę, iż zasoby częstotliwości nie są własnością przedsiębiorców telekomunikacyjnych czy podmiotów, na rzecz których została dokonana rezerwacja częstotliwości. Podmioty te jedynie otrzymują ograniczone w czasie prawa do użytkowania tego zasobu. Tym samym, przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne powinny zapewniać organom Rzeczypospolitej Polskiej prawa należne właścicielowi tego zasobu częstotliwości.

Jednocześnie należy podkreślić, iż realne uprawnienia państw do zarządzania zasobami częstotliwości są praktyką znajdującą odzwierciedlenie zarówno w działaniach innych krajów europejskich w obszarze gospodarki częstotliwościowej, jak i polityce unijnej w tym zakresie, przede wszystkim w uzgodnionym pod przywództwem Prezydencji polskiej w Radzie UE Programie Widma Radiowego, w którym podkreśla się prowadzenie polityki widma z myślą o zwiększeniu wydajności widma, lepszym planowaniu częstotliwości oraz zabezpieczeniach chroniących przed zachowaniami antykonkurencyjnymi, w tym stosowaniu odpowiednich środków, również nałożenia kar finansowych, zastosowania opłat motywujących lub odebrania praw.

 

Art. 116 ust. 11 i 12

Proponuje się dodanie ust. 11, który będzie stanowił, iż podmiot, na rzecz którego dokonano rezerwacji częstotliwości, zgodnie z procedurą opisaną w ust. 8, zobligowany jest do uiszczenia opłaty w kwocie ustalonej zgodnie z art. 116a ust. 2. Projektowane rozwiązanie jest podyktowane potrzebą zapewnienia efektywnego wykorzystania widma. Pobieranie opłat jest uzasadnione tym, że częstotliwości stanowią dobro rzadkie.

W związku z istniejącymi w aktualnym stanie prawnym wątpliwościami czy Prezes UKE może ogłaszać przetargi definiując obszary inaczej, niż wynikałoby to ze złożonych wniosków (np. połączyć kilka wniosków do jednego przetargu, celem efektywnego wykorzystania widma częstotliwości), oraz czy możliwe jest ogłaszanie przetargów w wyniku własnej inicjatywy Prezesa UKE, bez uprzednich wniosków o rezerwację, a w wyniku oceny własnej Prezesa UKE, w zakresie potencjalnego zainteresowania określonym zasobem częstotliwości, proponuje się przewidzieć w art. 116 ust. 12 ustawy Prawo telekomunikacyjne taką możliwość dla Prezesa UKE.

 

Art. 116a

Proponuje się dodać art. 116a określający w jakim przypadku zmian rezerwacji częstotliwości przetarg, aukcja lub konkurs są konieczne, co a contrario pozwoli wnioskować kiedy możliwe jest dokonanie zmiany rezerwacji bez przeprowadzania przetargu, aukcji lub konkursu. Usunie to problem interpretacji obecnego przepisu art. 116 ust. 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne dotyczącego obowiązku przeprowadzania przetargu, aukcji lub konkursu w zakresie zmiany rezerwacji częstotliwości polegającej na modyfikacji poszczególnych składników uprawnienia (np. służby), przy zachowaniu jednak zakresu użytkowanej częstotliwości. Obecny przepis art. 116 ust. 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne mówiący o odpowiednim stosowaniu procedury przetargowej, aukcyjnej albo konkursowej do zmian rezerwacji częstotliwości jest przedmiotem sporów. Ponadto, zostanie wprost wskazane, iż przepisy o przetargu, aukcji i konkursie nie będą miały zastosowania w przypadku zmiany rezerwacji częstotliwości dokonywanej w celu optymalizacji wykorzystania częstotliwości lub ich ochrony przed szkodliwymi zaburzeniami elektromagnetycznymi (tzw. „reframing”). Potrzeba tej zmiany wynika z praktycznych doświadczeń związanych z rezerwacjami częstotliwości, a jej celem jest przesądzenie, w sposób jednoznaczny, w świetle różnych możliwych interpretacji tego przepisu, że w ww. opisanych przypadkach zmian rezerwacji częstotliwości nie będą miały zastosowania przepisy o przetargach, aukcjach i konkursach zgodnie z przyjętą praktyką w tym zakresie.

W tym kontekście należy doprecyzować, że optymalizacja wykorzystywania częstotliwości polega na takim rozlokowaniu zasobów, aby ich wykorzystanie było najbardziej efektywne zarówno z punktu widzenia organu regulacyjnego, jak i podmiotów wykorzystujących częstotliwości. Optymalizacja wykorzystywania częstotliwości polega na takim rozlokowaniu zasobów, aby ich wykorzystanie było najbardziej efektywne zarówno z punktu widzenia organu regulacyjnego, jak i podmiotów wykorzystujących częstotliwości. Optymalizacja zasobów, które są już rozdysponowane możliwa jest np. w drodze reframingu. Na przykład: operator korzystający z danego spektrum radiowego na podstawie rezerwacji częstotliwości może zrezygnować z wykorzystywania części pasma, w zamian za co uzyska prawo do wykorzystywania innej części pasma, o takich samych lub podobnych właściwościach lub uzyska rekompensatę w innej postaci. Proces taki umożliwi np. zamianę kanałów między operatorami działającymi na rynku, aby w efekcie jeden podmiot posiadał kolejne, następujące po sobie kanały. Dzięki temu podmiot dysponujący rezerwacją po reframingu będzie dysponował analogicznymi zasobami częstotliwości jak przed reframingiem, przy czym będzie miał możliwość wykorzystania zasobów widma w bardziej optymalny sposób. Powyższe umożliwi temu operatorowi świadczenia usług np. w oparciu o bardziej zaawansowane technologie, niż miałoby to miejsce w przypadku wykorzystywania widma, w sytuacji gdy kanały nie znajdują się obok siebie. Możliwość dokonywania przez Prezesa UKE takich optymalizacji przyczyni się do właściwej realizacji celu pakietu telekomunikacyjnego, jakim jest m.in. zapewnienie neutralności technologicznej, jak również zapewni korzyści dla użytkowników końcowych w postaci dostępu do usług telekomunikacyjnych lepszej jakości i być może w niższej cenie.

Jednak z uwagi na fakt, iż zmiana pierwotnie uzyskanych uprawnień w ramach rezerwacji, z wyłączeniem rywalizacji rynkowej jaką zapewniają przetarg i aukcja, stwarza ryzyko naruszenia zasad konkurencji, należy wprowadzić do ustawy mechanizmy, które zagwarantują spójność z wyrażonym w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20/WE nakazem zachowania proporcjonalności oraz obiektywizmu. Temu celowi ma służyć obowiązek uiszczenia przez podmiot dysponujący częstotliwościami opłaty w wysokości różnicy o jaką wzrosła wartość posiadanych przez niego częstotliwości.

Należy ustawowo wskazać termin, w którym podmioty będą mogły wyrażać zainteresowanie zasobami częstotliwości, których dotyczy wniosek, o którym mowa w art. 116a ust. 1, w wymiarze analogicznym do wymiaru terminu na wyrażenie zainteresowania rezerwacją częstotliwości, o którym mowa w art. 116 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W związku z powyższym długość terminu określonego w art. 116a ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne powinna wynosić 14 dni.

Zainteresowanie powinno być zgłaszane nie na rezerwację częstotliwości, jaka mogłaby zostać udzielona po przeprowadzaniu przetargu na warunkach wynikających z udzielonej uprzednio rezerwacji, z uwzględnieniem zmian wynikających z wniosku o zmianę rezerwacji, a dotyczyć dodatkowego zakresu częstotliwości lub obszaru rezerwacji, zmienionej zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 116a ust. 1. Wynika to z faktu, iż podmiot wnoszący o zmianę rezerwacji posiada już uprawnienie do wykorzystywania częstotliwości – zatem widmo radiowe, do którego udzielono temu podmiotowi uprawnienie nie może być rozdysponowane w jakikolwiek sposób przez Prezesa UKE przed wygaśnięciem udzielonej rezerwacji. Ze względu na powyższe zgłoszeniu zainteresowania powinien podlegać tylko zasób częstotliwość, który w związku z złożonym wnioskiem mógłby być przedmiotem przetargu, konkursu albo aukcji.

Zaproponowana procedura umożliwiałaby efektywne wykorzystanie częstotliwości oraz rozwój nowych technologii. Podmiot dysponujący częstotliwościami, mając świadomość, iż dla zmiany planów biznesowych potrzebuje zmiany rezerwacji i zmiana ta byłaby poprzedzona przetargiem, obarczony byłby ryzykiem utraty tych częstotliwości. Zatem nie byłby skłonny do wprowadzania innowacji i świadczenia szerszego wachlarza usług w oparciu o posiadane zasoby częstotliwości. Optymalizacja wykorzystywania częstotliwości  lub ochrona przed szkodliwymi zakłóceniami leży w interesie wszystkich uczestników rynku telekomunikacyjnego, a nie tylko podmiotu wnioskującego o zmianę rezerwacji.

 

Art. 118

W ust. 1 planuje się uzupełnienie regulacji, tak by było wskazane, iż przetarg, aukcję albo konkurs ogłasza się niezwłocznie po zakończeniu postępowania konsultacyjnego w tej sprawie.

W ust. 2 zasadne jest wykreślenie wymogu, zgodnie z którymjeżeli rezerwacja częstotliwości ma dotyczyć jedynie określonych obszarów – ogłoszenie publikuje się także w codziennej prasie lokalnej ukazującej się na obszarach, których przetarg albo konkurs dotyczy. Wymóg ten jest trudny w realizacji, z uwagi na fakt, iż prasa lokalna z reguły nie ukazuje się codziennie. Rezygnuje się także z wymogu publikowania ogłoszeń w prasie drukowanej. Obowiązek ten jest drogi, a publikacja na stronie podmiotowej BIP UKE zapewni wystarczającą dostępność tych informacji.

Uregulowanie uprawniające Prezesa UKE do odwołania przetargu lub aukcji w terminie wyznaczonym na złożenie ofert, który został określony w ogłoszeniu o przetargu, jeżeli taka możliwość została zastrzeżona w treści ogłoszenia jest uzasadnione potrzebą umożliwienia Prezesowi UKE rezygnacji z przeprowadzenia przetargu lub aukcji, jeżeli jego przeprowadzenie, z powodu zmienionych warunków, byłoby niezasadne. Ust. 2 reguluje kwestie zwrotu dokumentów oraz wadium.

Zmiana ust. 3 polegająca na uzupełnieniu uprawnień Prezesa UKE o możliwość określenia w dokumentacji proporcjonalnych i niedyskryminacyjnych ograniczeń sposobu wykorzystywania częstotliwości objętych przetargiem, aukcją albo konkursem, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5, w przypadku gdy zachodzi odpowiednia przesłanka, o której mowa w art. 115¹,  stanowi implementację art. 9 ust. 3 i 4 zmienionej dyrektywy ramowej. Już na etapie przetargu, aukcji lub konkursu Prezes UKE mógłby wskazać, jakim ograniczeniom będzie musiało być poddane wykorzystywanie objętych nimi częstotliwości, ograniczenia te następnie zostałyby zamieszczone w decyzji o rezerwacji częstotliwości.

Zmiana ust. 6 plega na uwzględnieniu dodania aukcji jako alternatywnego trybu obok przetargu i konkursu.

 

Art. 118a

Proponuje się dodać ust. 2a stanowiacy zamknięty katalog kryteriów oceny ofert w ramach aukcji.

Podstawowymkryterium oceny ofert w ramach aukcji jest wysokość kwoty zadeklarowanej przez uczestnika aukcji.

Ponadto, dodatkowym kryterium, które mogłoby być stosowane przez Prezesa UKE w odniesieniu do aukcji, mogłoby być kryterium ryzyka zakłócenia równoprawnej i skutecznej konkurencji na obszarze, którego dotyczy aukcja poprzez nadmierne skupienie częstotliwości w gestii jednego podmiotu. Umożliwienie stosowania przez Prezesa UKE takiego kryterium w stosunku do aukcji jest zasadne, z uwagi na potrzebę implementacji postanowień art. 5 ust. 6 dyrektywy o zezwoleniach. Przepis ten stanowi, iż państwa członkowskie mogą podjąć odpowiednie środki, aby w wyniku przekazania lub gromadzenia praw użytkowania częstotliwości radiowych nie występowało zakłócenie konkurencji. Motyw 23 dyrektywy o zezwoleniach stanowi ponadto, że skutkiem zastosowania kryteriów procedury selekcji podmiotów zainteresowanych wykorzystywaniem określonego zasobu częstotliwości może być wykluczenie niektórych podmiotów z procedury selekcji, co nie będzie uchybiać przepisom dyrektywy. Z kolei z art. 5 dyrektywy o zezwoleniach wynika, że możliwe jest ustanowienie wyjątków od stosowania wymogu otwartych procedur, gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celu leżącego w interesie ogólnym, określonego przez państwa członkowskie zgodnie z prawem unijnym. Celem tego rozwiązania, wynikającego z prawa unijnego, jest wspieranie równoprawnej i skutecznej konkurencji. Rozwiązanie takie jest też wskazywane w projekcie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu polityki widma radiowego.

Kryterium wystąpienia ryzyka zakłócenia równoprawnej i skutecznej konkurencji na obszarze, którego dotyczy aukcja, jest kryterium obiektywnym. Aukcja jest trybem uproszczonym w porównaniu do przetargu i głównym kryterium branym pod uwagę przez Prezesa UKE powinna być cena. Jednak także w postępowaniu aukcyjnym Prezes UKE powinien mieć możliwość stosowania kryterium, którego celem byłoby zachowanie warunków konkurencji.

W związku z tym, że jednym z kryteriów aukcji może być również zachowanie warunków konkurencji, odesłanie do tego kryterium jako przesłanka wymaganej opinii Prezesa UOKiK powinno znaleźć się także w art. 118a ust. 4.

Wskazać, należy, że kwestia badania ryzyka zakłócenia równoprawnej i skutecznej konkurencji na obszarze, którego dotyczy aukcja poprzez nadmierne skupienie częstotliwości w gestii jednego podmiotu jest brana pod uwagę przez Prezesa UKE w postępowaniu przetargowym i konkursowym w ramach kryterium zachowania warunków konkurencji (art. 118a ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne) obok innych czynników mogących mieć wpływ na sytuację na rynku, jak np. substytucyjność usług.

Jednocześnie należy wskazać, iż pewne, określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 120, warunki powinny być badane na etapie formalnym, także przy aukcji. Kraje Unii Europejskiej stosują także przy aukcjach pewną formę badania wstępnego. Nie zmierza ona do merytorycznego oceniania planów, ofert operatorów ale polega na badaniu, np. zdolności finansowej, formy prawnej i struktury własnościowej przedsiębiorstwa, tak aby wstępnie można było ocenić, czy dany podmiot będzie zdolny do wypełnienia obowiązków w przypadku wygrania aukcji lub przetargu. W badaniu formalnym można przykładowo wskazać konieczność przedstawienia gwarancji bankowych (np. w Niemczech - każdy licytujący musi przedstawić gwarancje bankowe, które ograniczają liczbę bloków i najwyższą ofertę jaką może on przedstawić). We Włoszech w 2000 r. zastosowano hybrydową metodę wyboru: wstępna kwalifikacja ofert, następnie wybór według kryterium opłacalności z możliwością przelicytowania się. Przed rozpoczęciem aukcji konsorcjum musiało przedstawić podlegający ocenie biznesplan.

Dodawany ust. 5 precyzuje, że badanie ofert odbywa się w dwóch etapach.

 

Art. 118b

Zmiany zaproponowane w ust. 1 wynikają z konieczności uwzględnienia w tym przepisie aukcji jako odrębnego trybu wyłaniania podmiotu, któremu zostanie przyznana rezerwacja częstotliwości.

Proponuje się zmianę w art. 118b ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, zgodnie z którą w przypadku rezygnacji z rezerwacji częstotliwości przed jej dokonaniem na rzecz podmiotu wyłonionego, w tym niezłożenia wniosku, o którym mowa w art. 118c ust. 4 lub gdy po stronie podmiotu wyłonionego wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 6 pkt 1–2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, podmiotem wyłonionym stanie się uczestnik przetargu, aukcji albo konkursu zajmujący kolejną pozycję na liście, o której mowa w art. 118c ust. 1, i spełniający warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

Zakłada się również, że w przypadku, gdy na liście nie będzie już innych podmiotów, Prezes UKE w drodze decyzji uzna przetarg, aukcję albo konkurs za nierozstrzygnięty, a  w przypadku przetargu, aukcji albo konkursu, które dotyczą więcej niż jednej rezerwacji częstotliwości, uznanie przetargu, konkursu  lub aukcji za nierozstrzygnięte będzie odnosiło się tylko do jego części dotyczącej rezerwacji częstotliwości, dla której  na liście nie będzie już jakichkolwiek podmiotów.

 

Art. 118c

Zaproponowana zmiana zmierza do uregulowania sytuacji, w której jednym przetargiem lub aukcją objęte jest rozdysponowanie częstotliwości z różnych zakresów lub o różnej wartości ekonomicznej. Przeprowadzanie tzw. przetargów wieloczęstotliwościowych jest uzasadnione względami zapewnienia większej pewności dla graczy rynkowych, zmniejszeniem ryzyka jego zaskarżenia oraz zaoszczędzenia kosztów przeprowadzenia przetargu. Może także zmniejszyć ryzyko kumulacji widma.

Należy doprecyzować tryb postępowania, w przypadku, gdy przedmiotem przetargu, aukcji albo konkursu jest więcej niż jedna rezerwacja częstotliwości. W takim przypadku organ właściwy powinien prowadzić odrębne postępowanie w sprawie każdej rezerwacji częstotliwości. Rozwiązanie takie ma na celu zapewnienie przejrzystości i jasności w postępowaniach w sprawie o udzielenie w wyniku przetargu, aukcji oraz konkursu rezerwacji częstotliwości i ich ewentualnych późniejszych zmian. Ponadto zaproponowana zmiana ułatwi i przyspieszy postępowania w sprawach o udzielenie i ewentualną zmianę ww. rezerwacji częstotliwości, gdyż będą one dotyczyły poszczególnych rezerwacji częstotliwości (tj. w przypadku np. wniosku o zmianę jednej z rezerwacji częstotliwości Prezes UKE będzie rozpatrywał złożony wniosek tylko w odniesieniu do tej konkretnej, wskazanej we wniosku, rezerwacji częstotliwości).

Publikacja wyników aukcji powinna podlegać procedurze analogicznej do procedury publikacji wyników przetargu oraz konkursu.

 

Art. 118d i art. 118e

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne unieważnienie przetargu, aukcji albo konkursu stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości. Należy jednakże podkreślić, że nie wszystkie stwierdzone w przetargu, aukcji albo konkursie uchybienia, które skutkowały ich unieważnieniem, w praktyce mogły doprowadzić do wyłonienia w przetargu, aukcji albo konkursie podmiotu innego, niż podmiot wyłoniony.

Zakres naruszeń przepisów prawa lub interesów uczestnikówwynikać będzie z decyzji w sprawie unieważnienia, która podlegać będzie kontroli sądowej. To z tej decyzji wynikać będzie, czy konieczne jest przeprowadzenie przetargu, aukcji albo konkursu od początku (np. w sytuacji, gdyby ustalone w dokumentacji warunki przetargu, aukcji albo konkursu naruszały prawo lub interesy uczestników w taki sposób, że usunięcie tych uchybień nie byłoby możliwe bez zmiany dokumentacji), czy też wystarczy przeprowadzenie tylko niektórych czynności (tzn. powtórzenie czynności wykonanych wadliwie), bądź też wykonanie po raz pierwszy czynności, które nie zostały przeprowadzone a powinny być przeprowadzone. Przy czym, podkreślić należy, iż powtórzenie czynności przetargowych (aukcyjnych, konkursowych) przewidziane w tym przepisie nie będzie miało na celu oceny ofert, lecz wyeliminowanie błędów i pomyłek powstałych w trakcie postępowania przetargowego (aukcyjnego, konkursowego).

Przesłanką wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji powinna być zmiana wcześniejszych wyników, w tym również wynikająca z unieważnienia w całości wcześniejszego przetargu (aukcji albo konkursu) i przeprowadzenia nowego. Przed zmianą wyników wznowienie postępowania w sprawie rezerwacji jest przedwczesne – nie wiadomo bowiem, jakie rozstrzygnięcia miałyby zapaść w wyniku wznowienia, w szczególności zaś nie można zakładać, że dotychczasowy uprawniony utraci rezerwację. Zmiana wyników powinna być przy tym traktowana szeroko, tzn. obejmować również sytuację, w której dotychczasowy uprawniony zostaje ponownie wyłoniony w nowym przetargu (aukcji albo konkursie), jednakże na innych warunkach niż dotychczasowe (np. inna deklarowana kwota za rezerwację lub zobowiązania rezerwacyjne itp.).

Dokonując interpretacji obecnie obowiązującego art. 118d można dojść do wniosku, że wynikiem takiego postępowania powinno być wydanie decyzji administracyjnej uchylającej decyzję w sprawie rezerwacji częstotliwości, a udzielenie rezerwacji częstotliwości na zasoby częstotliwości, których dotyczył unieważniony przetarg albo konkurs, powinno nastąpić w drodze ponownie prowadzonego przetargu albo konkursu. Taka procedura byłaby czasochłonna i prowadziłaby do negatywnej, z punktu widzenia polskiego rynku telekomunikacyjnego sytuacji, w której dostępne zasoby częstotliwości nie mogłyby być wykorzystywane przez jakiekolwiek podmioty do świadczenia usług. Ponadto, jeżeli podmiot wyłoniony w unieważnionym przetargu, aukcji albo konkursie, w oparciu o udzieloną rezerwację częstotliwości, poczynił nakłady na swoją planowaną działalność, to z mocy przepisów Kodeksu cywilnego będzie należało mu się od Skarbu Państwa odszkodowanie. Odszkodowania takie, ze względu na specyfikę działalności telekomunikacyjnej, mogą być bardzo wysokie i mieć niekorzystny wpływ na budżet państwa.

Jednocześnie przesądzić również należy, iż zmiana wyników przetargu, aukcji albo konkursu będąca konsekwencjąunieważnienia przetargu, aukcji albo konkursu, stanowić będzie podstawę wznowienia postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości dokonanej po przeprowadzeniu tego przetargu, aukcji albo konkursu.

Ze względu na fakt, że członkowie wcześniejszej komisji mogą nie być już pracownikami UKE, konieczne będzie powołanie komisji przetargowej, aukcyjnej lub konkursowej na nowo.

Dla przejrzystości tekstu proponuje się uchylić ust. 5 w obecnym art. 118, natomiast przesłanki uznania przetargu, aukcji i konkursu za nierozstrzygnięte uregulować w odrębnym artykule – 118e.

 

Art. 119

Planuje się zwiększenie dopuszczalnej wysokości wadium, poprzez wskazanie w ust. 2, iżwysokość wadium nie może być niższa niż 5 % jednorazowej opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 5, i wyższa niż 200 % tej opłaty, jednakże nie niższa niż 500 zł. Zmiana zasad ustalania wadium poprzez umożliwienie Prezesowi UKE wyznaczenia jej wysokości na maksymalnie 200 % opłaty wskazanej w art. 185 ust. 5 ma na celu wyeliminowanie ofert pozornych, składanych wyłącznie w celu zakłócenia sprawnego i realizującego cele ustawy przeprowadzania przetargu czy aukcji. Proponuje się uzupełnić ust. 4 w art. 119 o zdanie stanowiące, iż w przypadku gdy wadium jest wyższe od opłaty za częstotliwość, Prezes UKE w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyników zwraca nadwyżkę albo na wniosek przedsiębiorcy zalicza na poczet opłaty rocznej.

Założeniem proponowanej zmiany jest, by w przetargu i aukcji brały udział tylko te podmioty, które są gotowe do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej z wykorzystaniem częstotliwości.

Ponadto, po ust. 3 planuje się dodać ust. 3a, zgodnie z którymw przypadku gdy podmiot został podmiotem wyłonionym dla więcej niż jednej rezerwacji, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do każdej oferty. Obecne przepisy nie regulują przypadku,gdy podmiot, który został podmiotem wyłonionym dla więcej niż jednej rezerwacji, rezygnuje z ubiegania się o wszystkie rezerwacje, wnosząc np. tylko o jedną rezerwację. Przepis nie stanowi, czy w związku z tym pozostałe wadia ulegają zaliczeniu na poczet rezerwacji, zwrotowi czy też przepadkowi.

 

Art. 120

Zmiana delegacji do wydania rozporządzenia z art. 120, jest konieczna, by rozporządzenie objęło aukcję jako alternatywne postępowanie selekcyjne w procesie rozdysponowywania częstotliwości. W rozporządzeniu, w związku z projektowanymi zmianami w ustawie dotyczącymi aukcji, przewiduje się rezygnację ze wskazanego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2009 r. w sprawie przetargu oraz konkursu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych (Dz. U. Nr 118, poz. 990) rozwiązania dopuszczającego możliwość przeprowadzenia aukcji w ramach przetargu.

Jednocześnie rozporządzenie określi tryb przeprowadzenia aukcji, w tym zakres badania formalnego, pozwalającego na zbadanie wiarygodności podmiotu biorącego udział w aukcji (przetargu).

 

Art. 122 i 122¹

W związku ze zmianą art. 9 oraz dodaniem art. 9b w dyrektywie ramowej, konieczne jest wprowadzenie zmiany dotyczącej podmiotu dysponującego prawem do wykorzystywania częstotliwości. Zakłada się, że art. 122 ustawy Prawo telekomunikacyjne, na mocy którego obecnie Prezes UKE może dokonać zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości, będzie miał charakter obligatoryjny, co wynika ze zmienionego art. 9 oraz dodanego art. 9b dyrektywy ramowej.

Dotychczasowy art. 122 ustawy Prawo telekomunikacyjne przewiduje, iż z wyłączeniem rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych, Prezes UKE może dokonać zmiany podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości, jeżeli podmiot dysponujący rezerwacją złoży wniosek o zmianę podmiotu dysponującego rezerwacją, w którym wskaże podmiot, który będzie dysponował rezerwacją w wyniku tej zmiany oraz spełnione zostaną inne przesłanki ustawowe. Przepis ten stanowi implementację dotychczasowego art. 9 ust. 3 dyrektywy ramowej, który stanowił, iż państwa członkowskie mogą przyjąć przepisy umożliwiające przedsiębiorstwom przekazanie praw do użytkowania częstotliwości innym przedsiębiorstwom.

Natomiast, zmieniony art. 9b ust. 1 dyrektywy ramowej stanowi, iż Państwa członkowskie zapewniają, że przedsiębiorstwa mogą zgodnie z warunkami dotyczącymi praw do użytkowania częstotliwości radiowych oraz zgodnie z procedurami krajowymi przekazywać lub wydzierżawiać innym przedsiębiorstwom indywidualne prawa do użytkowania częstotliwości radiowych w pasmach, co do których jest to przewidziane w ramach środków wykonawczych przyjętych przez Komisję Europejską oraz w innych pasmach, zgodnie z krajowymi procedurami.

W związku z powyższym, przewiduje się wprowadzenie dwóch możliwości zmiany podmiotu dysponującego częstotliwościami:

1) zmiana podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości poprzez wydanie nowej decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości przez Prezesa UKE, zgodnie z wnioskiem podmiotu dysponującego rezerwacją po spełnieniu przesłanek ustawowych (zmiana art. 122),

2) wydzierżawienie lub przekazanie do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego przez podmiot dysponujący rezerwacją częstotliwości objętych rezerwacją na rzecz innego podmiotu (obowiązek zawiadomienia o tym Prezesa UKE).

Ponadto, Prezes UKE będzie niezwłocznie ogłaszał na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Komunikacji Elektronicznej informację o wydaniu decyzji o zmianie podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości. Ogłoszenie to obejmowało będzie nazwę podmiotu, na rzecz którego przeniesiono rezerwację częstotliwości, zakres częstotliwości, obszar objęty rezerwacją oraz okres obowiązywania rezerwacji.

 

Art. 122¹

W odniesieniu do wtórnego obrotu częstotliwościami na podstawie umowy, zrezygnowano z wyłączenia w projektowanym przepisie art. 122¹ rezerwacji częstotliwości na cele rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych. Podkreślić należy, że to właśnie podmioty dysponujące rezerwacjami częstotliwości na cele rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych są najbardziej zainteresowane możliwością dzierżawy lub przekazania na podstawie innego tytułu prawnego tych częstotliwości do użytkowania. W związku z tym, możliwość wydzierżawienia lub przekazania do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego częstotliwości objętych rezerwacją częstotliwości na rzecz innego podmiotu powinna odnosić się do wszystkich rezerwacji częstotliwości. Nie ma potrzeby wprowadzania dodatkowych przesłanek do zmiany rezerwacji, która w trybie art. 122¹nie podlega przeniesieniu na inny podmiot. Przesłanki do zmiany rezerwacji zostały określone w art. 123 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Podobnie w przypadku pozwolenia radiowego Prezes UKE będzie mógł dokonać takiej zmiany już po wydaniu pozwolenia. Zasadne jest jedynie pozostawienie zapisu o zakazie wykorzystywania częstotliwości oraz wprowadzenie przepisu stanowiącego, że podmiot, któremu zostały wydzierżawione częstotliwości lub przekazane do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego i któremu wydano decyzję o zakazie wykorzystywania częstotliwości nie może ubiegać się o wydanie pozwolenia radiowego z wykorzystaniem tych częstotliwości.

Przesłankami do wydania przez Prezesa UKE decyzji zmieniającej warunki wykorzystywania częstotliwości lub zakazujacej ich wykorzystywania przez ten podmiot, według projektowanych przepisów,  są: wystąpienie okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykorzystywanie częstotliwości w sposób nieefektywny, a także w przypadku gdy wykorzystywanie częstotliwości przez podmiot mogłoby doprowadzić do zakłócenia konkurencji, w szczególności poprzez nadmierne skupienie częstotliwości przez ten podmiot lub grupę kapitałową. Przyjęto definicję grupy kapitałowej zawartą w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) w brzmieniu, iż przez grupę kapitałową  rozumie się „wszystkich przedsiębiorców, którzy są kontrolowani w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę, w tym również tego przedsiębiorcę”.

Wtórny obrót częstotliwościami, o którym mowa w tym przepisie może wpłynąć na konkurencyjność rynku. Z uwagi jednak na fakt, że to Prezes UOKiK jest organem wspomagającym Prezesa UKE przy rezerwacji częstotliwości w ocenie konkurencyjności, konsekwentnie konieczna wydaje się jego opinia na temat potencjalnego zakłócenia konkurencji również w przypadkach opisanych w tym artykule. 

 

Art. 123 ust. 1 pkt 4

Zmiana ma na celu zapewnienie możliwości egzekucyjnych Prezesa UKE w odniesieniu do częstotliwości niewykorzystywanych.

 

Art. 123 ust. 1 pkt 9

Dodanie tego przepisu wiąże się z dokonywanym przez Prezesa UKE przeglądemkonieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5, przewidzianym w art. 192 ust. 4. W przypadku gdy wynikiem przeglądu byłoby stwierdzenie braku konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości danego ograniczenia, podmioty, którym została udzielona rezerwacja częstotliwości mogłyby ubiegać się o zmianę decyzji na tej podstawie. Prezes UKE mógłby dokonać takich zmian także  z urzędu.

 

Art. 123 ust. 6 pkt 4 i 5

Zmiany wynikają z konieczności uwzględnienia w tych przepisach aukcji jako odrębnego trybu wyłaniania podmiotu, któremu zostanie przyznana rezerwacja częstotliwości.

 

Art. 123 ust. 7 pkt 3

Zmiana powyższego przepisu polega na zastąpieniu spójnika „i” na „lub”, gdyż przesłanką odmowy wydania pozwolenia radiowego lub jego zmiany powinno być zakłócenie pracy urządzeń telekomunikacyjnych lub sieci telekomunikacyjnych. Brak jest podstaw do zastosowania w omawianym przepisie koniunkcji.

 

Art. 123 ust. 10

Skrócenie terminu ma na celu przyspieszenie procedury wydawania decyzji rezerwacyjnych, z powodu znacznego wzrostu zainteresowania widmem częstotliwości i dynamiki rozwoju usług telekomunikacyjnych.

 

Art. 123 ust. 12

Zmiana wynika z faktu, iż w obecnym stanie prawnym podmiot rozpowszechniający programy radiofoniczne lub telewizyjne obowiązany jest uzyskać koncesję (zgodnie z ustawą z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.)) i rezerwację częstotliwości. Postępowania administracyjne w sprawie udzielenia, zmiany lub cofnięcia koncesji oraz rezerwacji częstotliwości są prowadzone niezależnie. Jednakże brakuje wystarczającego powiązania pomiędzy tymi postępowaniami, zwłaszcza w kwestii kolejności uzyskiwania tych uprawnień, szczególnie w przypadku cofnięcia koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych lub telewizyjnych i wygaśnięcia rezerwacji. Proponowana zmiana ma na celu uporządkowanie tych kwestii. Konieczne jest rozszerzenie projektowanego przepisu o wskazanie co się dzieje z rezerwacją częstotliwości, gdy wygasa koncesja oraz rozstrzygnięcie, że w takim przypadku wygasa również rezerwacja częstotliwości udzielona w celu wykonania wynikających z koncesji uprawnień.

 

Art. 133 ust. 3 i art. 136

Zmiana wynika z potrzeby uwzględnienia w przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne  kompetencji KRRiT w zakresie systemów dostępu warunkowego i udogodnień towarzyszących. Systemy dostępu warunkowego i udogodnienia towarzyszące w znacznej mierze związane są z odbiorem rozpowszechnianych programów radiofonicznych i telewizyjnych. Zasadne jest więc dodanie w przepisach dotyczących tych kwestii jako organu współdziałającego, obok ministra właściwego do spraw łączności oraz Prezesa UKE, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji będącej organem wykonującym zadania w dziedzinie radiofonii i telewizji.

 

Art. 143 ust. 1

Wprowadzenie nowej kategorii prawa do używania urządzenia radiowego – decyzji Prezesa UKE „dopuszczającej czasowe używanie urządzenia radiowego bez pozwolenia” należy dodać odpowiednie zastrzeżenie w art. 143, w którym obecnie nie przewiduje się takiego wyjątku.

 

Art. 143 ust. 4

Przepis jest powiazany z art. 122¹ przewidującym cywilnoprawny obrót częstotliwościami. Sam fakt zawarcia umowy o wydzierżawienie lub przekazanie częstotliwości do użytkowania, o których mowa w art. 122¹, nie wystarcza do rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości. Jest to możliwe dopiero po uzyskaniu przez podmiot, któremu zostały wydzierżawione częstotliwości lub przekazane do użytkowania na podstawie innego tytułu prawnego zgodnie z art. 122¹, pozwolenie radiowe dotyczące wykorzystania zasobu częstotliwości objętego rezerwacją częstotliwości w okresie jej obowiązywania oraz ww. umową. Projektowany przepis stanowi podstawę prawną do wystąpienia przez taki podmiot z wnioskiem o wydanie pozwolenia.

Możliwość wydawania pozwoleń na rzecz podmiotów innych niż posiadające rezerwacje częstotliwości wprowadzana jest do przepisu art. 143 ust. 4 ustawą z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu cyfrowej telewizji naziemnej (Dz. U. Nr 153, poz. 903). Jednakże, w projekcie proponuje się przeredagowanie tego przepisu dostosujace użytą w nim terminologię do zmian wprowadzonych w art. 122 i 122¹. Ponadto, wskazać należy, że obecnie powszechną praktyką na rynku jest wskazywanie przez podmiot, który posiada rezerwację częstotliwości, podmiotów, na rzecz których mają zostać wydane pozwolenia radiowe umożliwiające wykorzystywanie zasobów częstotliwości objętych rezerwacją częstotliwości. Praktyki te mają miejsce w szczególności w zakresie radiofonii i telewizji, gdzie posiadający rezerwacje częstotliwości nadawcy wnoszą o wydanie pozwoleń radiowych na rzecz wskazanych podmiotów, które będą się zajmowały ,,stroną techniczną” wykorzystywania częstotliwości.

 

Art. 143 ust. 4a

Celem zaproponowanej zmiany jest uregulowanie wpływu wygaśnięcia lub rozwiązania umowy o wydzierżawienie lub przekazanie częstotliwości do użytkowania, o których mowa w art. 122¹, na pozwolenie wydane podmiotowi, który dzierżawi częstotliwości lub użytkuje na podstawie umowy.

 

Art. 143 ust. 5

Uchylenie przepisu ust. 5 w art. 143 jest uzasadnione, ponieważ jest to przepis praktycznie „martwy”, bowiem minister właściwy ds. łączności nigdy nie skorzystał z przysługującego mu upoważnienia. Ponadto formularze wniosków o wydanie pozwoleń radiowych we wszystkich rodzajach służb radiokomunikacyjnych są dostępne na stronie podmiotowej BIP UKE i są już obecnie powszechnie stosowane.

 

Art. 144 ust. 2 pkt 1

Dotychczasowe brzmienie przepisu jest nieprecyzyjne, gdyż nie jest zdefiniowane pojęcie „zagranicznej radiokomunikacji”, dlatego też pojęcie to powinno być zastąpione przez pojęcie „zagraniczny statek”.

 

Art. 144 ust. 2 pkt 2

Przepis art. 144 ust. 2 pkt 2 w obowiązującym brzmieniu jest nieprecyzyjny i może wprowadzać w błąd. W przepisie tym nie zostało również dookreślone od jakiej daty należy liczyć termin 90 dni. Przywołanie międzynarodowych przepisów radiokomunikacyjnych w tym zakresie dotyczy Zalecenia CEPT T/R 61-01 (Recommendation T/R 61-01 (Nice 1985, Paris 1992, August 1992, Nicosia 2003) „CEPT Radio Amateur Licence). Zalecenie to umożliwia amatorom – krótkofalowcom z krajów członkowskich CEPT nadawanie podczas krótkich wizyt w krajach CEPT i innych krajach, bez konieczności uzyskiwania indywidualnych zezwoleń czasowych ze strony odwiedzanego kraju.

 

Art. 144 ust. 2 pkt 3

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 144 ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy Prawo telekomunikacyjne, pozwolenia radiowego nie wymaga używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego końcowego, wykorzystującego międzynarodowo uzgodnione zakresy częstotliwości, dołączanego do zakończenia sieci telekomunikacyjnej operatora publicznego. Niemniej jednak, w związku z rozwojem telekomunikacji i pojawianiem się nowych sieci nie będących sieciami operatora publicznego lub też wykorzystujących zakresy częstotliwości, które nie zostały międzynarodowo uzgodnione, istnieje konieczność zwolnienia z tego obowiązku urządzeń końcowych dołączonych do sieci telekomunikacyjnych innych, niż sieć telekomunikacyjna operatora publicznego oraz sieci telekomunikacyjnych wykorzystujących zakresy częstotliwości, które nie zostały międzynarodowo uzgodnione. Ze względu na powyższe, w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 3 lipca 2007 r. w sprawie urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia radiowego (Dz. U. Nr 138, poz. 972, z późn. zm.) określono, iż nie wymaga pozwolenia używanie urządzeń końcowych dołączanych do zakończeń sieci telekomunikacyjnych innych niż urządzenia, o których mowa w art. 144 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Tym niemniej kwestia ta powinna zostać w kompleksowy sposób rozstrzygnięta w przepisach ustawy. W związku z powyższym proponuje się, aby zawarte w art. 144 ust. 2 pkt 3 lit. a zwolnienie dotyczyło również urządzeń, które nie wykorzystują międzynarodowo uzgodnionych zakresów częstotliwości,z wyłączeniem urządzeń stosowanych w służbie lotniczej, morskiej lub żeglugi śródlądowej.

Natomiast, zwolnienie zawarte w art. 144 ust. 2 pkt 3 lit. b dotyczyłoby urządzeń służących do utrzymywania łączności z przebywającym krótkookresowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub znajdującym się na nim w tranzycie, zagranicznym pojazdem, statkiem powietrznym, morskim lub statkiem żeglugi śródlądowej, przytwierdzonych w sposób trwały do tego pojazdu lub statku, wykorzystujących międzynarodowo uzgodnione zakresy częstotliwości.

Proponowana zmiana pozwala na używanie radiowych urządzeń końcowych pracujących w sieciach telekomunikacyjnych bez konieczności uzyskiwania pozwoleń radiowych. Jest to zgodne z tendencjami europejskimi, ponieważ dopuszcza się do używania bez pozwoleń radiowych urządzenia końcowe pracujące nie tylko w sieciach telekomunikacyjnych operatorów publicznych (np. w sieciach UMTS, których urządzenia nie są jeszcze zaliczane do urządzeń klasy 1), ale również w sieciach korporacyjnych (np. służba zdrowia, kolejnictwo, leśnictwo itp.), samorządowych (np. transport miejski) oraz służących zapewnieniu bezpieczeństwa (np. TOPR, GOPR, WOPR, sztaby kryzysowe itp.).

W związku z wymogami przepisów Regulaminu Radiokomunikacyjnego Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, powyższa zmiana nie obejmuje służby radiokomunikacyjnej lotniczej oraz morskiej i żeglugi śródlądowej.

 

Art. 144 ust. 2 pkt 3 lit c

Uchylenie art. 144 ust. 2 pkt 3 lit c jest zasadne, ponieważ przepisy ustawy nie rozróżniają urządzeń na wymagające rezerwacji i niewymagające rezerwacji częstotliwości. W konsekwencji nie wiadomo, jakich urządzeń przepis ten dotyczy, a więc jest to przepis „martwy”.

 

Art. 144 ust. 2 pkt 4

Projektowany art. 144 ust. 2 pkt 4 będzie skutkował zwolnieniem z obowiązku uzyskiwania indywidualnych pozwoleń radiowych znacznej części stacji bazowych. Omawiany przepis dotyczy jedynie wykorzystywania zakresów częstotliwości, które uprzednio zostały objęte rezerwacją częstotliwości, a zatem Prezes UKE uprzednio oceniał skutki wynikające z wykorzystywania przedmiotowych częstotliwości. Nie ma zatem potrzeby powtórnego badania tych skutków przy wydawaniu pozwoleń radiowych. W znacznym stopniu przyczyni się to do skrócenia czasu rozpatrywania wniosków o pozwolenia radiowe.

 

Art. 144 ust. 2 pkt 5

Projektowany przepis wynika z potrzeby zmniejszenia reglamentacji widma radiowego, zgodnie z art. 9 dyrektywy ramowej.

 

Art. 144 ust. 3

Zasadne jest zmodyfikowanie delegacji do wydania rozporządzenia w art. 144 ust. 3 tak, by ministerwłaściwy do spraw łączności był upoważniony do rozszerzenia w drodze rozporządzenia (przy czym jest to delegacja fakultatywna), zakresu urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu minister właściwy do spraw łączności może, w drodze rozporządzenia, rozszerzyć zakres urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia, kierując się zasadą zwiększania liczby rodzajów takich urządzeń. Aktualne brzmienie przepisu uniemożliwia właściwą realizację przedmiotowego upoważnienia. Brak jest bowiem podstaw do wpisania warunków wykorzystywania urządzeń, które mogą być używane bez pozwolenia oraz zakresów częstotliwości czy też rodzajów służb, które mogą używać tych urządzeń.

 

Art. 144b

Przepis wprowadza możliwość dopuszczenia urządzenia do używania bez konieczności uzyskiwania pozwolenia, w celu przeprowadzenia testów i eksperymentów również z wykorzystaniem urządzeń niecertyfikowanych.

 

Przepis jest analogiczny do przepisu art. 144a wprowadzonego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne przewidujacego możliwość dopuszczenia urządzenia do używania bez konieczności uzyskiwania pozwolenia, w celu zapewnienia okazjonalnego przekazu informacji na okres nieprzekraczający 30 dni.

 

Wprowadzenie możliwości dopuszczenia urządzenia do używania bez konieczności uzyskiwania pozwolenia w celu przeprowadzenia testów i eksperymentów również z wykorzystaniem urządzeń niecertyfikowanych, jest podyktowane faktem, iż stan zajętości widma powoduje konieczność weryfikacji wyników komputerowych analiz propagacyjno-sieciowych celem uniknięcia problemów zakłóceń stacji nadawczych, zarówno w radiodyfuzji analogowej, jak i cyfrowej. Jedyną metodą skutecznej weryfikacji jest przeprowadzenie badań technicznych połączonych z pomiarami jakości odbioru. Obowiązujące przepisy ustawy nie dają takich kompetencji ani Prezesowi UKE, ani Przewodniczącemu KRRiT. W kontekście dużego stopnia nasycenia widma częstotliwości, liczne potrzeby uzupełniania zasięgu poszczególnych stacji RTV, szczególnie w rejonach górskich i wielkomiejskich (w których trudno analitycznie oszacować parametry rozchodzenia się fal radiowych), a także techniczne aspekty wprowadzania nowych technologii emisji, w szczególności naziemnej radiofonii i telewizji cyfrowej, wiążą się z koniecznością dokonywania badań i eksperymentów mających na celu wybór właściwych wariantów emisji, a także ocenę jakości odbioru dla poszczególnych wariantów. Eksperymentalne nadawanie i transmisje sygnałów za pomocą fal radiowych w służbie radiodyfuzyjnej pozwalają na oszacowanie skutków finansowych proponowanych rozwiązań. Ograniczenie eksperymentów do okresu rocznego oraz wymóg dostarczania harmonogramu i sprawozdania z ich przeprowadzenia powinny wyeliminować próby wykorzystywania eksperymentalnego nadawania lub transmisji sygnałów za pomocą fal radiowych w służbie radiodyfuzyjnej do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów bez uzyskania rezerwacji częstotliwości.

 

Art. 144c

Przewiduje się prowadzenie przezPrezesa UKE rejestru urządzeń radiowych nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które używane są bez pozwolenia. Rejestr będzie obejmował w szczególności:

  1)  kolejny numer wpisu, zwany dalej „numerem z rejestru”;

  2)  datę wpływu wniosku o wpis do rejestru oraz datę dokonania wpisu;

  3)  dane zawarte we wniosku.

 

Do rejestru będą wpisywane urządzenia wykorzystujące zakresy częstotliwości zarezerwowane na rzecz podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwością (art. 144 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

Do wniosku o wpis do rejestru urządzeń będzie miał zastosowanie odpowiednio art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.).

Wniosek o wpis do rejestru urządzeń, załączniki dołączane do tego wniosku oraz wpis do rejestru nie będą podlegać opłacie skarbowej.

 

Rejestr będzie prowadzony w systemie informatycznym, a dane do rejestru będą mogły być przekazywane drogą elektroniczną.

 

Projektowany art. 144c jest powiązany z dodawanym art. 144 ust. 2 pkt 4.

 

Art. 144d

Celem zaproponowanego przepisu jest wskazanie przypadków, w których Prezes UKE będzie miał możliwość wykreślenia wpisu z rejestru urządzeń w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 1-3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, tj. w przypadku:

  1. stwierdzenia, że używanie urządzenia radiowego zgodnie z rezerwacją powoduje szkodliwe zaburzenia elektromagnetyczne;
  2. zmiany w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości przeznaczenia częstotliwości objętych rezerwacją częstotliwości;
  3. wystąpienia okoliczności prowadzących do zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego;
  4. wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości.

 

Art. 145 ust. 1 pkt 6

Doprecyzowanie w art. 145 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne, że wskazany w tym przepisie dzień rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości powinien przypadać w okresie 12 miesięcy od daty wydania pozwolenia radiowego, jest zasadne z uwagi na uniemożliwienie podmiotom ubiegającym się o uzyskanie pozwolenia radiowego praktyki polegającej na wskazywaniu we wnioskach o udzielanie pozwoleń radiowych bardzo odległych terminów rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości.

 

Art. 145 ust. 1 pkt 7

Uchylenie przepisu jest podyktowane tym, iż zgodnie z proponowanym art. 115 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo telekomunikacyjne w rezerwacji częstotliwości określa się zobowiązania podmiotu podjęte w ramach przetargu, aukcji albo konkursu. Ze względu na powyższe zbędne jest powtarzanie ww. zapisów rezerwacji częstotliwości w pozwoleniu radiowym.

 

Art. 145 ust. 5 i 6

Przyznanie Prezesowi UKE kompetencji do Prezes UKE zobowiązywania podmiotu w pozwoleniu do informowania o przerwach w wykorzystywaniu częstotliwości trwających powyżej 14 dni jest podyktowane potrzebą dążenia do zapewnienia efektywnego wykorzystania zasobów częstotliwości, tak aby ustrzec rynek  przed nieuzasadnionym  przetrzymywaniem częstotliwości i ich nieuzasadnionym niewykorzystywaniem. Jednocześnie przepis nie uniemożliwia przerw w  wykorzystywaniu częstotliwości, które są niezbędne np. dla konserwacji lub naprawy urządzeń radiowych.

 

Art. 147 ust. 5

Należy doprecyzować, iż pozwolenie wygasa z mocy prawa w przypadku wygaśnięcia rezerwacji częstotliwości, za wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 116 ust. 8. Zmiana ta jest konieczna w celu usunięcia wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tego przepisu. W przypadku udzielenia rezerwacji częstotliwości na kolejny okres, na podstawie art. 116 ust. 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne, pozwolenia radiowe udzielone przed wydaniem rezerwacji częstotliwości na kolejny okres nie wygasają z mocy prawa, tym niemniej na tle stosowania tego przepisu w praktyce pojawiają się wątpliwości interpretacyjne.

 

Art. 148 ust. 1

Należy doprecyzować obecny zapis ust. 1 pkt 2 lit. c, tak by umożliwiał Prezesowi UKE odmówienie wydania pozwolenia radiowego w przypadku, kiedy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń bądź kolizji, w stosunku do urządzeń mogących pracować na podstawie wcześniej przyznanych uprawnień, a urządzenia pracujące w oparciu o tę decyzję nie mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami.

Dostępność częstotliwości nie oznacza możliwości zapewnienia kompatybilności pomiędzy systemami (pracującymi i planowanymi), w tych samych lub sąsiednich zakresach częstotliwości. Niejednokrotnie okazuje się, że uważane za dostępne częstotliwości dla określonej lokalizacji lub systemu radiokomunikacyjnego będą niedostępne dla innego systemu.

Zmiana polegająca na wskazaniu, że jedną z przesłanek do wydania pozwolenia jest to, że częstotliwości objęte wnioskiem zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczypospolita Polska jest stroną, w przypadku gdy zachodzi możliwość powodowania szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, skróci czas rozpatrywania wniosków operatorów telekomunikacyjnych o wydanie lub zmianę pozwolenia radiowego – umożliwi to przyspieszenie procesu oddawania do użytkowania nowych stacji radiowych.

Stacje radiowe są uzgadniane międzynarodowo z następujących powodów:

  1. możliwości powodowania szkodliwych zakłóceń poza terytorium RP;
  2. konieczności zapewnienia ochrony przed zakłóceniami, które mogą powstać
    przy uruchomieniu nowych zagranicznych stacji nadawczych;
  3. wymogu zgłaszania nowych urządzeń radiowych działających w pasie przygranicznym wynikającego z umów międzynarodowych. Stacje te nie powodują zakłóceń oraz nie muszą być chronione przed zakłóceniami pochodzącymi z zagranicy.

Należy zauważyć, że uzgodnienia międzynarodowe są procesem długotrwałym, trwającym często ponad 6 miesięcy. Jednocześnie, tylko w przypadku wyszczególnionym w punkcie a), wydanie pozwolenia radiowego musi zostać poprzedzone uzyskaniem zgody innej administracji. W pozostałych przypadkach, oczekiwanie na zakończenie koordynacji niepotrzebnie przedłuża czas wydania pozwolenia radiowego.

Natomiast propozycja załączania do wniosku dokumentu potwierdzającego uzyskanie zgody operatora satelity na wykorzystywanie transpondera w przypadku pozwolenia na używanie urządzenia w służbie stałej satelitarnej wynika ze specyfiki działania transponderów satelitarnych i ma na celu uniknięcie sytuacji przesyłania niepożądanego sygnału z Ziemi do satelity.

W art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. d powinna być mowa o zaburzeniach, a nie o zakłóceniach. Wydając decyzję w sprawie rezerwacji lub pozwolenia Prezes UKE powinien mieć na uwadze aby urządzenia pracujące w oparciu o tę decyzję nie wywoływały szkodliwych zaburzeń, a jednocześnie rozważyć czy urządzenia pracujące w oparciu o tę decyzję mogą być chronione przed szkodliwymi zakłóceniami.

 

Art. 148 ust. 4 pkt 4

Sprawa przydziału znaków wywoławczych stacjom radioamatorskim nie jest obecnie regulowana przepisami prawa. Dotychczas wynikała z przyjętego wieloletniego zwyczaju i była przedmiotem wspólnych uzgodnień dokonanych przez Prezesa UKE oraz organizacje zrzeszające radioamatorów. Konieczne jest dokonanie odpowiednich zmian w akcie prawnym rangi rozporządzenia i uregulowanie tego zagadnienia, aby zapewnić ład w łączności amatorskiej. Dotychczas, z powodu braku delegacji ustawowej do wydania stosownych przepisów wykonawczych, było to niemożliwe.

 

Art. 148a

Celem projektowanego przepisu jest wprowadzenie mechanizmu zapewniającego jawność w odniesieniu do uprawnień do wykorzystania częstotliwości radiowych.

 

Art. 148b

Projektowany przepis wiąże się z regulacją proponowaną w art. 4 pkt 6.

Jak już wspomniano powyżej, proponuje się wprowadzenie 12-miesięcznego terminu na uzyskanie zgody przez placówki zagraniczne dla urządzeń już funkcjonujących. Brak takiej regulacji o charakterze przejściowym, spowodowałby, że z dniem wejścia w życie ustawy, dalsze używanie wykorzystywanych urządzeń radiowych stałoby się niezgodne z prawem. Z uwagi na ilość placówek oraz konieczność zapewnienia płynności wprowadzenia nowej regulacji proponuje się właśnie 12-miesięczny okres przejściowy, jako gwarantujący niezakłócone funkcjonowanie placówek.

 

Art. 150 ust. 1a

Rozwiązanie polegające na wprowadzeniu możliwości odnawiania świadectw operatora urządzeń radiowych w służbie morskiej bez konieczności przeprowadzania egzaminu jest zgodnie ze standardami międzynarodowymi, tj. z Międzynarodową Konwencją z 1978 roku o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht(Standards of Training, Certification and Watchkeeping, Dz. U. z 1984 r. Nr 39 poz. 201, z późn. zm.).

 

Art. 150 ust. 2

Wprowadzono możliwość powierzenia przez Prezesa UKE organizacji zrzeszającej radioamatorów przeprowadzania egzaminów na świadectwo operatora w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej.

Rozwiązanie takie praktykowane jest w USA. Celem tej zmiany jest stworzenie możliwości odciążenia administracji państwowej od działań służących wyłącznie hobbystom – krótkofalowcom. Działalność ta nie jest związana z wykonywaniem działalności gospodarczej i świadczeniem usług telekomunikacyjnych, nie ma zatem potrzeby przeprowadzania egzaminów bezpośrednio przez Prezesa UKE. Wydaje się wystarczające przekazanie tego uprawnienia wyspecjalizowanym jednostkom zrzeszającym radioamatorów. Organizacje te skupiają osoby zainteresowane różnymi formami łączności radiowej i wykorzystaniem ich dla rozwoju własnego i dobra społecznego, dbają również o rozwój służby radioamatorskiej w Polsce. Czołowymi organizacjami zrzeszającymi i reprezentującymi radioamatorów wobec instytucji państwowych i organizacji społecznych są: Polski Związek Krótkofalowców, Liga Obrony Kraju, Związek Harcerstwa Polskiego i Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej.

Dodatkowo proponuje się wprowadzić możliwość przekazania kompetencji do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej morskiej – Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej, a w służbie radiokomunikacyjnej żeglugi śródlądowej –  Centralnej komisji działającej przy Dyrektorze Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie.

Centralna Morska Komisja Egzaminacyjna (CMKE) podległa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej jest wskazana w ustawie z dnia 18 sierpnia  2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368), do przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych członków załóg statków morskich. CMKE przeprowadzać będzie egzaminy sprawdzające wiedzę i kompetencje w zakresie określonym w Międzynarodowej Konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw i pełnienia wacht (STCW) z 1978 r. Jest zatem zasadne aby wprowadzić możliwość przeprowadzania wszystkich egzaminów kompetencyjnych dla załóg statków morskich przez jedną komisję egzaminacyjną.

Jednocześnie Centralna komisja egzaminacyjna działająca przy Dyrektorze Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie, zgodnie z ustawą z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej oraz jej aktami wykonawczymi, przeprowadza egzaminy na patenty kapitana żeglugi śródlądowej klasy A i B. Patent kapitana żeglugi śródlądowej klasy A uprawnia do żeglugi po wszystkich śródlądowych drogach wodnych do których zaliczają się również wody morskie. Jednym z dodatkowych dokumentów niezbędnych do uprawiania żeglugi po wodach morskich jest posiadanie świadectwa obserwatora radarowego. Jednocześnie do uzyskania świadectwa obserwatora radarowego niezbędne jest posiadanie świadectwa radiooperatora. Zasadnym zatem jest aby egzaminy zarówno na patenty kapitańskie oraz na świadectwa radiooperatora, który stanowi uzupełnienie dla patentu kapitana przeprowadzała również ta sama komisja egzaminacyjna.

Ponadto, proponuje się przekazanie kompetencji do prowadzenia egzaminów dla osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej „Prezes ULC”). Prezes ULC jest organem właściwym w sprawach lotnictwa cywilnego. Do jego zadań należy tworzenie warunków wewnętrznych sprzyjających rozwojowi polskiego lotnictwa cywilnego, kształtowanie polskiego, unijnego oraz międzynarodowego systemu prawnego w dziedzinie lotnictwa cywilnego ze szczególnym uwzględnieniem zwiększenia bezpieczeństwa transportu lotniczego poprzez wprowadzenie do polskiego systemu prawnego międzynarodowych przepisów i wymagań technicznych i operacyjnych oraz nadzór nad ich przestrzeganiem, licencjonowanie personelu lotniczego i technicznego oraz jego okresowe kontrole, certyfikowanie, nadzór nad organizacjami prowadzącymi działalność lotniczą w zakresie szkoleń lotniczych.

 

Art. 150 ust. 4

W celu pełnego wykorzystania możliwości testowego systemu egzaminowania, konieczne jest uzupełnienie delegacji do rozporządzenia wydanego na podstawie art. 150 ust. 4 ustawy w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych o przesłankę terminu składania wniosków. Umożliwi to wcześniejsze przygotowanie dokumentów egzaminacyjnych oraz uzupełnianie wniosków w przypadku braków formalnych, a także będzie miało korzystny wpływ na pracę sekretariatu komisji.

 

Art. 151

Wprowadzenie zmian w art. 151 umożliwi wykonywanie zawodu marynarza i pilota w Polsce przez osoby posiadające właściwe świadectwo operatora urządzeń radiowych wydane przez uprawniony do tego organ zagraniczny bez konieczności uznawania świadectw operatora urządzeń radiowych. Jest to zgodne z praktyką międzynarodową, gdzie czynności radiooperatora umożliwiające wykonywanie zawodu marynarza i pilota, które wymagają posiadania odpowiednich licencji i dyplomów, nie są objęte katalogiem zawodów regulowanych, przez co dokumenty uprawniające do ich wykonywania nie wymagają uznawania.

Świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej oraz w służbie lotniczej wydawane są zgodnie z przepisami międzynarodowymi:

  • Regulaminem Radiokomunikacyjnym stanowiącym dokument uzupełniający Konstytucję i Konwencję Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, sporządzonych w Genewie dnia 22 grudnia 1992 roku,
  • Międzynarodową konwencją o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, sporządzoną w Londynie dnia 7 lipca 1978 roku,
  • Wspólnymi Wymaganiami Lotniczymi – Licencjonowanie personelu lotniczego JAR-FCL1 i JAR-FCL2 (podczas szkolenia dla uzyskania licencji członka personelu lotniczego realizowane jest szkolenie w zakresie procedur radiokomunikacji lotniczej, zawartych w Załączniku 10 do Konwencji o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym).

 

Art. 153 ust. 4 pkt 4a

Dodanie w ust. 4 art. 153 pkt 4a, zgodnie z którym z obowiązku oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami byłyby wyłączone urządzenia przeznaczone do zastosowania w dziedzinie lotnictwa cywilnego z wyłączeniem urządzeń przeznaczonych do zarządzania ruchem lotniczym, jest zasadne z uwagi na fakt, iż brak takiego przepisu w ustawie powoduje, że do niektórych urządzeń lotniczych, np. stacji pokładowych i lotniskowych konieczne jest stosowanie dyrektywy RTTE, co jest sprzeczne z międzynarodowymi przepisami lotniczymi ICAO. Wymagania wobec urządzeń stosowanych w dziedzinie lotnictwa cywilnego opracowywane są przez Wspólne Władze Lotnicze (JAA) i stowarzyszony organ Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC) – stosownie do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia16 grudnia 1991 r. Wymagania te nazywane są wspólnymi wymaganiami lotniczymi (JAR) lub przepisami JAR, które powstają w oparciu o standardy techniczne określone w tomie III załącznika 10 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym ICAO. Przepisy JAR regulują wymagania techniczne i procedury administracyjne wobec urządzeń stosowanych w dziedzinie lotnictwa cywilnego. Obecne uregulowania stoją w sprzeczności z przepisami JAR- OPS 3, JAR - 26.

Urządzenia zarządzania ruchem lotniczym podlegają ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 roku (Dz. Urz. WE L 096 z 31.03.2004, str. 26.)

 

Art. 154 ust. 4

Proponowana zmiana ma na celu doprecyzowanie przepisu. Dotychczasowe posłużenie się pojęciem „lista urządzeń” może sugerować, że chodzi tu o listę typów urządzeń i ich producentów, a chodzi tu o listę podklas urządzeń radiowych stanowiących urządzenia klasy 1. Celowe jest także, aby lista była pełna, a nie, jak dotychczas, przykładowa i obejmowała również specyfikację techniczną każdej podklasy.

 

Art. 155 ust. 2a

Zmiana wynika z postulatu „Green ICT”. Potrzebę notyfikacji urządzeń radiowych wprowadza artykuł 6.4 dyrektywy RTTE, który obliguje producentów sprzętu do zgłaszania krajowym organom odpowiedzialnych za gospodarowanie widmem zamiaru wprowadzania do obrotu urządzeń radiowych pracujących w pasmach, które nie są w pełni zharmonizowane na terenie UE. Zaproponowana zmiana umożliwi producentom i dystrybutorom urządzeń radiowych zgłaszanie Prezesowi UKE drogą elektroniczną (bez konieczności opatrywania zgłoszenia podpisem elektronicznym) zamiaru wprowadzenia do obrotu lub użytku urządzeń radiowych poprzez europejski system notyfikacji: Notification of the intention to place radio equipment on the market: one-stop procedure (OSN). System ten działa od 7 stycznia 2008 r. i korzystają z niego następujące kraje: Austria, Belgia, Bułgaria, Cypr, Republika Czeska, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Islandia, Irlandia, Litwa, Łotwa, Luksemburg, Malta, Holandia, Norwegia, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Szwajcaria (która również obsługuje zgłoszenia z Lichtensteinu) i Wielka Brytania.

Obecnie zgodnie z art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego podania mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Przy czym § 3a wskazuje, iż podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z tymi przepisami identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych powinna nastąpić przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.), lub profilu zaufanego ePUAP. Ponadto, podmiot publiczny, który używa do realizacji zadań publicznych systemów teleinformatycznych, może umożliwiać użytkownikom identyfikację w tym systemie przez zastosowanie innych technologii, chyba że przepisy odrębne przewidują obowiązek dokonania czynności w siedzibie podmiotu publicznego.

Podkreślić należy, że zgłoszenie zamiaru wprowadzenia do obrotu lub użytku urządzeń radiowych nie wymaga odpowiedzi od Prezesa UKE.

 

Art. 185 ust. 2

Odpowiednik obecnego ust. 3.

 

Art. 185 ust. 3

Celem przepisu jest uniknięcie nakładania podwójnych opłat w związku ze świadczeniem usług dla podmiotu, który dysponuje rezerwacją częstotliwości i uiszcza już z tego tytułu należne opłaty. Proponuje się rezygnację z zawężenia zakresu przepisu wyłącznie do częstotliwości przyznanych na cele rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych i telewizyjnych, w celu zapewnienia równego traktowania podmiotów posiadających rezerwację częstotliwości w różnych służbach radiowych.

 

Art. 185 ust. 3a

Przepis ust. 3a został dodany przez ustawę z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy Prawo telekomuiniakcyjne i wprowadza opłatę za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie decyzji o czasowym dopuszczeniu używania urządzenia radiowego. Wysokość tej opłaty zostanie określona w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 185 ust. 11. Przepis ten należy uzupełnić o odesłanie do art. 144b.

 

Art. 185 ust. 4

Sprecyzowanie charakteru opłat poprzez zastąpienie zapisu opłata „jednorazowa” zapisem opłata „dodatkowa” ma na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych pojawiających się na tle obecnego zapisu. Zawarte w obowiązującym brzmieniu art. 185 ust. 4 ustawy wyrażenie „opłata jednorazowa” w praktyce wielokrotnie było interpretowane, przez podmioty biorące udział w przetargach, jako ich zwolnienie z obowiązku uiszczania opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, która powinna być uiszczana niezależnie od jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości.

 

Art. 185 ust. 5 pkt 1

Odpowiednik obecnego art. 185 ust. 5 pkt 2 lit. b – zapis uwzględnia zmiany technologii i umożliwi bardziej elastyczne naliczanie opłat.

 

Art. 185 ust. 5 pkt 2 tiret pierwsze

W odniesieniu do limitu opłaty zaproponowanego w art. 185 ust. 5 pkt 2 tiret pierwsze,tj. w zakresie systemów korzystających z satelitarnej infrastruktury telekomunikacyjnej za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie stałej satelitarnej, należy stwierdzić, iżzaproponowano określenie ogólne, natomiastszczegółowe uregulowanie zostanie umieszczone w projekcie rozporządzenia. Zapis stanowi propozycję zmiany art. 185 ust. 5 pkt 3 lit. a i b i próbę wyeliminowania niejasnego pojęcia sygnałów. Pojęcie to może prowadzić do problemów w naliczaniu opłat dla poszczególnych użytkowników i przez to do nierównego ich traktowania. Zaproponowana kwota 20 000 zł stanowi uśrednienie dotychczas pobieranych opłat przy zachowaniu takiego samego wpływu do budżetu.

 

Art. 185 ust. 5 pkt 2 tiret drugie – dziewiąte

W punkcie 2 proponuje się dodać kolejne kategorie systemów podlegających opłacie w służbie satelitarnego badania ziemi, meteorologii satelitarnej, radionawigacji satelitarnej, operacji kosmicznych oraz badań kosmosu. Zmiany te przyniosą tylko niewielkie zwiększenie dochodów budżetu państwa z uwagi na małą popularność tych systemów.

Z uwagi, iż do tej pory nie było możliwości pobierania opłat z tytułu wykorzystywania częstotliwości z powyższych tytułów, zaproponowane limity nie są wysokie, ponieważ dotyczą badań. Jednak ww. systemy wykorzystują dużą szerokość widma, w związku z czym zasadne jest uregulowanie tej kwestii. Przewiduje się wpływy do budżetu z tego tytułu rzędu 10 000 zł rocznie.

 

W odniesieniu do limitu opłat zaproponowanych w art. 185 ust. 5 pkt 2 tiret ósme, tj. w zakresie systemów korzystających z satelitarnej infrastruktury telekomunikacyjnej za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie ruchomej satelitarnej, wskazać należy, iż wprowadzenie takiej kategorii jest zasadne, ponieważ znajduje się ona w Regulaminie Radiokomunikacyjnym. Konieczne jest zatem zawarcie takiej kategorii w ustawie Prawo telekomunikacyjne tak, by uwzględniała ona rozwój technologiczny i umożliwiała pobieranie opłat za ww. kategorię wykorzystania częstotliwości. Usankcjonuje to, i w konsekwencji, umożliwi w szerokim zakresie wykorzystanie takiej technologii.

 

W odniesieniu do limitu opłat zaproponowanych w art. 185 ust. 5 pkt 2 tiret dziewiąte, tj. w zakresie systemów korzystających z satelitarnej infrastruktury telekomunikacyjnej za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie ruchomej satelitarnej przez uzupełniające elementy naziemne systemów satelitarnej komunikacji ruchomej za 1 MHz wykorzystywanego widma na obszarze jednej gminy lub mniejszym, należy wskazać, iż jest to nowa opłata. Obecnie podmioty jeszcze nie świadczą usług w służbie ruchomej satelitarnej (MSS) w Polsce. Użyta terminologia jest spójna z terminologią funkcjonującą na gruncie decyzji europejskiej nr 626/2008 z 6 czerwca 2008 roku. Przewiduje się wpływy do budżetu z tego tytułu rzędu 50 000 zł rocznie.

 

Art. 185 ust. 5 pkt 3 i 4

Zaproponowane zmiany mają charakter porządkujący i polegają na odrębnym ujęciu kwestii częstotliwości w służbie lotniczej oraz służbie radiokomunikacji morskiej i żeglugi śródlądowej. Proponowana zmiana przepisów wiąże bezpośrednio opłatę za prawo do dysponowania częstotliwością z szerokością wykorzystywanego przez urządzenie pasma częstotliwości, niezależnie od systemu, w jakim to urządzenie pracuje. Zmiana taka jest korzystna dla podmiotów wprowadzających nowe technologie zgodnie z przepisami organizacji międzynarodowych, np. Międzynarodowej Organizacji Morskiej IMO
i Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej Eurocontrol. Zaproponowane zmiany obejmują opłaty z obecnego art. 185 ust. 5 pkt. 4 lit. a, d i e. W przypadku obecnego pkt 4 lit. d planuje się, że limit opłat ulegnie znacznemu zmniejszeniu dla pasm częstotliwości leżących poza pasmem morskim ultrakrótkofalowym VHF. Należy jednak zauważyć, iż w Polsce wykorzystuje się tylko jedną częstotliwość z tego rodzaju pasm – częstotliwość wykorzystywaną przez stację nadbrzeżną Witowo Radio do nadawania ostrzeżeń nawigacyjnych, komunikatów pogodowych i komunikatów lodowych (morskie informacje bezpieczeństwa – Marine Safety Information). Pozostałe dotychczas użytkowane częstotliwości z pasma średniofalowego MF w służbie radiokomunikacyjnej morskiej powinny zostać zwolnione z opłat. Systemy radionawigacji i radiolokacji, o których mowa w obecnym art. 185 ust. 5 pkt. 4 lit. b zgodnie z projektem mają podlegać zwolnieniu z opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami.

Natomiast regulacja zawarta w obecnym art. 185 ust. 5 pkt. 4 lit. c jest bezprzedmiotowa. W związku z tym, iż w Polsce nie wdrożono systemu telefonii publicznej dla pasażerów samolotów (TFTS) i nie planuje się wdrożenia tego systemu, ze względu na przestarzałą technologię i odejście innych krajów europejskich od tego systemu, proponuje się odstąpienie od regulacji w tym zakresie.

Planuje się zmianę metodyki liczenia, która nie będzie miała wpływu na poziom wpływów do budżetu Państwa.

 

Art. 185 ust. 5 pkt 5

W radiodyfuzji naziemnej proponuje się uregulować naliczanie opłat dla radiofonii i telewizji w ramach jednego przepisu. Systemy transmisyjne z technologicznego punktu widzenia są bardzo podobne. Zasadne jest zatem połączenie obecnych opłat w jedną opłatę za częstotliwości wykorzystywane w radiodyfuzji naziemnej. Szerokości kanałów częstotliwościowych niezbędne do naliczania opłat dla poszczególnych systemów (radiofonicznych i telewizyjnych) zostaną określone w rozporządzeniu. Kryteriami ustalenia maksymalnych kwot opłat będą wykorzystywane zakresy częstotliwości, szerokości kanałów częstotliwościowych oraz wielkość obszaru, na którym podmiot dysponuje rezerwacją częstotliwości. Wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami nie będzie zależała już więc od liczby wykorzystywanych stacji nadawczych oraz ich parametrów technicznych. Koncepcja ta nie spowoduje pomniejszenia wpływów do budżetu państwa z tytułu dysponowania częstotliwościami w radiofonii i telewizji.

Proponuje się wprowadzenie cyklicznego zwiększania limitu opłat za wykorzystywanie częstotliwości telewizji analogowej od 2013 roku. Zwiększenie opłat za dysponowanie w sposób analogowy częstotliwością w zakresie powyżej 174 MHz ma na celu zachęcenie podmiotów do przechodzenia na nowe cyfrowe techniki nadawania.

 

Art. 185 ust. 5 pkt 6

Proponuje się usunąć istniejący podział na sieci pracujące w służbie stałej i ruchomej. Proponuje się odejście od kazuistycznego określania opłat za poszczególne rodzaje technologii w służbie ruchomej i stałej. Zmiana ta umożliwi naliczanie opłat również dla systemów radiowych, które zostaną wprowadzone do używania w przyszłości.

Zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem w sprawie opłat za prawo do dysponowania częstotliwością – kanałem radiowym o szerokości 12,5 kHz, we wszystkich zakresach częstotliwości przeznaczonych dla służby ruchomej lądowej opłata wynosi w przypadku kanałów jednoczęstotliwościowych (simpleksowych) od 300 zł do 2 500 zł i zależy miedzy innymi od relacji łączności (stacja bazowa – stacja bazowa, stacja bazowa – stacja ruchoma), wysokości zawieszenia anteny i mocy wyjściowej urządzenia radiowego. W znacznej większości przypadków w zakresie do 174 MHz pracują sieci z simpleksowym rodzajem pracy (jednoczęstotliwościowe).

Mając na uwadze, że zasięg stacji bazowej pracującej w zakresie częstotliwości do 174 MHz, może obejmować obszar kilku gmin, proponowana zmiana, w której maksymalna opłata za prawo do dysponowania częstotliwością o łącznej szerokości 1 kHz, na obszarze jednej gminy wynosi 100 zł, to przy podstawowej szerokości kanału radiowego 12,5 kHz, daje maksymalną opłatę w wysokości – 1 250 zł za jedna gminę.

Proponowana zmiana przyczyni się również do bardziej efektywnego wykorzystania częstotliwości poprzez np. stosowanie nowych cyfrowych technik pozwalających na zmniejszenie szerokości wykorzystywanego kanału w sieciach dyspozytorskich do 6,25 kHz oraz umożliwi wydawanie pozwoleń radiowych dla sieci szerokopasmowych wykorzystujących różne szerokości kanałów.  

Obecnie wnoszone opłaty przez podmioty dysponujące częstotliwością w tym zakresie nie ulegną zmianie.

W przypadku służby ruchomej w zakresie częstotliwości powyżej 174 MHz (w służbie ruchomej lądowej poczynając od 412 MHz), w znacznej większości przypadków wykorzystywane są kanały dwuczęstotliwościowe (semidupleksowe i dupleksowe) a uzyskiwane w tych sieciach zasięgi użyteczne są znacznie mniejsze niż w przypadku sieci pracujących w zakresie do 174 MHz z simpleksowym rodzajem pracy.

Obecnie wnoszone opłaty przez podmioty dysponujące częstotliwością w tym zakresie nie ulegną zmianie.

Proponowane zmiany wynikają z faktu, iż ciągły rozwój technologii bezprzewodowych prowadzi do częstych zmiany standardów urządzeń. Określenie wysokości opłat za prawo dysponowania zasobami częstotliwości dla nowych systemów radiowych jest przy obecnym brzmieniu art. 185 utrudnione lub nawet niemożliwe z uwagi na to, że w obowiązującym brzmieniu tego przepisu mowa jest o konkretnych systemach radiowych.

Równocześnie, wprowadzanie na rynek rozwiązań technicznych zmierza w stronę zapewnienia mobilności użytkownikowi końcowemu, co powoduje zacieranie się różnic pomiędzy systemami ruchomymi i systemami określanymi jako nomadyczne, pracującymi w służbie stałej. Powoduje to trudności z klasyfikacją nowych systemów dla naliczania opłat za prawo dysponowania częstotliwością.

Ponadto niektóre rodzaje systemów bezprzewodowych nie są wykorzystywane z uwagi na brak zróżnicowania wysokości opłat od wielkości sieci. Przykładowo, dla niektórych systemów opłata za wykorzystywanie częstotliwości przez jedną stację radiową tworzącą małą sieć jest taka sama jak dla rezerwacji ogólnopolskiej.

 

Zaproponowane w art. 185 ust. 5 zmiany wprowadzą przejrzyste uregulowanie systemu naliczania opłat, poprzez określenie systemów z uwagi na wykorzystywane zakresy częstotliwości bez odwoływania się do konkretnych systemów radiowych. Umożliwi to także określenie wysokości opłat dla systemów radiowych, które zostaną wprowadzone do używania w przyszłości. Maksymalne limity opłat zostały określone w zależności od zakresu częstotliwości oraz od wielkości obszaru, na którym dane częstotliwości są użytkowane.

Proponowane rozwiązanie sposobu naliczania opłat jest zgodne z podejściem Unii Europejskiej w zakresie regulacji zasobów częstotliwości, a także realizuje jeden z podstawowych celów, jakim jest zapewnienie neutralności technologicznej. Proponowane zmiany promują również efektywne cyfrowe techniki nadawcze, uzależniając wysokość opłat od wielkości obszaru obsługi, a nie od liczby wykorzystywanych stacji nadawczych. Przykładowo, powinno to zachęcić operatorów sieci DVB-T do budowania i rozwijania swoich sieci.

Limit opłaty za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie do 174 MHz powinien wynosić 400 złotych. Konieczność dokonania zmiany wynika z założenia, iż pomimo zmiany regulacji opłata za jedną stację radiofoniczną nie powinna ulec zmianie. Ponownej analiza wykazała, iż aby zachować wysokość opłaty na dotychczasowym poziomie, opłaty za prawo do dysponowania zasobem częstotliwości o łącznej szerokości 1 kHz na obszarze jednej gminy lub mniejszym, w zakresie fal krótkich (3-30 MHz) powinna wynosić 400 zł.

Obecnie wysokość opłaty za prawo do dysponowania jedną częstotliwością przez jedną stację radiofoniczną w zakresie fal krótkich wynosi 4.000 zł (pasmo to nie jest wykorzystywane w Polsce). Specyfika tych fal polega na tym, że zasięg wokół stacji jest niewielki (nie większy niż jedna gmina), ale w wyniku odbić do atmosfery można uzyskać łączność z daleko oddalonymi miejscami poza granicami kraju. Po zmianach  opłata za jedną stację nie ulegnie zmianie.

 

Proponowane zmiany limitów opłat nie będą miały wpływu na wysokość dochodów budżetu Państwa. Zwiększenie limitu opłat dla wybranych zakresów częstotliwości wynika z przyjęcia opłaty maksymalnej przy połączeniu kilku kategorii systemów.

 

W projekcie nowego rozporządzenia planowane jest ustalenie większych niż obecnie opłat za prawo do dysponowania częstotliwością dla przestarzałych urządzeń radiowych, które w sposób mało efektywny wykorzystują zasoby częstotliwości. Ponadto należy podkreślić, że w nowej propozycji brzmienia art. 185 zaproponowano zlikwidowanie sztucznego rozgraniczenia opłat za prawo do wykorzystania częstotliwości w służbie stałej satelitarnej.

 

Art. 185 ust. 6

Nie ma potrzeby utrzymanie ulgi, o której mowa w obecnym art. 185 ust. 6 pkt 6, ponieważ opłaty za wykorzystywanie częstotliwości na cele okazjonalnego przekazu informacji będą naliczane za dzień.

 

Art. 185 ust. 7

W ust. 7, tak jak w obecnym art. 185 ust. 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne, proponuje się określić listę częstotliwości, za które nie pobiera się opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, zgodnie ze stanem faktycznym i praktyką państw członkowskich Unii Europejskiej.

Jedynymi nowymi zwolnieniami od opłat za prawo do dysponowania częstotliwością będą zwolnienia dotyczące prawa do dysponowania częstotliwością:

  1. wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej;
  2. wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej lotniczej.

Stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej wykorzystywane są dla zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi przez urzędy morskie, których dyrektorzy są terenowymi organami administracji morskiej i podlegają ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej – Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Właściwe jest zatem zwolnienie z opłat za wykorzystywanie częstotliwości służących realizacji zadań statutowych urzędów morskich, które są jednostkami budżetowymi.

Stacje nadawcze  w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej lotniczej wykorzystywane są również dla celów zapewnienia bezpiecznej żeglugi powietrznej oraz zarządzania przepływem ruchu lotniczego, zgodnie z przepisami krajowymi i międzynarodowymi. Użytkownikiem tych stacji jest Polska Agencja Żeglugi Powietrznej powołana ustawą z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej (Dz. U. Nr 249, poz. 1829 z późn. zm.). Zgodnie z zapisami art. 8 i 9 tej ustawy, Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, pokrywa koszty prowadzenia swojej działalności z własnych przychodów, może także uzyskiwać dotacje celowe na dofinansowanie zadań statutowych w wysokości ustalanej w ustawie budżetowej. Polska Agencja Żeglugi Powietrznej wypełnia zadania nałożone na Rząd RP prawem krajowym i międzynarodowym, uznano więc za zasadne zwolnienie jej z opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami służącymi do tego celu.

Zaproponowane zwolnienia z opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie morskiej i żeglugi śródlądowej spowodują brak wpływu do budżetu kwoty ok. 30 tys. zł rocznie (trzydzieści tysięcy), zaś w służbie lotniczej ok. 40 tys. zł (czterdzieści tysięcy) rocznie. Biorąc pod uwagę fakt, iż liczba urządzeń radionawigacyjnych i radiolokacyjnych służących zapewnieniu bezpieczeństwa (radary lotniskowe i nadbrzeżne, radiolatarnie lotnicze, systemy precyzyjnego lądowania, systemy automatycznej identyfikacji statków, radiolatarnie morskie itp.) zwiększa się, lecz nie jest to zjawisko masowe, założyć należy, że w latach następnych kwota uzyskana ze zwolnień nie przekroczy kwoty 100 tys. zł rocznie dla służby radiokomunikacyjnej morskiej i lotniczej łącznie. Zwolnienie z opłat stanowiłoby sygnał, iż zapewnienie bezpieczeństwa stanowi jeden z priorytetów polityki państwa.

 

Reasumując należy stwierdzić, iż wskazane kwoty w wysokości 70 tys. zł rocznie służą realizacji zadań państwa.

Niemniej, zgodnie z art. 112c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), proponuje się, by przedmiotowe zwolnienia objęte zostały odpowiednim vacatio legis (zwolnienia te miałyby obowiązywać od 1 stycznia 2013 roku o ile do tego czasu zostaną uchylone zalecenia Komisji Europejskiej, o których mowa w art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

W czasie vacatio legis, dla zwolnienia z opłat dla stacji nadawczych w systemach radiolokacji i radionawigacji, będzie obowiązywał limit opłat dla tych stacji.

 

Natomiast, w pozostałym zakresie proponuje się utrzymanie obecnie obowiązujących zwolnień. Wprowadzenie zwolnienia dotyczącego prawa do dysponowania częstotliwością w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej:

  1. w morskim paśmie MF: 2174,5 kHz, 2182 kHz, 2187,5 kHz,
  2. w zakresie 406,0 – 406,1 MHz,

stanowi utrzymanie obecnego status quo. W obecnym systemie opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami, przedmiotowe częstotliwości nie są bowiem objęte opłatami. A zatem, w związku z tym, że zmiany w systemie opłat wprowadzone  w art. 185 ust. 6, mają stanowić dostosowanie przepisów do obecnego stanu rozwoju techniki, z poszanowaniem zasady neutralności technologicznej, bez jednoczesnej znaczącej zmiany wielkości wpływów do budżetu z tytułu opłat za częstotliwości, należy przewidzieć w ust. 8 zwolnienie obejmujące częstotliwości w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej w morskim paśmie MF: 2174,5 kHz, 2182 kHz, 2187,5 kHz  oraz w zakresie 406,0 – 406,1 MHz.

Częstotliwości w morskim paśmie MF: 2174,5 kHz, 2182 kHz, 2187,5 kHz wykorzystywane są przez stację nadbrzeżną Witowo Radio, której właścicielem jest TP EmiTel Sp. z o.o., dla zapewnienia nasłuchu i  prowadzenia łączności zgodnie z rozporządzeniem  Rady Ministrów z dnia 25 września 2001 r. w sprawie prowadzenia nasłuchu radiowego na potrzeby Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa (Dz. U. Nr 120, poz. 1282 z późn. zm.) stacja ta wykorzystuje, oprócz wskazanych powyżej, częstotliwość 2720 kHz dla transmisji komunikatów meteo i ostrzeżeń nawigacyjnych. Za wykorzystywanie  tych częstotliwości pobierane są opłaty w wysokości 2400 zł rocznie. Zwolnienie dotyczy trzech z czterech użytkowanych częstotliwości. Za wykorzystanie częstotliwości 2720 kHz TP EmiTel Sp. z o.o. nadal odprowadzałby kwotę 2400 zł, wiec nie zmiejszyłyby się wpływy do budżetu państwa. Może zdarzyć się sytuacja, że stacja zrezygnuje z wykorzystywania tej częstotliwości, jako niesłużącej  bezpośrednio do odbioru komunikatów w niebezpieczeństwie. Wówczas zwolnienie z opłat  dotyczyłoby tylko częstotliwości wskazanych w propozycji zwolnienia z opłat i byłoby całkowicie uzasadnione, gdyż wykorzystywane są one zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym.

Dotychczas nie pobierano opłat za wykorzystywanie częstotliwości w zakresie 406,0 – 406,1 MHz, gdyż ich wykorzystanie odbywało się w relacjach łączności statek powietrzny – Ziemia i jednostka pływająca – brzeg, zwolnionych z opłat obecnie obowiązującą ustawą Prawo telekomunikacyjne. Ostatnio wchodzą na rynek urządzenia PLB przeznaczone dla osób fizycznych, celowe jest zatem uregulowanie kwestii opłat końcowych użytkowników tych urządzeń.

Częstotliwości z zakresu 406,0 – 406,1 MHz wykorzystywane są przez Satelitarny System Poszukiwania i Ratownictwa COSPAS-SARSAT utworzony i działający w ramach Międzynarodowej Umowy Programowej COSPAS-SARSAT miedzy Kanadą, Republiką Francji, Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich (w dniu 6 stycznia 1992 roku Federacja Rosyjska przejęła wszystkie prawa i zobowiązania byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w Międzynarodowym Programie COSPAS-SARSAT)  i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.

Strony Międzynarodowej Umowy Programowej COSPAS-SARSAT zobowiązały się do zapewnienia długoterminowego działania Systemu COSPAS-SARSAT i dostępu do tego systemu dla wszystkich Państw na zasadzie niedyskryminacji i nieodpłatnie dla końcowego użytkownika znajdującego się w stanie zagrożenia.

 

Rzeczpospolita Polska przystąpiła do programu międzynarodowego COSPAS-SARSAT jako Państwo Użytkownik (Nota podpisana w Warszawie dnia 31 maja 2005 r. – M.P. z 2006 Nr 13, poz. 171) i w związku z tym przestrzegając zapisów Umowy Programowej nie może pobierać opłat za prawo do wykorzystania częstotliwości przez urządzenia końcowe - osobiste nadajniki bezpieczeństwa PLB (Personal Locator Beacon) służące do lokalizacji osób będących w niebezpieczeństwie.

Biorąc pod uwagę powyższe, niemożliwość pobierania opłat wynika z przyjętych przez Rzeczypospolitą Polskę zobowiązań międzynarodowych.

 

Ponadto, utrzymane zostaną obecne zwolnienia, tj. zwolnienia w zakresie prawa do dysponowania częstotliwością:

1) w służbie radiokomunikacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej:

a) w morskim paśmie VHF:

- w kanale 16 (156,800 MHz),

- w kanale 70 (156,525 MHz),

b) przez jednostki pływające w relacji statek - statek i statek – brzeg;

3) w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej:

a) za częstotliwości używane w niebezpieczeństwie i dla zapewnienia bezpieczeństwa:121,5 MHz, 123,1 MHz, 243 MHz,

b) przez statki powietrzne, w relacji łączności statek powietrzny – Ziemia i statek powietrzny – statek powietrzny;

3) w służbie radiokomunikacyjnej amatorskiej w zakresach częstotliwości przydzielonych w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla służby amatorskiej.

 

Art. 185 ust. 8

Podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1–2, 4, 5, 7 i 8 oraz w art. 115²  powinny wnosić opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Opłata za prawo do dysponowania częstotliwością przez jednostki sił zbrojnych państw obcych, przebywające czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie odrębnych przepisów, zawarta jest w opłacie rocznej za prawo do dysponowania częstotliwością, wnoszonej przez Ministra Obrony Narodowej.

 

Art. 185 ust. 9

Odpowiednik obecnego ust. 9.

 

Art. 185 ust. 9a i 10

Celem zaproponowanej zmiany jest doprecyzowanie regulacji, która zawarta jest w obowiązującym art. 185 ust. 10. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku rezygnacji z prawa do dysponowania lub wykorzystywania częstotliwości, obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością ustaje nie później niż z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku o rezygnację z prawa do wykorzystywania częstotliwości albo z prawa do dysponowania nią w rezerwacji. Brzmienie obowiązującego przepisu ustawy nie wskazuje kryteriów, jakie ma stosować Prezes UKE przy ustalania tego terminu. W związku z powyższym, w celu wyeliminowania arbitralności przy jego określaniu, proponuje się wskazanie w projektowanym przepisie w sposób wyraźny terminu, z upływem którego ustaje obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. W tym kontekście należy zauważyć, że opłata za prawo do dysponowania częstotliwością ma charakter roczny, a jej minimalna wysokość, zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U.Nr 24, poz. 196, z późn. zm.) wynosi 1/12 opłaty rocznej. Oznacza to, iż opłaty są naliczane miesięcznie. W związku z powyższym, w ocenie projektodawcy, obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością powinien ustawać w ostatnim dniu miesiąca, w którym wpłynął do UKE wniosek o rezygnację z prawa do wykorzystywania częstotliwości albo prawa do dysponowania tą częstotliwością określonego w rezerwacji.

 

Dodatkowo, obowiązujące brzmienie art. 185 ust. 10 zawiera lukę, która wymaga uzupełnienia. Obowiązujący przepis określa, że obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością ustaje nie później, niż z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku o rezygnację z prawa do dysponowania częstotliwością albo jej wykorzystywania niezależnie od tego, czy w ww. wniosku podmiot wskazuje datę, z którą zamierza zaprzestać dysponowania lub wykorzystywania zasobu częstotliwości. W ocenie projektodawcy, w przypadku takich wniosków zasadne będzie rozstrzygnięcie w przepisach ustawy, że obowiązek uiszczania opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania ustaje w ostatnim dniu miesiąca, w którym przypada wskazany we wniosku podmiotu termin rezygnacji z prawa do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania.

Zaproponowana zmiana nie będzie miała wpływu na wysokość wpływów budżetu państwa, gdyż nie zmienia ona sposobu naliczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami lub ich wykorzystywania - a jedynie doprecyzowuje obowiązujące przepisy, które już w obowiązującym stanie prawnym były interpretowane w przedstawiony sposób.

 

W ust. 10 proponuje się dodanie zdania, które uchroni budżet państwa przed obowiązkiem zwrotu uiszczonych opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości lub pozwolenia radiowego. Wystąpienie w procesie wydawania decyzji administracyjnej uchybień formalnych, które skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji przyznającej prawo do dysponowania częstotliwościami, ale nie wpłynęły na możliwość wykorzystania częstotliwości i częstotliwości są użytkowane przez podmiot, uzasadnia odstąpienie od generalnej zasady obowiązku zwrotu opłaty.

 

Przepis ust. 10 ma na celu doprecyzowanie, iż w przypadku utraty prawa do dysponowania częstotliwością lub wykorzystania częstotliwości wskutek cofnięcia rezerwacji częstotliwości lub pozwolenia radiowego, uiszczone opłaty nie podlegają zwrotowi. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości lub pozwolenia opłaty pobierane za dysponowanie częstotliwością nie podlegają zwrotowi, jeśli częstotliwości były wykorzystywane.

 

Art. 185 ust. 11

Rozszerzono liczbę przesłanek, którymi kieruje się Rada Ministrów określając wysokość opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Rozporządzenie może wprowadzić dodatkowe zróżnicowanie opłat, które umożliwi odpowiednie stymulowanie rynku i wypełnianie celów gospodarki zasobami częstotliwościowymi. Zmiana podyktowana jest faktem, iż przy obecnie obowiązujących przepisach obserwowane jest niepokojące zjawisko bardzo długiego eksploatowania przestarzałego sprzętu telekomunikacyjnego.

 

Art. 185 ust. 12

Proponowana zmiana ma charakter porządkujący i polega na zmianie odesłania zawartego w tym przepisie. Ponadto, proponuje się rozszerzyć zakres podmiotowy tego przepisu poprzez objęcie nim także podmiotu, o którym mowa w projektowanym art. 115² (podmiot wykonujący zadania z zakresu łączności kolejowej w ramach Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).

 

Art. 189 ust. 2

Zaproponowana zmiana w zakresie lit. d ma na celu implementację art. 8 ust. 2 lit. d, art. 8a oraz pośrednio art. 7 ust. 1 dyrektywy ramowej oraz doprecyzowanie przepisu i zapewnienie spójności z pozostałymi zapisami w ustawie Prawo telekomunikacyjne, odnoszącymi się do tematyki gospodarowania widmem radiowym.

Dodawana lit. e ma na celu wskazanie, iż Prezes UKE przy wydawaniu decyzji regulacyjnych jest obowiązany kierować się także zapewnieniem przewidywalności regulacyjnej.

 

Art. 192 ust. 4

W związku z potrzebą implementacji art. 9 ust. 5 dyrektywy ramowej, należy nałożyć na Prezesa UKE obowiązek dokonywania regularnego przeglądu konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz publikowania jego wyników na stronie BIP UKE. Przegląd ten powinien odbywać sięnie rzadziej niż co dwa lata.

 

Częstotliwości dla GSM-R

 

Art. 115²

System GSM-R jest systemem łączności cyfrowej, zaprojektowanym dla potrzeb zapewnienia komunikacji (głos i dane) pomiędzy pracownikami podmiotów zajmujących się transportem kolejowym. Wdrażany jest na potrzeby Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym. Terminy uruchomienia w Polsce Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym określone są w „Narodowym Planie Wdrażania Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym w Polsce” (dalej także jako „Plan”), przyjętym przez Radę Ministrów w dniu 6 marca 2006 roku, w celu realizacji zobowiązań Polski wynikających z Decyzji Komisji Europejskiej nr 2006/679/WE dotyczącej technicznej specyfikacji dla interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu sterowania ruchem kolejowym transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (Dz. Urz. UE L 284 z 16.10.2006, s. 1–176).

 

W Planie tym określono, że spółka PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. odpowiedzialna jest za nadzór nad realizacją wdrożenia ETCS (system ETCS zapewnia wysoki poziom bezpieczeństwa poprzez przekazywanie do kabiny maszynisty informacji z urządzeń instalowanych na liniach kolejowych) na liniach kolejowych w Polsce, a także za obsługę        i utrzymanie instalacji ETCS, które zostały przekazane do eksploatacji. Natomiast, zgodnie z zapisami w Planie, spółka Telekomunikacja Kolejowa Sp. z o.o. miała być odpowiedzialna za nadzór nad realizacją wdrożenia GSM-R na liniach kolejowych w Polsce, a także za obsługę i utrzymanie instalacji GSM-R, które zostały przekazane do eksploatacji.

W lipcu 2009 roku ostatecznie jednak uzgodniono, że spółka PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. będzie odpowiadać za całość wdrażania ERTMS. W związku z powyższym, nastąpiła zmiana beneficjenta na liście indykatywnej Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.

Zgodnie z Planem  na 5 000 km planowane jest wdrożenie systemu ETCS, zaś na 15 000 km ma być wdrożony system GSM-R.

Zgodnie z decyzją Europejskiego Komitetu Radiokomunikacyjnego (ERC/DEC/(98)07) z dnia 20 marca 1998 r., pasmo częstotliwości przeznaczone dla GSM-R zawiera się w granicach 921-925 MHz i 876-880 MHz. Obecnie jest ono w znacznej części zajęte przez użytkownika rządowego. Ponadto, Europejski Instytut Standardów Telekomunikacyjnych prowadzi prace nad rozszerzeniem pasma GSM-R o kolejne trzy megaherce (918-921 MHz i 873-876 MHz).

W Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości zostały przeznaczone częstotliwości dla służby radiokomunikacyjnej ruchomej, której rodzajem jest użytkowanie systemu GSM-R. Ponadto, załącznik do zarządzenia Nr 23 Prezesa UKE z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresów 876 – 915 MHz oraz 921–960 MHz (Dz. Urz. UKE Nr 6, poz. 21) przewiduje:

- w pkt 2.2, iż zakres częstotliwości 876,0 – 876,1 MHz może być użytkowany jako cywilny w służbie ruchomej jedynie na potrzeby stosowanych w kolejnictwie systemów radiokomunikacyjnych do łączności w trybie DMO;

- w pkt 2.3, że zakres częstotliwości 876,1 – 877,5 MHz oraz 921,1 – 922,5 MHz może być użytkowany jako cywilny w służbie ruchomej jedynie na potrzeby stosowanych     w kolejnictwie systemów radiokomunikacyjnych zgodnych ze standardem GSM.

Jednakże, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. nie posiadają rezerwacji częstotliwości pozwalających na uruchomienie powyżej opisywanego systemu.

W związku z powyższym oraz z uwagi na fakt, iż terminy wynikające z Planu są już częściowo opóźnione (istnieje więc realne ryzyko niewywiązania się Rzeczypospolitej Polskiej z zobowiązań międzynarodowych), należy w ustawie Prawo telekomunikacyjne zamieścić regulacje umożliwiające uzyskanie częstotliwości przez podmiot wykonujący zadania z zakresu łączności kolejowej w ramach Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym celu proponuje się dodanie art. 115²stanowiącego, iż podmiot wykonujący zadania z zakresu łączności kolejowej w ramach Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykorzystuje częstotliwości na podstawie decyzji o rezerwacji częstotliwości wydanej przez Prezesa UKE po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu.

Ponieważ konieczność zapewnienia zadań z zakresu łączności kolejowej w Ramach Europejskiego Systemu Zarządzania Ruchem Kolejowym wynika z uzgodnień prowadzonych w ramach Unii Europejskiej, organy regulacyjne powinny udostępnić odpowiednim podmiotom częstotliwości konieczne do wykonywania tych zadań. Mając na względzie tę szczególną sytuację, zasadne jest wyłączenie przydzielania częstotliwości podmiotom wyznaczonym do realizacji zadania wskazanego w projektowanym art. 115² ustawy Prawo telekomunikacyjne z procedury udzielania rezerwacji częstotliwości określonej w art. 116 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W tym miejscu wspomnieć należy, iż w innych krajach europejskich system GSM-R jest obsługiwany przez podmioty związane z branżą kolejową, z wykorzystaniem częstotliwości przyznanych w trybie bezprzetargowym.

 

Wdrożenie rozporządzenia ws. roamingu

 

Art. 192 ust. 1 pkt 5a, art. 209 ust. 1 pkt 29

W związku z koniecznością dostosowania polskiego prawa do przepisów rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2009 r zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 717/2007 w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz dyrektywę 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, należy wprowadzić stosowne zmiany w art. 192 ust. 1 pkt 5a i art. 209 ust. 1 pkt 29. Zmiany będą polegać na zmianie odwołania do art. 3-6 rozporządzenia na odwołanie do art. 3-6a w 209 ust. 1 pkt 29 oraz dopisaniu zwrotu „z późn. zm.” we wskazaniu adresu publikacyjnego rozporządzenia w art. 192 ust. 1 pkt 5a.

 

Numeracja

 

Art. 77

Projektowana zmiana art. 77 ustawy Prawo telekomunikacyjne wynika z obowiązku określonego w art. 26 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, mówiącego o zapewnieniu dostępu do służb ratunkowych przez wszystkich dostawców świadczących usługi połączeń wychodzących wykorzystujących numerację z PNK, w tym takich, którzy świadczą usługi łączności elektronicznej w oparciu o technologię nowej generacji np. VoIP.

Propozycja zmiany art. 77 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w zakresie kierowania alarmowego podyktowana jest kształtem tworzonego systemu powiadamiania ratunkowego. Zgodnie z realizowaną dotychczas koncepcją, centra powiadamiania ratunkowego i wojewódzkie centra powiadamiania ratunkowego powinny obsługiwać następujące numery alarmowe 112,999,998 i 997. Dlatego też uzasadniona jest konieczność zmiany obecnego brzmienia art. 77 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Z uwagi na konieczność wdrożenia równoważnego dostępu do służb ratunkowych dla osób niepełnosprawnych zdecydowano się na wyodrębnienie połączeń w postaci krótkich wiadomości tekstowych.

            Jednocześnie, z uwagi na etapowość procesu budowy systemu powiadamiania ratunkowego, oraz w związku z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2011 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2011 r. Nr 288, poz. 1688), który wprowadza możliwości obowiązywania do 31 grudnia 2013 r. stanu tymczasowego (dotychczasowego) w zakresie wykonywania zadań centrów powiadamiania ratunkowego (również kierowania alarmowego, oraz przekazywania informacji o lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie na numer alarmowy), uruchamianie docelowego systemu powiadamiania ratunkowego w pełnej jego funkcjonalności, musi nastąpić najpóźniej w dniu 31 grudnia 2013 r. Jednak proces uruchamiania centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego trwa już obecnie. Pierwsze ośrodki będą uruchamiane w 2012 r. Proces ten będzie sukcesywnie zmierzał, najpierw do uruchomienia wszystkich 17 ośrodków regionalnych (w 16 miastach wojewódzkich oraz dodatkowo drugiego ośrodka w Radomiu w przypadku województwa mazowieckiego) a następnie do objęcia zasięgiem działania tych ośrodków obszaru całego województwa. W związku z powyższym zaproponowano nowe brzmienie przepisu przejściowego, które uzupełnia regulacje ustawy z dnia 15 grudnia 2011 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz niektórych innych ustaw, która daje podstawę do obowiązywania stanu dotychczasowego do 31 grudnia 2013 r. Uzupełnienie to polega na nałożeniu obowiązków informacyjnych związanych z uruchomieniem, rozszerzeniem funkcjonalności i zasięgu terytorialnego tworzonych centrów powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego w okresie poprzedzającym 31 grudnia 2013 r.

            Należy jednocześnie zaznaczyć, że ostateczna liczba punktów odbioru zgłoszeń alarmowych będzie się zmniejszała, co oznacza w dalszej perspektywie de facto ograniczenie kosztów związanych z kierowaniem alarmowym, co jest korzystne dla dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych. Jeśli chodzi o numery alarmowe, inne niż 999, 998, 997, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 1 czerwca 2011 w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 131, poz. 765), mają one być nadal być kierowane do właściwych terytorialnie jednostek służb ustawowo powołanych do niesienia pomocy.

 

Art. 79 ust. 1

Zmiana art. 79 stanowi implementację pkt 4 Części A załącznika do dyrektywy o zezwoleniach oraz art. 27 ust. 3 oraz 28 zmienionej dyrektywy o usłudze powszechnej.

W tym celu wprowadzono przepisy zapewniające, aby wszystkie przedsiębiorstwa, które świadczą publicznie dostępne usługi telefoniczne pozwalające na wywołania międzynarodowe, obsługiwały wszystkie wywołania przychodzące do ETNS i wychodzące z tej przestrzeni, według stawek podobnych do stawek stosowanych w przypadku wywołań do innych państw członkowskich i z tych państw. Dyrektywy wymagają zapewnienia dostępu, niezależnie od technologii i urządzeń wykorzystywanych przez operatora, do wszystkich numerów w Unii Europejskiej, również numerów uwzględnionych w krajowych planach numeracji, numerów należących do ETNS i do powszechnej międzynarodowej sieci bezpłatnych numerów telefonicznych (UIFN). W tym celu o takie zapisy rozszerzono art. 79, przy czym niekoniecznie musi on dotyczyć zagranicznych usług Premium.

 

Zmiana art. 79 uwzględnia również wymogi określone w tym zakresie w motywie 46 dyrektywy 2009/136/WE, zgodnie z którym jednolity rynek oznacza, że użytkownicy końcowi mogą mieć w obrębie Unii Europejskiej dostęp do wszystkich numerów uwzględnionych w krajowych planach numeracji innych państw członkowskich oraz do usług wykorzystujących numery niegeograficzne, w tym między innymi do bezpłatnych numerów telefonicznych i połączeń telefonicznych o podwyższonej opłacie. Użytkownicy końcowi powinni również być w stanie korzystać z dostępu do numerów z przestrzeni numerowej telefonii europejskiej ("ETNS") i powszechnych międzynarodowych bezpłatnych numerów telefonicznych ("UIFN"). Transgraniczny dostęp do zasobów numeracyjnych i związanych z nimi usług nie powinien być ograniczany, z wyjątkiem obiektywnie uzasadnionych przypadków, na przykład gdy jest to niezbędne do zwalczania oszustw lub nadużyć (np. w związku z niektórymi usługami o podwyższonej opłacie), jeżeli numer jest uznawany za numer o zasięgu wyłącznie krajowym (np. krótki kod krajowy) lub jeżeli jest to technicznie lub ekonomicznie niewykonalne.

W dotychczasowym art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej, państwa członkowskie miały obowiązek zapewnić użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich możliwość dostępu do numerów niegeograficznych na ich terytorium w przypadku, gdy jest to technicznie i ekonomicznie możliwe, z wyjątkiem przypadków, gdy wywołany abonent zdecydował, z powodów handlowych, ograniczyć wywołania przychodzące z określonych obszarów geograficznych. Natomiast zgodnie z obecnym brzmieniem tego przepisu państwa członkowskie powinny zapewnić by w przypadku gdy jest to technicznie i ekonomicznie wykonalne, z wyjątkiem sytuacji, gdy wywoływany abonent postanowił ze względów handlowych ograniczyć dostęp stron wywołujących z poszczególnych obszarów geograficznych, odpowiednie krajowe organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby użytkownicy końcowi mieli możliwość:

a) dostępu we Wspólnocie do usług wykorzystujących numery niegeograficzne oraz korzystania z takich usług oraz

b) dostępu, niezależnie od technologii i urządzeń wykorzystywanych przez operatora, do wszystkich numerów we Wspólnocie, również numerów uwzględnionych w krajowych planach numeracji, numerów należących do ETNS i do powszechnej międzynarodowej sieci bezpłatnych numerów telefonicznych (UIFN).

A więc, zakres nowego przepisu jest szerszy. Zmiana ta znalazła odzwierciedlenie w nowelizacji ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Art. 79a

Przepis stanowi implementację przepisu art. 27 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej.

 

Art. 126 ust. 1

Jednostki samorządu terytorialnego nie będące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi nie mają obecnie możliwości pierwotnego nabycia numeracji, brak jest bowiem odpowiedniego przepisu w tym zakresie. W związku z powyższym, projektowana zmiana art. 126 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne rozszerza katalog podmiotów uprawnionych do uzyskania numeracji o jednostki samorządu terytorialnego prowadzące działalność w zakresie telekomunikacji, a nie będące przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi.

Uzasadniając proponowaną zmianę art. 126 należy zauważyć, że zgodnie z ustawąz dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) jednostki samorządu terytorialnego mogą prowadzić działalność w zakresie telekomunikacji, w tym m.in. świadczyć usługi telekomunikacyjne użytkownikom końcowym. Zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach w przypadku, gdy konieczne jest przyznanie indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych i numerów, państwa członkowskie przyznają takie prawa, na wniosek, każdemu przedsiębiorstwu w związku z dostarczaniem sieci lub usług na podstawie ogólnego zezwolenia. Ponadto przepis ten wymaga również, aby prawa użytkowania częstotliwości radiowych i numerów były przyznawane w oparciu o otwarte, obiektywne, przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne procedury. W związku z powyższym zasadne wydaje się wprowadzenie proponowanej zmiany i przyznanie możliwości przydziału numeracji jednostkom samorządu terytorialnego.

Jednostki samorządu terytorialnego prowadzące działalność gospodarczą (wpisane do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych) mają natomiast możliwość pierwotnego nabycia numeracji na podstawie przepisów jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni. Nie można jednak wykluczyć, że jednostki samorządu terytorialnego prowadzące działalność w zakresie telekomunikacji na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych będą potrzebowały przydziału numeracji, a nie będą prowadziły telekomunikacyjnej działalności gospodarczej, czyli nie będą przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi i tym samym nie zmieszczą się w kręgu podmiotów uprawnionych do pierwotnego nabycia numeracji, o którym mowa w art. 126 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Art. 126 ust. 5

Zmiany redakcyjne, uwzględniające zmiany numeracji w art. 118d oraz dodanie art. 118e.

 

Art. 126 ust. 7

W związku z wymogami Załącznika część C pkt 1 dyrektywy o zezwoleniach rozszerzono ust. 7 w art. 126 na wzór art. 146 ustawy Prawo telekomunikacyjne, gdzie określono warunki wykorzystania częstotliwości.

 

Art. 126 ust. 11a

W celu implementacji art. 28 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej dodano ust. 11a w art. 126 upoważniający Prezesa UKE do wydania decyzji nakazującej przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu zablokowanie w indywidualnych przypadkach dostępu do numerów lub usług, gdy jest to uzasadnione ze względu na nadużycia dokonane z użyciem numeracji oraz wymagającej zaniechania pobierania opłat za odpowiednie połączenia wzajemne lub usługi.

 

Art. 128 ust. 3a

Dodano przepis mający na celu zobligowanie obu stron umowy o udostępnianiu numeracji do przekazania Prezesowi UKE informacji udostępnionych zakresach numeracji w terminie 14 dni od dnia jej podpisania.

Regulacja jest podyktowana potrzebą zapewnienia przejrzystości odnośnie poszczególnych zakresów numeracji. Obecnie, w przypadku przekazania określonych zakresów numeracji w drodze umowy między przedsiębiorcami, pozostali uczestnicy rynku, nie mają informacji o przeprowadzonej transakcji, co może prowadzić do wystąpienia konkretnych problemów np. przy taryfikacji połączeń. Posiadanie najbardziej aktualnych informacji na temat udostępnionych zakresów numeracji przyczyni się do efektywniejszego gospodarowania numeracją przez Prezesa UKE.

 

Art. 129 ust. 2 i 3

Dodano przepis, zgodnie z którym numery zaczynające się od „116” przeznaczone będą do świadczenia usług o walorze społecznym. W szczególności wskazać należy numer „116000” jako numer infolinii umożliwiającej zgłaszanie przypadków zaginięcia dzieci, w związku z wynikającym z dyrektywy o usłudze powszechnej (art. 27a ust. 4) wymogiem zapewnienia przez państwa członkowskie wszelkich starań, aby zapewnić obywatelom dostęp do specjalnej usługi telefonicznej umożliwiającej zgłaszanie przypadków zaginięcia dzieci.

Zgodnie z postanowieniem art. 27a dyrektywy o usłudze powszechnej państwa członkowskie mają obowiązek promowania specjalnych numerów z zakresu numeracyjnego zaczynającego się na „116”. W związku z powyższym, na ministra właściwego do spraw łączności nakłada się obowiązek prowadzenia działań promocyjnych w zakresie numeru „116”.

 

Art. 184 ust. 2

W art. 184 ust. 2 dodano pkt 14 określający maksymalną opłatę za prawo wykorzystywania numeru rutingowego (NR) w wysokości 1.000 zł. Kalkulacja takiej opłaty wymagała przeanalizowania trzech aspektów, a mianowicie wysokości opłat w innych krajach, kosztów obsługi procesu przenośności numerów (do którego to procesu numery rutingowe są niezbędne) oraz porównania z opłatami pobieranymi za wykorzystywanie numerów zbliżonych charakterystyką techniczną w kontekście ograniczoności zasobów i poziomu zapotrzebowania rynkowego.

Według informacji uzyskanych od innych Regulatorów krajowych, opłaty roczne za wykorzystywanie numerów rutingowych w Europie kształtują się na poziomie od 0,02 do 1000 Euro, co daje średnią ok. 2000 zł za prawo do rocznego wykorzystywania jednego numeru rutingowego. Z kolei uwzględniając koszty obsługi procesów przenośności numerów przez system PLI-CBD i ich udział w całościowej funkcjonalności systemu oraz liczbę potencjalnie zaangażowanych w proces przedsiębiorców telekomunikacyjnych można przyjąć, iż poziom rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania numeru rutingowego powinien oscylować wokół wartości 500-600 zł. Biorąc jednakże pod uwagę wysokości opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji zbliżonych charakterystyką techniczną i wielkością dostępnych zasobów, a więc numerów krajowych punktów sygnalizacyjnych i kodów sieci ruchomej (ok. 1200 zł rocznie) oraz systematycznie kurczące się rezerwy w tym zakresie przy niesłabnącym zapotrzebowaniu ze strony rynku telekomunikacyjnego, należałoby przyjąć, że maksymalna wysokość przedmiotowej opłaty jaka byłaby określona w art. 184 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne powinna wynieść 1000 zł za prawo do rocznego wykorzystywania jednego numeru rutingowego (strefowego lub sieciowego).

Zgodnie z art. 13 dyrektywy o zezwoleniach w państwach członkowskich organy regulacyjne mogą nakładać opłaty za prawo do wykorzystywania numerów, co ma odzwierciedlać potrzebę optymalnego wykorzystywania zasobów, przy jednoczesnym zachowaniu zasad wynikających z tego przepisu. Obecny przepis art. 184 ustawy Prawo telekomunikacyjne określa obowiązek uiszczania opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji. Wprowadzenie nowej opłaty - za prawo do wykorzystywania numerów rutingowych, umożliwi racjonalizację wykorzystania zasobów tej numeracji.

 

Art. 189 ust. 2 pkt 3 lit. g

Zapis wprowadza do ustawy Prawo telekomunikacyjne wymóg z art. 10 ust. 4 dyrektywy ramowej dotyczący wspierania przez państwa członkowskie procesu harmonizacji numeracji w obrębie Unii Europejskiej oraz wymogi określone w art. 26 ust. 6 dyrektywy o usłudze powszechnej i art. 27a ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej, mówiące o zapewnieniu informacji o funkcjonowaniu europejskiego numeru alarmowego 112 i innych europejskich numerów zharmonizowanych, w tym wymienionych w art. 27a ust. 3, ust. 4 i ust. 5 dyrektywy o usłudze powszechnej numerów zaczynających się na 116, to jest numerów o szczególnym znaczeniu społecznym.

 

Bezpieczeństwo i ochrona danych

 

Wydany w grudniu 2010 roku dokument Komisji Europejskiej „Całościowe podejście do kwestii ochrony danych osobowych w Unii Europejskiej” wzywa do podjęcia działań w obszarze danych osobowych w rozwijającym się i ewoluującym środowisku technologicznym. Potwierdza to tylko fakt, iż problem ochrony danych osobowych w sieciach telekomunikacyjnych i w ramach świadczonych usług jest realny i coraz bardziej poważny. Nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne uwzględnia w tym zakresie generalny kierunek działań podejmowanych przez Komisję Europejską.

 

Art. 1 ust. 1 pkt 7

W odniesieniu do wskazanego w art. 1 ust. 1 zakresu ustawy Prawo telekomunikacyjne, doprecyzowano pkt 7 o stwierdzenie, że w ramach warunków ochrony użytkowników usług ustawa ta określa „w szczególności prawo do prywatności i poufności”. Wynika to przede wszystkim z rozbudowania przepisów Działu VII (Tajemnica telekomunikacyjna i ochrona danych użytkowników końcowych), dodania Działu VIIa (Bezpieczeństwo i integralność sieci i usług telekomunikacyjnych), a także potrzeby wyraźniejszego zaakcentowania istoty tych wartości i potrzeby ich ochrony.

 

Art. 60 pkt 8 i 9

W związku z dodaniem Działu VIIa (Bezpieczeństwo i integralność sieci i usług telekomunikacyjnych) oraz zawartych w nim regulacji dotyczących środków technicznych lub organizacyjnych, jakie obowiązani są podejmować przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w celu zapobieżenia wystąpienia określonych zagrożeń, w tym dla prywatności, poufności i tajemnicy telekomunikacyjnej, świadczenia i interoperacyjności usług telekomunikacyjnych oraz dostarczania i integralności sieci telekomunikacyjnych (w art. 175c ust. 2), uzupełniono katalog niezbędnych elementów, jakie powinien zawierać regulamin świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych o nowe uprawnienia przedsiębiorców telekomunikacyjnych w tym zakresie (art. 60 pkt 8).

Ponadto uwzględniono potrzebę położenia większego nacisku na ochronę abonentów przed różnego rodzaju zagrożeniami w sieciach telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez określanie w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych rekomendowanych sposobów zabezpieczania przez abonentów urządzeń końcowych (art. 60 pkt 9). Stanowi to uzupełnienie obowiązku informacyjnego nałożonego na przedsiębiorców telekomunikacyjnych w art. 175e ust. 1. Rozwiązanie to niewątpliwie przyczyni się do zwiększenia świadomości społecznej zagrożeń w sieciach telekomunikacyjnych i zwiększenia stopnia bezpieczeństwa abonentów, a w rezultacie bardziej powszechnego stosowania zabezpieczeń telekomunikacyjnych urządzeń końcowych.

 

Art. 159 ust. 1 pkt 3

Doprecyzowanie w art. 159 ust. 1 pkt 3 definicji „danych dotyczących lokalizacji” o wskazanie, iż dane te dotyczą zarówno danych przetwarzanych w sieci telekomunikacyjnej, jak i „w ramach usług telekomunikacyjnych”, wynika z potrzeby właściwej implementacji znowelizowanego art. 2 lit. c dyrektywy 2002/58/WE o prywatności i łączności elektronicznej.

 

Art. 159 ust. 4

Wprowadzona w art. 159 ust. 4 zmiana polegającą na ograniczaniu prawa ujawniania komunikatów i danych jedynie postanowieniem sądu karnego, a nie każdego sądu, pozwoli zniwelować zidentyfikowane nadużywanie przepisów retencyjnych do rozstrzygania spraw cywilnych, przy jednoczesnej świadomości, że przepisy retencyjne dotyczą spraw innej, dużo większej wagi (zwalczanie terroryzmu, obronność, dobro publiczne etc.). Konieczność stosowania przepisów retencyjnych wyłącznie do najcięższych przestępstw podkreśliła Komisja Europejska w opublikowanym w dniu 18 kwietnia 2011 roku raporcie ewaluacyjnym stosowania przepisów dyrektywy 2006/24/WE, w którym Polska wskazywana jest jako państwo członkowskie o największej liczbie wniosków uprawnionych podmiotów o dostęp do przechowywanych danych telekomunikacyjnych.

 

Art. 173 ust. 1 wprowadzenie do wyliczeniaoraz art. 173 ust. 1 pkt 1 i 2

Zmiany wprowadzone w art. 173 wynikają ze zmiany wprowadzonej w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE o prywatności i łączności elektronicznej, w zakresie przechowywania danych informatycznych, w szczególności plików tekstowych, w urządzeniach końcowych abonentów lub użytkowników końcowych (tzw. „cookies”).

Po pierwsze, należy zauważyć, iż przepis dyrektywy odnosi się do przechowywania i uzyskiwania dostępu do tych danych, w związku z czym konieczne jest uzupełnienie art. 173 ust. 1 o legitymację do „uzyskiwania dostępu do przechowywanych danych”.

Po drugie, w ust. 1 konieczne jest uzupełnienie katalogu podmiotów uprawnionych do przechowywania i uzyskiwania dostępu do przechowywanych danych o przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy coraz częściej są jednocześnie usługodawcami w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

Po trzecie, w związku z faktem dokonania w dyrektywie zmiany w przedmiocie opcji wyrażania przez abonenta lub użytkownika końcowego jego woli (z opcji opt-out na opcję opt-in), a zatem zastąpienie dotychczasowego sprzeciwu zgodą, należy zaznaczyć, iż wprowadzenie w ramach reżimu ustawy Prawo telekomunikacyjne postulowanej przez Komisję Europejską zgody, w szczególności w postaci odpowiednich ustawień przeglądarki internetowej dokonanych uprzednio przez abonenta lub użytkownika końcowego, nie jest możliwe ze względu na brzmienie art. 174 ustawy Prawo telekomunikacyjne określającego warunki dla każdego przypadku, gdy ustawa wymaga wyrażenia zgody. Biorąc pod uwagę fakt, iż dalece niecelowe, ze względu na utrzymanie odpowiedniego poziomu ochrony gwarantowanego w chwili obecnej użytkownikom końcowym i abonentom,  jest wprowadzanie wyjątków od art. 174 ustawy, przyjąć należy, iż obecnie zastosowana opcja opt-out w ramach art. 173 ustawy Prawo telekomunikacyjne, ze względu na niezwykłą łatwość w dokonaniu przez abonenta lub użytkownika końcowego zmian w ustawieniach przeglądarki uniemożliwiających przechowywanie i uzyskiwanie dostępu do wprowadzonych danych przez podmioty zewnętrzne, jest przesłanką wystarczająca dla uznania jej za zgodną ze zmienioną treścią art. 5 ust. 3 dyrektywy. Należy zauważyć, że intencją zmienionego przepisu dyrektywy jest tak naprawdę uzyskanie odpowiedniego poziomu świadomości internauty na temat konsekwencji jego aktywności w sieci Internet, nie zaś literalne „uzyskanie zgody” na podjęcie przez podmioty zewnętrzne odpowiednich działań, tym bardziej, że przepisy dyrektywy nie poruszają kwestii organizacji systemów czy rejestrów tego typu zgód, natomiast skupiają się na odpowiedniej konfiguracji przeglądarki internetowej.

W świetle powyższego, proponuje się jedynie zwiększenie obowiązków informacyjnych względem abonenta i użytkownika końcowego, w celu podniesienia jego świadomości na temat możliwości i konsekwencji przetwarzania danych dotyczących jego aktywności w sieci Internet oraz doprecyzowanie w ust. 1 pkt 1, że przekazanie takiej informacji ma nastąpić uprzednio w stosunku do wprowadzania i przetwarzania przez podmioty zewnętrzne wprowadzonych przez nich danych. Konsekwencją wprowadzenia „uprzedniej zgody” w pkt 1 jest również wprowadzenie analogicznego zapisu w pkt 2.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na fakt, iż wprowadzenie obowiązku uzyskiwania każdorazowo w momencie odwiedzania przez użytkownika stron internetowych jego uprzedniej zgody na przechowywanie i uzyskiwanie dostępu do plików cookies, może w nieuzasadniony sposób dyskryminować branżę reklamową prowadzącą legalną działalność na terenie RP, a w konsekwencji skutkować przeniesieniem tej działalności na teren innych państw członkowskich.

Niezależnie od powyższego, należy zwrócić uwagę na treść przepisu art. 174, który określa warunki prawidłowo uzyskanej zgody abonenta lub użytkownika końcowego, w szczególności na treść pkt 1, w świetle którego zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści. Konieczność implementacji definicji zgody wynika z art. 2 lit. f dyrektywy 2002/58/WE o prywatności, która z kolei odsyła do zgody podmiotu, o której mowa w art. 2 lit. h dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zgodnie z którym „zgoda osoby, której dane dotyczą” oznacza konkretne i świadome, dobrowolne wskazanie przez osobę, której dane dotyczą na to, że wyraża przyzwolenie na przetwarzanie odnoszących się do niej danych osobowych. Przepis dyrektywy 95/46/WE implementowany jest w art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz.U z 2002, Nr 101, poz. 926). Zgodnie z ww przepisem, ilekroć w ustawie o ochronie danych osobowych jest mowa o zgodzie osoby, której dane dotyczą - rozumie się przez to oświadczenie woli, którego treścią jest zgoda na przetwarzanie danych osobowych tego, kto składa oświadczenie. Jednocześnie, zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści oraz może być odwołana w każdym czasie.W tym miejscu należy zatem zwrócić uwagę na fakt, iż przepis ustawy Prawo telekomunikacyjne jest w zakresie art. 174 pkt 1 spójny z przepisem art. 7 pkt 5 implementującym przepis dyrektywy 95/46/WE, do którego z kolei odnosi się przepis art. 2 lit. f dyrektywy o prywatności. Oznacza to, iż zgoda musi mieć charakter wyraźny, a jej wszystkie aspekty muszą być jasne dla wyrażającego w momencie jej wyrażania. Zgoda nie może być wyrażona per facta concludentia, w sposób „milczący” lub inne pasywne działanie[1].

Powyższe oznacza, iż ustawodawca polski uznał takie brzmienie definicji zgody za najbardziej odpowiadające polskiej rzeczywistości, w której nie powinno się domniemywać faktu wyrażenia zgody przez zainteresowanego z oświadczenia woli innej treści, za jakie z pewnością uznać należałoby odpowiednie ustawienie w opcjach przeglądarki internetowej.

Biorąc pod uwagę powyższe należy zwrócić uwagę na fakt, iż definicja zgody różnić się będzie w zależności od brzmienia implementujących ją przepisów krajowych poszczególnych państw członkowskich, które w większości odnoszą się do zgody wyraźnej (explicit), konkretnej (specific) lub świadomej (informed). Nie określają one zatem wyraźnego zakazu domniemania zgody z oświadczenia woli innej treści przyjętego na gruncie prawodawstwa polskiego, natomiast pojawiające się przy implementacji przepisu art. 5 ust. 3 znowelizowanej dyrektywy o prywatności w niektórych innych państwach członkowskich wątpliwości potwierdzają podobieństwa w jego interpretacji (np. Szwecja, Wielka Brytania, Holandia, Niemcy). Wątpliwości w większości przypadków dotyczą zgodności umożliwienia wyrażenia zgody za pomocą ustawień przeglądarki z wymogami dyrektywy 95/46/WE. W niektórych przypadkach, jak np. we Francji, przyjęto wyraźne rozwiązanie dopuszczające możliwość wyrażenia zgody za pomocą ustawień przeglądarki, co w przypadku polskiego systemu prawa i spójnych definicji zgody stosowanych chociażby na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych, ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną czy w końcu ustawy Prawo telekomunikacyjne, jest rozwiązaniem niemożliwym do wdrożenia.

 

Art. 174a-174d

Jedną z najważniejszych kwestii, jakie podjął ustawodawca europejski nowelizując dyrektywę o prywatności i łączności elektronicznej jest stworzenie mechanizmów ochronnych oraz zapewnienie bezpieczeństwa osobom korzystającym z usług telekomunikacyjnych. Zauważono bowiem, iż istotną barierą hamującą wzrost usług sektora telekomunikacyjnego jest obawa naruszenia prywatności oraz istotnych danych wrażliwych, w tym danych osobowych. Podczas prac nad tekstem dyrektywy powstał jednak dylemat, czy przepisy odnoszące się do danych osobowych powinny znaleźć się w regulacjach dotyczących telekomunikacji. Ostatecznie jednak zwyciężyła koncepcja częściowego uregulowania tych kwestii również w unijnym pakiecie telekomunikacyjnym. Rozwiązania przyjęte na szczeblu europejskim znalazły odzwierciedlenie w projektowanych  art. 174a–174d ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Art. 174a

Artykuł 174a implementuje art. 2 lit. i dyrektywy o prywatności oraz art. 4 ust. 3 akapit 1 znowelizowanej dyrektywy 2002/58/WE o prywatności i łączności elektronicznej, będący częścią tytułu traktującego o bezpieczeństwie przetwarzania danych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej „GIODO”) w projektowanych przepisach został uznany za organ właściwy w ww. zakresie, któremu dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych będą obowiązani przesyłać zawiadomienia dotyczące przypadków naruszenia danych osobowych abonentów lub użytkowników końcowych będących osobami fizycznymi.

Jeśli przedsiębiorca nie wywiąże się z obowiązku wskazanego w art. 175a, GIODO będzie mógł podjąć interwencję w tej sprawie. Jest to zgodne z możliwością podejmowania przez GIODO wystąpień wprowadzoną art. 19a ustawy z dnia 27 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 229 poz. 1497).

Przepis art. 174a ust. 3  stanowi implementację art. 4 ust. 3 zdanie 3 znowelizowanej dyrektywy o prywatności zgodnie, z którym powiadomienie danego abonenta lub osoby fizycznej o naruszeniu danych osobowych nie jest wymagane, jeżeli dostawca wykazał zgodnie z wymogami właściwego organu, że wdrożył odpowiednie technologiczne środki ochrony oraz że środki te zostały zastosowane do danych, których dotyczyło naruszenie bezpieczeństwa. Tego rodzaju technologiczne środki ochrony muszą sprawiać, że dane stają się nieczytelne dla każdego, kto nie jest uprawniony do dostępu do nich.

Jednocześnie, w ramach tej jednostki redakcyjnej wprowadza się definicję naruszenia danych osobowych oraz naruszenia danych osobowych, które może wywrzeć niekorzystny wpływ na dane osobowe.

Ponadto, na potrzeby ujednolicenia danych przekazywanych GIODO oraz abonentom, doprecyzowano katalog informacji, jakie powinny się znaleźć w zawiadomieniach kierowanych zgodnie z wymogami przepisu art. 174a do tych podmiotów.

 

Art. 174b

W celu rozwiania wątpliwości, konieczne jest wprowadzenie przepisu, zgodnie z którym do sprawowanej przez GIODO kontroli wykonywania przez dostawców usług obowiązków określonych w art. 174a, zastosowanie znajdą odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.).

 

Art. 174c

Artykuł 174c stanowi implementację art. 4 ust. 4 oraz art. 4 ust. 1a akapit 2 zmienionej dyrektywy o prywatności.

Zgodnie z proponowanym przepisem, GIODO będzie mógł występować, zgodnie z art. 19a ustawy o ochronie danych osobowych, do dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, wskazując okoliczności, w jakich GIODO oraz uczestnicy rynku telekomunikacyjnego powinni uzyskać określone informacje o naruszeniu. Jednocześnie wprowadza się zasadę, iż w przypadku gdy wystąpienia nie będą zawierać informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, GIODO będzie mógł je publikować na swojej stronie podmiotowej BIP, a przedsiębiorcom przekazać informacje o lokalizacji ich treści.

 

Art. 174d

Przepis art. 174c stanowi implementację art. 4 ust. 4 akapit 2 dyrektywy o prywatności.

Nakłada on na dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych obowiązek prowadzenia rejestrów stwierdzonych naruszeń danych osobowych oraz określa minimalny katalog danych, które taki rejestr powinien zawierać. Jednocześnie, na wzór przepisów dotyczących obronności, wprowadza się zasadę, zgodnie z którą dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych będzie mógł powierzyć, w drodze umowy, prowadzenie rejestru innemu przedsiębiorstwu. Takie powierzenie oczywiście nie zdejmie z niego odpowiedzialności za wykonanie obowiązku wynikającego z tego przepisu.

 

Dział VIIa (Bezpieczeństwo i integralność sieci i usług telekomunikacyjnych)

 

Wprowadzenie do ustawy Prawo telekomunikacyjne nowego Działu VIIa (Bezpieczeństwo i integralność sieci i usług telekomunikacyjnych) jest podyktowane nie tylko koniecznością dostosowania przepisów krajowych do ustawodawstwa europejskiego, ale również potrzebami sygnalizowanymi przez środowisko telekomunikacyjne. Zwrócono uwagę na brak dostatecznie skutecznych narzędzi prawnych pozwalających na otwartą walkę z zagrożeniami wpływającymi na bezpieczeństwo, integralność sieci oraz wydajność i jakość świadczonych usług telekomunikacyjnych. Projektodawca zdecydował się jednak nie pozostawiać przedsiębiorcom telekomunikacyjnym całkowitej dowolności w kwestii podejmowanych działań. Należy pamiętać, iż bezpieczeństwo sieci telekomunikacyjnych oraz usług świadczonych za ich pomocą leży również w interesie wszystkich użytkowników (a zatem w interesie publicznym). Tylko w taki sposób można mówić o realnym i spójnym zwiększeniu bezpieczeństwa oraz integralności sieci i usług, jak również współodpowiedzialności wszystkich usługodawców i operatorów telekomunikacyjnych.

 

Art. 175

Zmiana w art. 175 ustawy Prawo telekomunikacyjne wynika z potrzeby właściwej implementacji art. 13a ust. 1 dyrektywy ramowej oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy 2002/58/WE o prywatności i łączności elektronicznej i polega na rozszerzeniu obowiązków ciążących na dostawcach publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych i operatorach publicznych sieci telekomunikacyjnych, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przekazu komunikatów, o kwestie związane z integralnością sieci i usług.

 

Art. 175a

Art. 175a oraz art. 175b–175f ustawy Prawo telekomunikacyjne określają procedury, jakie powinni stosować przedsiębiorcy telekomunikacyjni w przypadku wykrycia naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci i usług, które miało istotny wpływ na sieci i usługi telekomunikacyjne. Istotę wpływu na sieci i usługi oceniał będzie sam przedsiębiorca telekomunikacyjny.

Jednocześnie proponuje się wydanie przez ministra właściwego do spraw łączności rozporządzenia określajacego wzór formularza dla przekazywania informacji o naruszeniach do Prezesa UKE.

Art. 175a implementuje art. 13a ust. 3 akapit 1 dyrektywy ramowej.

 

Projektowany art. 175a, art. 175d oraz obecnie obowiązujące przepisy odpowiadają wymogom określonym w art. 13b ust. 2 dyrektywy ramowej, który to przepis stanowi, iż „państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe krajowe organy regulacyjne były uprawnione do wymagania od przedsiębiorstw udostępniających publiczne sieci łączności lub świadczących publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej:

a)  dostarczania informacji potrzebnych do oceny bezpieczeństwa i integralności ich usług i sieci, w tym dokumentów dotyczących polityki bezpieczeństwa; oraz

b)poddania się audytowi bezpieczeństwa przeprowadzanemu przez wykwalifikowany niezależny podmiot lub właściwy organ krajowy i udostępnienia krajowemu organowi regulacyjnemu wyników takiego audytu. Koszty audytu ponosi przedsiębiorstwo”.

 

Art. 175b

Projektowana regulacja transponuje art. 13a ust. 3 dyrektywy ramowej.

 

 Art. 175c

Szereg możliwości do podejmowania określonych działań uzyskają również przedsiębiorcy telekomunikacyjni w projektowanym art. 175c, co powinno usprawnić ich działania w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa sieci i usług telekomunikacyjnych oraz walki ze zjawiskiem spamu. W przypadku uzasadnionego wykorzystania środków wskazanych w art. 175c wyłączona będzie odpowiedzialność odszkodowawcza przedsiębiorców telekomunikacyjnych z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Należy w tym miejscu podkreślić, że środowisko telekomunikacyjne wielokrotnie uzasadniało niepodejmowanie skutecznych działań na rzecz zwiększenia bezpieczeństwa sieci i usług telekomunikacyjnych obawą przed roszczeniami odszkodowawczymi ze strony usługodawców z tytułu nienależytego świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Art. 175c implementuje art. 13a ust. 1 i 2 dyrektywy ramowej.

Do przerwania lub ograniczenia świadczenia usługi telekomunikacyjnej w wyniku zidentyfikowania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zakończenia sieci zagrażającego integralności sieci lub usług telekomunikacyjnych zastosowanie znajdą przepisy o postępowaniu reklamacyjnym.

 

Art. 175d

Celem monitorowania przypadków najpoważniejszych zagrożeń sieci i usług,
Prezes UKE corocznie, w terminie do dnia 30 kwietnia, obowiązany będzie przekazywać ministrowi właściwemu do spraw łączności raport zawierający informacje o zgłoszonych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zagrożeniach i ewentualnie podjętych przez nich działaniach zapobiegawczych i środkach zaradczych. Biorąc pod uwagę informacje zawarte w raporcie, minister właściwy do spraw łączności dokona oceny konieczności wydania rozporządzenia z art. 175e.

 

Art. 175e

Przepis stanowi delegację ustawową do wydania przez ministra właściwego do spraw łączności rozporządzenia określającego minimalne szczegółowe środki techniczne i organizacyjne oraz metody zapobiegania zagrożeniom, o których mowa w art. 175a i 175c ust. 2, jakie przedsiębiorcy telekomunikacyjni będą obowiązani stosować w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług, biorąc pod uwagę wytyczne Komisji Europejskiej i Europejskiej Agencji do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji. Wydanie aktu poprzedzą konsultacje środowiskowe z zainteresowanymi podmiotami.

W odniesieniu do audytu  określonego w przepisach art. 13b ust. 2 lit. b dyrektywy ramowej zastosowanie znajdą przepisy o postępowaniu kontrolnym.

 

Art. 175f

Przepis określa jakie informacje odnośnie bezpieczeństwa sieci i usług przedsiębiorcy telekomunikacyjni oraz Prezes UKE powinni publikować na swoich stronach internetowych.

 

Art. 189

Zmiany w art. 189 ust. 2 pkt 6 są konsekwencją propozycji ww. regulacji dotyczących bezpieczeństwa sieci i integralności usług.

Art. 189 ustawy Prawo telekomunikacyjne, regulujący między innymi uprawnienia Prezesa UKE, zostanie konsekwentnie uzupełniony o działania związane z monitorowaniem odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa oraz dokonywanie monitoringu w zakresie bezpieczeństwa, w uzgodnieniu z Szefem ABW.

 

Art. 209 pkt 25a

Zgodnie z proponowanym pkt 25a w art. 209 ustawy Prawo telekomunikacyjne za niewypełnienie obowiązków informacyjnych określonych w art. 175f, przedsiębiorca może zostać ukarany przez Prezesa UKE na zasadach z art. 210 ustawy.

 

Retencja danych telekomunikacyjnych

 

Art. 180a ust. 1 pkt 1

Proponuje się skrócenie okresu retencji danych telekomunikacyjnych z 24 do 12 miesięcy. Dyrektywa retencyjna zobowiązała państwa członkowskie do wdrożenia systemu przechowywania danych dotyczących ruchu telekomunikacyjnego przez okres od sześciu miesięcy do dwudziestu czterech miesięcy. Polska, jako jedno z niewielu państw zdecydowała się na wprowadzenie maksymalnego okresu przechowywania danych. Jednakże analizy wykorzystania danych z retencji wskazują, iż największe znaczenie i wartość maja dane pochodzące z ostatniego roku. Dlatego też, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych związane z dwuletnim obowiązkiem przechowywania danych, tak długi obowiązek retencyjny nie znajduje uzasadnienia.

Zmiana jest również zgodna z wnioskami raportu ewaluacyjnego „COM(2011) 225 final” dyrektywy retencyjnej opublikowanego przez Komisję Europejską w dniu 18 kwietnia 2011 r. oraz propozycjami przedstawionymi przez Ministra Cichockiego w dniu 29 września 2011 r. w „Sprawozdaniu z pracy Zespołu do spraw pozyskiwania danych telekomunikacyjnych”.

 

Organy łączności

 

Art. 189 ust. 2

Organy łączności powinny mieć przydzielone nowe zadania wynikające z implementacji dyrektyw oraz rozporządzenia powołującego BEREC. W związku z powyższym oraz w związku z koniecznością implementacji art. 8a dyrektywy ramowej, w art. 189 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne należy dodać następujące przepisy uwzględniające nowe kompetencje:

- powinien zostać dodany przepis upoważniający ministra właściwego do spraw łączności dowspółpracy z innymi organami regulacyjnymi państw członkowskich i Komisją Europejską, w celu spójnego wdrażania i stosowania przepisów oraz do współpracy z innymi organami regulacyjnymi państw członkowskich i Komisją Europejską w zakresie:

-  planowania strategicznego, koordynacji i harmonizacji wykorzystania widma we Wspólnocie Europejskiej biorąc pod uwagę między innymi aspekty ekonomiczne, bezpieczeństwo, zdrowie, interes publiczny, wolność wypowiedzi, aspekty kulturalne, naukowe, społeczne i techniczne polityk UE, jak również różne interesy użytkowników widma, mając na celu optymalizację wykorzystania widma oraz unikanie szkodliwych zaburzeń elektromagnetycznych;

 -promowania koordynacji podejść do polityki widma we Wspólnocie Europejskiej, a także, w stosownych przypadkach, zharmonizowanych warunków w odniesieniu do dostępności i efektywnego wykorzystania widma, koniecznego do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego usług telekomunikacyjnych.

 

Należy także dodać kompetencję w zakresie wspierania procesu harmonizacji określonych numerów lub zakresów numeracyjnych w obrębie Unii Europejskiej oraz zapewnienie informacji o istnieniu europejskiego numeru alarmowego 112 i innych europejskich numerów zharmonizowanych, w tym o szczególnym znaczeniu społecznym, skierowanej do obywateli, a w szczególności do podróżujących między państwami członkowskimi.

 

W ust. 2 pkt 3 należy dodać lit. h stanowiącą implementację art. 8 ust. 4 lit. g dyrektywy ramowej. Przepis ten powinien przewidywać, iż organy łączności prowadzą politykę regulacyjną mając na celu w szczególności promocję interesów obywateli Unii Europejskiej, w tym wspieranie zdolności użytkowników do dostępu do informacji oraz ich rozpowszechniania lub korzystania z dowolnych aplikacji i usług.

 

Art. 190 ust. 4b

Zgodnie z postanowieniem art. 3 ust. 3a dyrektywy ramowej decyzja o odwołaniu Prezesa UKE, wskazująca powody jego odwołania, będzie podawana do publicznej wiadomości.

 

Art. 192 i art. 192a

W związku z faktem, iż zgodnie z dyrektywami organy łączności (a zatem, Prezes UKE i minister właściwy do spraw łączności) wspólnie prowadzą politykę telekomunikacyjną, zasadne jest uregulowanie zasad tej współpracy, tak by była ona ściślejsza i bardziej efektywna. Należy w tym celu w sposób przejrzysty rozgraniczyć kompetencje obu tych organów. W związku z tym w art. 192 ustawy Prawo telekomunikacyjne dokonuje się podziału zadań pomiędzy te dwa organy.

 

Nowelizowany art. 192 określa zakres działań Prezesa UKE, zmiany uwzględniają takżewykonywaniezadań wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1211/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów (BEREC) oraz Urząd (Dz. Urz. UE L 337 z 18.12.2009, str. 1) oraz art. 3 ust. 3b dyrektywy ramowej, tj. m.in. aktywne wspieranie celów BEREC w promowaniu lepszej koordynacji i spójności regulacyjnej.

 

Zasadne jest aby minister właściwy do spraw łączności posiadał kompetencję:

  1. do inicjowania oraz wspierania badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w zakresie łączności oraz współpracował z krajowymi i międzynarodowymi organizacjami telekomunikacyjnymi i pocztowymi oraz właściwymi organami innych państw;
  2. inicjowania inwestycji oraz tworzenia polityki dla rozwoju inwestycji w zakresie łączności,
  3. realizacji polityki w zakresie zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa i integralności sieci i usług, w związku z dodaniem nowego rozdziału VIIa dotyczącego kwestii bezpieczeństwa i integralności sieci i usług.

 

Zastępca Prezesa UKE

 

Art. 190

Odwołanie zastępcy Prezesa UKE przed upływem kadencji będzie możliwe w przypadkach określonych w art. 190 ust. 4a ustawy Prawo telekomunikacyjne. Takie rozwiązanie wynika z potrzeby implementacji art. 3 ust. 3a zdanie czwarte dyrektywy ramowej, który stanowi, iż państwa członkowskie zapewniają, aby odwołanie szefów krajowych organów regulacyjnych, lub, w stosownych przypadkach, członków organu zbiorowego pełniącego tę funkcję, lub ich zastępców, było możliwe tylko wtedy, gdy przestaną oni spełniać warunki wymagane do wykonywania obowiązków określonych wcześniej w prawie krajowym.

 

Kontrola i postępowanie pokontrolne

 

Art. 200 ust. 1 pkt 5

Zmiana przepisu wynika z potrzeby dostosowania jego treści do nowej definicji „szkodliwych zakłóceń” (projektowany art. 2 pkt 40). Pojęcie „zakłócenia” zostało zastąpione przez pojęcie „szkodliwe zakłócenia”.

 

Art. 201

Zmiana ust. 1 polega na wskazaniu expressis verbis wśród podmiotów zdefiniowanych jako podmioty kontrolowane jednostek samorządu terytorialnego, wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji zgodnie z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zmiana ma na celu zapewnienie spójności pomiędzy ustawą Prawo telekomunikacyjne a ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ponadto, katalog „podmiotów kontrolowanych” należy uzupełnić o podmioty, które nie będąc przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi uzyskały pozwolenia radiowe oraz podmioty  wykorzystujące częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego lub decyzji dopuszczającej czasowe używanie urządzenia radiowego, o której mowa w art. 144a i 144b lub wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 144c ust. 1.

Zmiany w art. 201 ust. 3 i 6 oraz uchylenie ust. 5 wynika z konieczności implementacji zmienionego art. 10 dyrektywy o zezwoleniach.

 

Z uwagi na konieczność prawidłowej implementacji art. 10 ust. 5 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. U. L 108 z 24 kwietnia 2002 r., str. 21-32) wprowadzono również zmianę w ust. 4 polegającą na zastąpieniu koniunkcji alternatywą łączną. Z treści ww. przepisu dyrektywy o zezwoleniach wynika bowiem, że wystarczy jedna z wymienionych wyżej okoliczności, aby podjąć wskazane w nim działania.

W ustępie 9 wprowadzana zmiana ma charakter redakcyjny, wynikający z uchylenia ust. 5.

 

Art. 201 ust. 10 wprowadza regulację, zgodnie z którą postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 208 i 209 ustawy Prawo telekomunikacyjne może być prowadzone niezależnie od postępowania prowadzonego na podstawie art. 199 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Na podstawie art. 209 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne Prezesowi UKE przysługuje uprawnienie do nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który dopuścił się czynu określonego w zawartym w tym przepisie katalogu. Dla zastosowania ww. przepisu nie powinien mieć znaczenia fakt uzyskania przez Prezesa UKE wiedzy na temat dokonanego naruszenia również w wyniku przeprowadzonej na podstawie art. 199 ustawy Prawo telekomunikacyjne kontroli. Postanowienia obydwu tych przepisów, tj. art. 199 i 209 ustawy Prawo telekomunikacyjne w ramach przewidzianych w nich trybów „pozakontrolnego” i „kontrolnego”, powinny się odpowiednio uzupełniać w celu zapewnienia skutecznej eliminacji naruszeń z zakresu prawa telekomunikacyjnego i zapobiegania tym naruszeniom. W przypadku, w którym w wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 199 ustalono, iż w przeszłości podmiot kontrolowany dopuścił się naruszenia, a naruszenie to w chwili przeprowadzania kontroli już nie występuje, Prezes UKE powinien mieć możliwość nałożenia odpowiedniej  sankcji na podstawie art. 208 i 209.

Natomiast istnieją wyroki sądów, w których sądy uznają za niezgodne z prawem wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 209 w sytuacji uprzedniego wszczęcia postępowania kontrolnego na podstawie art. 199 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Jednym z takich wyroków jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt:  III SK 8/10, w którym Sąd Najwyższy wskazuje, że „Należy jednak rozważyć, czy Prezes Urzędu mógł wszcząć na podstawie art. 210 ust. 1 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 18 Prawa telekomunikacyjnego postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 77 Prawa telekomunikacyjnego, w sytuacji gdy wcześniej wszczął - w odniesieniu do tego samego zdarzenia i tego samego przedsiębiorcy - postępowanie kontrolne na podstawie art. 199 Prawa telekomunikacyjnego. Należy w związku z tym zważyć, że wszczęcie postępowania kontrolnego na podstawie art. 199 Prawa telekomunikacyjnego powoduje, iż dalszy tryb procedowania przez Prezesa Urzędu determinowany jest przez wymagania ustanowione w art. 201 Prawa telekomunikacyjnego. Przepis ten normuje kolejne etapy postępowania w przypadku stwierdzenia uchybień w wykonaniu obowiązków nałożonych na przedsiębiorcę na mocy ustawy lub na podstawie decyzji. Stosownie do art. 201 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca nie wypełnia obowiązków wynikających z ustawy, Prezes Urzędu wydaje zalecenia pokontrolne. Przedsiębiorca zobowiązany jest usunąć stwierdzone nieprawidłowości lub przedstawić stosowne wyjaśnienia w terminie wyznaczonym w tym przepisie. Dopiero po jego bezskutecznym upływie Prezes Urzędu wydaje decyzję, o której mowa w art. 201 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, w której stosownie do art. 201 ust. 3 lit. c) ustawy może nałożyć karę pieniężną, gdy naruszenie ustawy wypełnia znamiona jednego z czynów opisanych w art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Skoro przepis art. 201 Prawa telekomunikacyjnego normuje sposób postępowania w przypadku stwierdzenia uchybień w działalności przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w zakresie w jakim Prezes Urzędu wykrył takie uchybienia w wyniku postępowania kontrolnego wszczętego na podstawie art. 199, niedozwolone jest wszczęcie odrębnego postępowania na podstawie art. 210 ust. 1 w związku z art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów ustawy, których respektowania dotyczyło postępowanie kontrolne. Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie za niezgodną z wiążącym Rzeczpospolitą Polską standardem wynikającym z Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela należy uznać praktykę wykorzystywania informacji uzyskanych w toku postępowania kontrolnego do nakładania kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 w związku z art. 210 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, bez wyczerpania trybu postępowania kontrolnego oraz w odniesieniu do tych samych zachowań strony takiego postępowania, których przedmiotowe postępowanie kontrolne dotyczy.”

W związku z powyższym zasadne jest ustanowienie regulacji, z której wynika wprost, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 208 i 209 może być prowadzone niezależnie od postępowania prowadzonego na podstawie art. 199.

 

Art. 202

Zmiany w art. 202 wiążą się z potrzebą implementowania art. 10 ust. 5  dyrektywy o zezwoleniach stanowiącego, iż w przypadkach poważnego lub powtarzającego się naruszania warunków ogólnego zezwolenia lub warunków związanych z prawami użytkowania lub szczególnych obowiązków, o których mowa w art. 6 ust. 2, w przypadku gdy środki służące zapewnieniu przestrzegania przepisów okażą się nieskuteczne, krajowe organy regulacyjne mogą uniemożliwić przedsiębiorstwu dalsze świadczenie usług dostępu do sieci lub usług łączności elektronicznej albo zawiesić lub cofnąć prawo użytkowania.

Prezes UKE podejmuje działania, zmierzające do usunięcia zagrożeń, po uprzednim wezwaniu podmiotu kontrolowanego do usunięcia naruszeń lub udzielenia wyjaśnień.

Należy zatem zapewnić danemu przedsiębiorstwu rozsądną możliwość wypowiedzenia się w danej kwestii i zaproponowania jakichkolwiek środków naprawczych. W stosownych przypadkach właściwy organ może zatwierdzić środki tymczasowe, które mogą obowiązywać przez maksymalnie 3 miesiące, ale które – w sytuacji gdy nie zostały zakończone procedury egzekwowania – mogą zostać przedłużone na kolejny okres nie dłuższy niż trzy miesiące.

 

Art. 203 ust. 1, 3–5

Projektowane brzmienieart. 144c w zw. z art. 144 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo telekomunikacyjneoraz art. 144a i 144b  wymaga dokonania zmian w art. 203 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjnedotyczącym kontroli i postępowania pokontrolnego. W przeciwnym wypadku nie istniałaby możliwość przeprowadzenia kontroli i podjęcia przez Prezesa UKE odpowiednich działań w przypadku używania urządzania radiowego bez wymaganego wpisu do rejestru, niezgodności urządzenia z jego wpisem w rejestrze oraz używania w sposób niezgodny z decyzją udzielającą zgody na czasowe używanie urządzeń radiowych, o której mowa w art. 144a i 144b  ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Ponadto, w wyniku proponowanych zmian w ust. 1 wprowadzono również w ust. 3 i 4 przepis wskazujący co się dzieje z postanowieniem o zabezpieczeniu urządzenia radiowego oraz urządzeniem radiowym przyjętym do depozytu w przypadku używania urządzenia radiowego bez wymaganej decyzji lub wpisu, określonych w ust. 1.

W celu wyeliminowania z obrotu prawnego dwóch funkcjonujących równolegle, a sprzecznych ze sobą decyzji wprowadzono również odpowiednią regulację w ust. 5. W przypadku wydania decyzji nakazującej wstrzymanie używania urządzenia radiowego używanego bez wymaganego pozwolenia, a następnie wydania pozwolenia, zachodzi konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji nakazującej wstrzymanie używania urządzenia radiowego używanego bez wymaganego pozwolenia. Takie nadmierne wydłużanie procedur i absorbowanie z jednej strony administracji a z drugiej wprowadzanie niepewności prawnej wobec adresata obu decyzji wydaje się niepotrzebne. Dodano zatem w art. 203 przepis stanowiący, że w przypadku wydania wymaganego pozwolenia, decyzja, o której mowa  w art. 203 ust. 1, wydana na skutek braku wymaganego pozwolenia wygasa.

 

Art. 204, art. 204a ust. 1 oraz art. 205 ust. 2

Zmiana przepisów wynika z potrzeby dostosowania ich treści do nowej definicji „szkodliwych zakłóceń” (projektowany art. 2 pkt 40). Pojęcie „zakłócenia” zostało zastąpione przez pojęcie „szkodliwe zakłócenia”.

 

 

 

Przepisy karne i kary pieniężne

 

Art. 208

Kara pozbawienia wolności jako środek najbardziej represyjny powinna być stosowana jedynie w przypadkach uporczywego działania sprawcy. W pozostałych przypadkach adekwatna i proporcjonalna do stopnia naruszenia przepisów powinna być grzywna, ewentualnie kara ograniczenia wolności jako kara przeznaczona dla sprawców nie wymagających izolacji. Celem zaproponowanych zmian w art. 208 ust. 3 i 4 jest zmiana zawartego w nich odesłania - stanowi ona konsekwencję dodania w art. 208 nowoprojektowanego ust. 2.

Ponadto, w przepisie wprowadza się odpowiedzialność za używanie urządzenia radiowo - nadawczego lub nadawczo - odbiorczego bez wymaganego wpisu do rejestru urządzeń wykorzystywanych bez pozwolenia, o których mowa w art. 144 ust. 2 pkt 4, analogicznie do odpowiedzialności przewidzianej w przypadku braku wymaganego pozwolenia.

 

Art. 209

Z uwagi na to, iż niezastosowanie się do obowiązków wynikających z ustawy Prawo telekomunikacyjne powinno skutkować sankcjami w postaci nałożenia na podmiot, który się do tych obowiązków nie zastosował, określonej kary pieniężnej, należy przewidzieć w ustawie odpowiednie regulacje w tym zakresie.

 

Zmiany w art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne polegają na doprecyzowaniu, tak by zostało wskazane wprost, iż penalizuje on zachowania polegające na niewypełnianiu obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawąlub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lub udziela informacji niepełnych lub nieprawdziwych lub dostarcza dokumenty zawierające informacje niepełne lub nieprawdziwe. W obecnym brzmieniu znaczna część dyspozycji przepisu art. 209 ust. 1 pkt 1 zawiera się bowiem w dyspozycji przepisu art. 209 ust. 1 pkt 3. Takie brzmienie przepisu powoduje wątpliwości interpretacyjne. Ponadto, propozycja zawiera uzupełnienie art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne o penalizację niewypełniania obowiązku dostarczania dokumentów przewidzianych ustawą.

Wówczas przepis ten stanie się normą kompletną, pozwalającą na pełne egzekwowanie przepisów ustawy w zakresie obowiązków informacyjnych.

Pozostawienie przepisu bez uwzględnienia wyżej wskazanej propozycji zmiany stwarza sytuację, w której nie będzie możliwości karania podmiotu uchylającego się od obowiązku przedłożenia Prezesowi UKE dokumentów, natomiast podmiot, który przedłożył dokumenty niepełne lub nieprawdziwe będzie można ukarać.

 

Z uwagi na potrzebę zapewnienia aktualności rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych zasadne jest wprowadzenie sankcji za nieprzestrzeganie wprowadzanego art. 12 ust. 2 obowiązku złożenia wniosku o dokonanie wykreślenia wpisu w rejestrze  przez podmiot objęty wpisem do rejestru, w przypadku zaprzestania przez niego działalności telekomunikacyjnej.

 

Wwyniku uchylenia art. 94 uchylenia wymaga pkt 8.

 

Odnośnie dodawanego punktu 9a należy stwierdzić, iż powstanie rejestru urządzeń radiowych wykorzystywanych bez pozwolenia powinno znaleźć odzwierciedlenie w art. 209 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W przypadku braku kary za niedokonanie wpisu do rejestru operator nie będzie się stosował do tego obowiązku. Bez możliwości wyegzekwowania tego obowiązku Prezes UKE nie będzie posiadał wiedzy o faktycznie używanych urządzeniach i wykorzystaniu zasobów częstotliwościowych.

 

W zakresie dodawanego punktu 9b należy zauważyć, iż zgodnie z motywem 72 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, dyrektywę w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz dyrektywy w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, krajowej organy regulacyjne powinny móc podejmować skuteczne działania w celu monitorowania oraz zapewniania przestrzegania warunków związanych z zezwoleniami ogólnymi lub prawami użytkowania, w tym również posiadać uprawnienia do nakładania skutecznych sankcji finansowych lub administracyjnych w przypadku naruszenia tych warunków. Również projekt decyzji Komisji (druk COCOM 11-13 z 19 maja 2011 r.) w sprawie środków służących koordynacji wdrażania ruchomych usług satelitarnych (MSS) zgodnie z art. 9 ust. 3 decyzji 626/2008/EC przewiduje możliwość nakładania przez Państwa Członkowskie kar finansowych. Kara finansowa powinna być nakładana nie tylko za nienależyte wykonywanie uprawnień wynikających z rezerwacji częstotliwości (obowiązujący art. 209 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo telekomunikacyjne), ale również za niewykorzystywanie częstotliwości z winy podmiotu, któremu przysługuje uprawnienie do tego dobra. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, krajowy organ regulacyjny powinien mieć, obok możliwości cofnięcia rezerwacji częstotliwości, co stanowi swoisty rodzaj „kary” najdalej idącej, w przypadkach mniejszej wagi możliwość nałożenia kary pieniężnej.

 

Konieczne jest także dodanie przepisów penalizujących niewykonywanie obowiązków związanych z przymusową separacją funkcjonalną i dobrowolnym podziałem przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo (art. 209 ust. 1 pkt 13b).

 

Proponuje się także dodanie sankcji za niewypełnianie lub nienależyte wypełnanianie obowiązku określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 62a ust. 5  (art. 209 ust. 1 pkt 14b).

 

Wprowadzenie w pkt 22a i 22b sankcji w postaci kar administracyjnych za niewykonywanie decyzji Prezesa UKE wydawanych na podstawie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci szerokopasmowych jest zasadne z uwagi na to, że brak środków dyscyplinujących podmioty zobowiązane do stosowania przepisów ww. ustawy może prowadzić do sytuacji, w której niektóre z rozwiązań zawartych w jej przepisach będą nieskuteczne, co może spowolnić rozwój usług i sieci szerokopasmowych w Polsce.

 

Ponadto, w art. 209 po pkt 25 dodaje się pkt 25a sankcjonujący niepublikowanie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na swoich stronach internetowych informacji, o których mowa w art. 175f ust. 1, to jest informacji o:

  1. potencjalnych zagrożeniach związanych z korzystaniem z usług telekomunikacyjnych,
  2. rekomendowanych środkach ostrożności i sposobach zabezpieczania urządzeń końcowych przed wirusami i oprogramowaniem szpiegującym oraz
  3. konsekwencjach braku lub nieodpowiedniego zabezpieczenia urządzeń końcowych.

 

Zasadne jest również dodanie przepisów (art. 209 ust. 1 pkt 32) penalizujących utrudnianie lub uniemożliwianie wykonywania czynności kontrolnych przez Prezesa UKE (analogiczny przepis znajduje się np.: w art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. Nr 183, poz. 1537 z późn. zm)). Przedsiębiorcy często utrudniają rozpoczęcie kontroli lub już w trakcie prowadzonej kontroli utrudniają jej przebieg. Ma to zwłaszcza miejsce w przypadku mniejszych przedsiębiorców i kontroli prowadzonych przez pracowników Delegatur UKE.

 

Dodatkowo, w związku z wymogami dyrektywy o zezwoleniach oraz dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej projektowany ust. 1a art. 209 wskazuje, iż kara, o której mowa w art. 209 ust. 1 może zostać nałożona także w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa i naprawił wyrządzoną szkodę.

 

Art. 210 ust. 4

Zasadne jest także uzupełnienie przepisu art. 210 ust. 4 o regulację, zgodnie z którą w przypadkach, o których mowa w art. 209 ust. 1 pkt 22a i 22b, podmiot nie osiągnął w poprzednim roku kalendarzowym przychodu, za podstawę wymiaru kary przyjmuje się kwotę 100 000 zł.

 

Postępowanie przed Prezesem UKE

 

Art. 206 ust. 2 pkt 2

W przepisie tym powinny być również wskazane decyzje w sprawie uchylenia obowiązków regulacyjnych, o których mowa w art. 24 pkt 2 lit. c.

 

Art. 206 ust. 2 pkt 5

Przedmiotowy przepis określa katalog decyzji wydawanych w sprawach spornych, od których służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz wyłączenia od tego trybu odwoławczego. Zmiana ust. 2 pkt 5 polega na uwzględnieniu również decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości wydawanych po przeprowadzeniu aukcji.

 

Art. 206 ust. 2 pkt 7

W przepisie tym powinny być również wskazane decyzje w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących dokładności i niezawodności lokalizacji zakończenia sieci dla ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, a także harmonogramu dostosowania sieci do określonych w decyzji wymagań w zakresie dokładności i niezawodności lokalizacji zakończenia sieci, o których mowa w dodawanym art. 78 ust. 6a

 

Art. 206 ust. 2a

Przepis ten stanowi, iż od decyzji wydawanych w sprawach spornych, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zmiana ta ma na celu doprecyzowanie w oparciu o jakie przepisy prawa sąd będzie orzekał w przedmiocie rozstrzygnięcia ujętego w decyzji Prezesa UKE. Interpretacja przepisu w dotychczasowym brzmieniu mogła nasuwać wniosek, iż wykluczone jest w tej sytuacji stosowanie przepisów art. 47957 KPC i następnych, skoro odrębnie uregulowano w art. 206 katalog decyzji, podlegających zaskarżeniu do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

 

 

 

Zmiany w przepisach obowiązujących

 

Art. 2. Zmiana w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.)

 

Projektowana zmiana związana jest z implementacją znowelizowanego pakietu dyrektyw i wynika z brzmienia art. 4 dyrektywy ramowej. Zgodnie z tym przepisem do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostaje w mocy, chyba że zgodnie z prawem krajowym zostaną zastosowane środki przejściowe. Dyrektywa zatem przewiduje możliwość istnienia w prawodawstwie krajowym środków przejściowych, np. wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, natomiast wprost dopuszcza również możliwość niewprowadzania takich środków. Dotychczasowe brzmienie ust. 1 art. 4 dyrektywy ramowej nakazywało utrzymanie w mocy decyzji krajowego organu regulacyjnego, chyba że organ odwoławczy postanowi inaczej. Dyrektywa dawała zatem wprost organom odwoławczym uprawnienie do oceny zasadności nałożenia rygoru natychmiastowej wykonalności. Polska nie wprowadza innych środków przejściowych, o których mowa w dyrektywie w związku z faktem, iż w tych przypadkach, gdy  rygor natychmiastowej wykonalności wynika bezpośrednio z ustawy, sąd otrzymywałby  prawo nie kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, a kontroli zasadności przepisów (czyli otrzymałby kompetencje quasi ustawodawcze).

Zgodnie z art. 130 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje podlegają natychmiastowemu wykonaniu w przypadku, kiedy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, fakultatywny rygor natychmiastowej wykonalności), a także wtedy, kiedy przepisy ustawy wskazują wprost, że decyzja jest natychmiast wykonalna (obligatoryjny rygor natychmiastowej wykonalności). Projekt przepisu zmieniającego Kpc zakłada możliwość wstrzymania wykonania tylko tych decyzji, w których został nałożony fakultatywnie rygor natychmiastowej wykonalności. Możliwość ta dotyczy zarówno decyzji, którym organ mógł nadać rygor natychmiastowej wykonalności z urzędu jak i na wniosek strony, która wniosła odwołanie. Aktualne brzmienie przepisu budzi wątpliwości, ponieważ przepis nie różnicuje kwestii obligatoryjnego i fakultatywnego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a co za tym idzie nasuwa się wniosek, że skoro lege non distinguente to przepis dotyczy obu sytuacji. Może to prowadzić do błędnej interpretacji przepisu, który pozwalałaby na wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku, gdy rygor wynika bezpośrednio z mocy ustawy. Należy zauważyć, że w praktyce nie miały miejsca sytuacje, w których sądy postanowieniem wstrzymywały wykonanie decyzji, które podlegały natychmiastowemu wykonaniu na mocy ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Nie ma uzasadnienia dla umożliwienia wstrzymania wykonania decyzji, w sytuacji gdy rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ex lege. Wobec powyższego zmiana ta ma na celu zachowanie spójności systemowej dotyczącej poszczególnych przepisów.

 

Proponowany przepis ma brzmienie analogiczne do art. 47930 Kpc, który dotyczy odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Różnica polega jednak na tym, że Prezes UOKiK na podstawie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów nadaje decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności jedynie fakultatywnie, natomiast Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności fakultatywnie oraz obligatoryjnie z mocy prawa. W związku z powyższym, zachodzi potrzeba zmiany brzmienia art. 47963 Kpc w celu jednoznacznego wskazania, że nie można wstrzymać wykonania decyzji, których natychmiastowa wykonalność wynika z przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

 

Proponowane zmiany skonkretyzują możliwość wstrzymania rygoru tylko do sytuacji, w których rygor natychmiastowej wykonalności został nadany przez organ fakultatywnie.

 

Art. 3. Zmiany w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.).

 

Przedmiotem ochrony przepisów art. 268 kodeksu karnego jest nienaruszalność informacji, a przede wszystkim integralność i kompletność jej zapisu. Zmiana ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, polegająca na modyfikacji przepisu art. 268 § 4 wynika z potrzeby usprawnienia procesu ścigania przestępstw w zakresie m.in. nieuprawnionej zmiany informacji o rzeczywistym inicjatorze połączenia telefonicznego. Analiza zjawiska nielegalnego ruchu telekomunikacyjnego (tzw. simboxing), polegającego na pominięciu bramek interkonektowych przy kierowaniu połączeń, w wyniku czego dochodzi do zmiany lub ukrycia numeru inicjatora połączenia, wykazała, że działalność tego rodzaju może wpływać na możliwość prowadzenia kontroli operacyjnej, identyfikowanie abonentów przez uprawnione do tego służby oraz może być źródłem szkodliwych prowokacji i nadużyć. Jak wynika z powyższego, podszywanie się pod inny numer telefonu może powodować zaistnienie zagrożenia dla obronności, bezpieczeństwa państwa czy bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Proponuje się zmianę art. 268 § 4 Kodeksu karnego w zakresie trybu ścigania przestępstwa nieuprawnionej zmiany informacji i utrudnienia lub uniemożliwienia zapoznania się z nią. W obecnym kształcie przepis ten przewiduje ściganie przestępstwa wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego. Zasadnym byłoby dopuszczenie możliwości ścigania przedmiotowego przestępstwa również ex officio, w przypadku, gdy istnieje ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej, obronności, bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Proponowany sposób uregulowania zjawiska simboxingu w drodze normy sankcjonującej o charakterze generalnym i abstrakcyjnym wydaje się być rozwiązaniem najwłaściwszym, gdyż zmiana przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne w tym zakresie oznaczałaby zawężenie kręgu podmiotów odpowiedzialnych za skutki simboxingu wyłącznie do przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Jednocześnie należy wskazać, że problematyka adresowania dla właściwego kierowania połączeń jest uregulowana w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2008 r. (Dz. U z 2008r. Nr 14, poz. 84) w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących zasad adresowania dla właściwego kierowania połączeń. W załączniku do przedmiotowego rozporządzenia, w § 1 wskazany został wymóg niezmienności informacji adresowych o numerze abonenta i użytkownika końcowego na całej drodze połączeniowej. Powyższe uregulowanie dotyczy wyłącznie zakazu zmiany informacji adresowych, nie obejmuje swym zakresem wprowadzania do systemu teleinformatycznego informacji fałszywej. Przestępstwo podszywania się pod inną osobę penalizowane jest przepisem art. 190a § 2 k.k., który stosowany wraz z art. 268 k.k. będzie stanowił podstawę do skutecznego ścigania i karania zjawiska simboxingu.

 

Art. 4. Zmiany w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.)

 

Zmiana w art. 112 ust. 1

W związku z projektowaną zmianą art. 124 ust. 1b, należy zamieścić w przepisie art. 112 ust. 1 także odwołanie do tego przepisu.

 

Zmiana art. 124 ust. 1b

Zmiana polega na wskazaniu, że decyzje o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości w zakresie urządzeń łączności publicznej mogą być wydawane również w przypadku, gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. Wprowadzenie tej zmiany pozwoli na wydawanie decyzji na zajęcie nieruchomości także w przypadku urządzeń łączności publicznej znajdujących się wewnątrz budynków.

 

Art. 5. Zmiany w ustawie z dnia z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.)

Zmiana dokonywana w treści art. 10 ust. 1 ustawy prowadzi do prawidłowej implementacji przepisu art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE zmienionej przepisami dyrektywy 2009/136/WE. Przepis art. 10 ust. 1 i 2 ustawy stanowi bezpośrednią implementację przepisu art. 13 ust. 1 dyrektywy, natomiast przepis art. 13 ust. 5 dyrektywy precyzuje, iż możliwośc przesyłania tzw. informacji handlowych dopuszczona przepisem art. 13 ust. 1 dotyczy wyłącznie odbiorców będących konsumentami. Ponieważ jednak literealna wykładnia obecnie obowiązującego przepisu prowadzić może do wątpliwości, czy przepis dotyczy również odbiorców będących osobami prawnymi, zmiana prowadzi do rozwiania tych wątpliwości poprzez wyraźne wskazanie, iż zakaz wynikający z art. 10 ust. 1, stosownie do korespondujących przepisów art. 13 ust. 1 i 5 znowelizowanej dyrektywy 2002/58/WE, dotyczy wyłącznie odbiorców będących konsumentami.

Z kolei zmiana dokonywana w art. 24 ustawy polegająca na rozszerzeniu zakresu ścigania wykroczeń polegających na przesyłaniu niezamówionych informacji handlowych jest podyktowana niską skutecznością obecnie obowiązujących przepisów karnych w tym zakresie. W wyniku zmiany wszystkie przypadki przesyłania tego typu informacji ścigane będą z urzędu.

 

Art. 6. Zmiany w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.)

 

Uchylenie w art. 11 w pkt 6 lit. k oraz w art. 17 w pkt 6 lit. a tiret piątema na celu zniesienie obowiązku występowania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o opinię dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy do w zakresie telekomunikacji. Analogiczne rozwiązanie przewidziano w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe zmiany mają na celu przyspieszenie i usprawnienie procedury uchwalania ww. dokumentów, przy czym dodatkowym uzasadnieniem dla ich wprowadzenia jest fakt, iż opinia Prezesa UKE nie jest wiążąca. 

 

Art. 7. Zmiany w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.)

Potrzeba uchylenia przepisu art. 75 ust. 1 pkt 10 jest podyktowana jego niezgodnością z obecnie obowiązującą ustawą Prawo telekomunikacyjne. Przepis ten stanowi, iż wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.- Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852, z późn. zm.)9) wymaga uzyskania zezwolenia. A zatem, przepis ten przywołuje nieobowiazujacą obecnie ustawę. Ponadto, zgodnie z art. 10 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne działalność telekomunikacyjna będąca działalnością gospodarczą jest działalnością regulowaną wykonywaną po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE.

 

Art. 8. Zmiany w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. U. Nr 82, poz. 556 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679)

Zmiana ma na celu pełną implementację dyrektywy 2004/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do kompatybilności elektromagnetycznej oraz uchylającej dyrektywę 89/336/EWG (Dz. Urz. UE L 390 z 31.12.2004, str. 24).

Ustawa o kompatybilności elektromagnetycznej dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia postanowień ww. dyrektywy 2004/108/WE. Stosownie do art. 1 ust. 4 tej dyrektywy, w przypadku gdy w stosunku do urządzeń odpowiednie wymagania są w całości lub części określone bardziej szczegółowo w innych dyrektywach, dyrektywa 2004/108/WE nie ma zastosowania do tych urządzeń.

Dyrektywą bardziej szczegółowo określającą wymagania w stosunku do pojazdów jest dyrektywa Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. odnosząca się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów (Dz. Urz. UE L 152 z 6.07.1972, str. 15, z późn. zm.). Zgodnie z załącznikiem I do tej dyrektywy, ma ona zastosowanie do kompatybilności elektromagnetycznej pojazdów, będących pojazdami lub przyczepami w stanie dostarczanym przez ich producenta oraz części lub oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do zainstalowania w pojazdach.

W związku z powyższym niezbędna jest nowelizacja art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, polegająca na wyłączeniu z zakresu przedmiotowego jej regulacji również części pojazdów. Zmiana taka umożliwi pełną implementację postanowień dyrektywy 2004/108/ WE.

Jednocześnie należy zauważyć, że podobny do postulowanego zabieg legislacyjny został przeprowadzony w ramach art. 5 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej, w zakresie dotyczącym „produktów lotniczych”.

 

Art. 9. Zmiany w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675)

 

Zmiana wprowadzana w art. 2 w ust. 1 pkt 2 polega na wykreśleniu wyrazów „fundację, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego” z definicji regionalnej sieci szerokopasmowej.Zgodnie bowiem z art. 45 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ze środków publicznych nie można tworzyć fundacji.

 

Zmiana wprowadzana w art. 2 w ust. 1 pkt 3, polegająca na wskazaniu, że do uzyskania statusu podmiotu wykonującego zadania z zakresu użyteczności publicznej w rozumieniu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie jest konieczna przynależność do jednostek sektora finansów publicznych lub nadzór przez takie jednostki, związana jest z koniecznością ustalenia jednolitej interpretacji tego przepisu. W praktyce zdarzało się, w związku z różnymi interpretacjami tego zapisu dokonanymi np. przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, że przepisy o dostępie do infrastruktury technicznej nie mogły być stosowane do przedsiębiorców energetycznych. Nowym brzmieniem przesądza się zatem, że wszystkie  przedsiębiorstwa wymienione w art. 2 w ust. 1 pkt 3, przy spełnieniu wymogów ustawy,obowiązane są na podst. art. 17 ustawy do zapewnienia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej wykorzystywanej do wykonywania swojej podstawowej działalności. Zmiana przyczyni się zatem do szerszego wykorzystania istniejącej infrastruktury technicznej.

W art. 3a przewiduje się uprawnienie Prezesa UKE do wydania decyzji
w przypadku, gdy stwierdzi, że działalność jednostki samorządu terytorialnego lub podmiotu wykonującego zadania z zakresu użyteczności publicznej, o której mowa w art. 3 ust. 1 i art. 16 ust. 1, narusza wymagania określone w art. 3 ust. 2 ustawy. Obecne brzmienie ustawy nie przewidywało sankcji za niespełnienie wymogów z art. 3 ust. 2 ustawy, w którym określono fundamentalne warunki, jakich muszą przestrzegać samorządy przy realizowaniu poszczególnych projektów w ramach działalności w zakresie komunikacji. Sankcje przewidywał jedynie przepis przejściowy,  adresowany do podmiotów, które rozpoczęły działalność określoną w ustawie przed jej wejściem w życie.

 

W art. 7 zrezygnowano z wymogu uzyskania decyzji Prezesa UKE zezwalającej na  świadczenie bezpłatnej usługi dostępu do Internetu lub w zamian za opłaty niższe niż cena rynkowa świadczonej na potrzeby organów administracji publicznej, państwowych lub samorządowych jednostek organizacyjnych oraz innych podmiotów publicznych, a także w przypadku usług telekomunikacyjnych świadczonych wyłącznie w miejscach publicznych przez publicznie dostępne punkty dostępu do Internetu.

 

W art. 7 ust. 1 ustawy użyta została koniunkcja (użycie wyrazu „oraz”) wymagań, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 5 oraz art. 6 ust. 1 tej ustawy, natomiast w jej art. 7 ust. 2 występuje alternatywa nierozłączna (użycie wyrazu „lub”). Konieczne jest usunięcie tej sprzeczności poprzez jednoznaczne wskazanie, że usługa dostępu do Internetu może być świadczona bez pobierania opłat lub w zamian za opłatę niższą niż cena rynkowa, po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 5 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

 

Zmiana art. 12 związana jest z faktem, iż obowiązek zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego jest obowiązkiem regulacyjnym i wobec tego może być nałożony jedynie na operatora o znaczącej pozycji rynkowej.

 

Zmiana w art. 13 ma na celu doprecyzowanie obowiązków jednostek samorządu terytorialnego związanych z zapewnieniem dostępu telekomunikacyjnego, ze względu na wątpliwości interpretacyjne związane z zapisem nakazującym traktowanie jednostki samorządu terytorialnego, wykonującej działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy, jak operatora o znaczącej pozycji rynkowej. Wynikają one z faktu, iż przed wyznaczeniem operatora o znaczącej pozycji rynkowej konieczne jest przeprowadzenie analizy rynku, a następnie nakładane są na niego odpowiednie obowiązki regulacyjne przewidziane w ustawie Prawo telekomunikacyjne, a zatem nie było jasne, po pierwsze czy podobne działania należy dokonać wobec jednostki samorządu terytorialnego, a po drugie które obowiązki regulacyjne mogą być na taką jednostkę nałożone. Należy również zwrócić uwagę, iż zakres podmiotów, które mogą być poddane obowiązkom regulacyjnym, określonych w tym przepisie jest zbyt szeroki. W związku z tym, przewiduje się usunięcie przepisu, zgodnie z którym obowiązki regulacyjne nałożone na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego stosuje się również w przypadku, gdy uzyskał on dostęp telekomunikacyjny lub możliwość współkorzystania z budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej od podmiotu z tej samej grupy kapitałowej, co przedsiębiorca, na którego zostały nałożone obowiązki regulacyjne.  

 

Art. 21 ust. 2w zw. ze zmianą art. 2 pkt 3 zagwarantowano dostęp do infrastruktury technicznej wszystkich podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej, a nie tylko tych przynależnych do jednostek sektora finansów publicznych lub nadzorowanych przez takie jednostki, jak to wynika z obecnego  brzmienia ustawy.  Ma to praktyczne znaczenie w szczególności w odniesieniu do przedsiębiorstw energetycznych, których duża część pozostawała poza regulacjami ustawy. Zmiana przyczyni się zatem do szerszego wykorzystania istniejącej infrastruktury technicznej na potrzeby rozwoju sieci telekomunikacyjnych.

 

W ust. 2a wskazano, analogicznie do wymagania określonego w art. 27 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne, aby wniosek zawierał projekt umowy o współkorzystaniu lub dostępie do infrastruktury technicznej, z zaznaczeniem tych części umowy, co do których strony nie doszły do porozumienia. Zgodnie z obecnym stanem prawnym, Prezes UKE może dowiedzieć się o negocjowanej umowie i rozbieżnościach dopiero wzywając strony do przedłożenia swoich stanowisk na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zatem zasadnym wydaje się wprowadzenie obowiązku dla wnioskodawcy, aby wraz z wnioskiem przedłożył projekt umowy i wskazał występujące rozbieżności. Jednocześnie w ust. 2 należy wskazuje się, iż uprawnienie do wystąpienia do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji powstaje także z chwilą upływu określonego terminu na zawarcie umowy.

 

W art. 23 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazuje się iż do decyzji w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej stosować należy Rozdział 3, Dział I ustawy Prawo telekomunikacyjne (analogicznie do decyzji wydawanych w trybie art. 30 ust. 5 ustawy szerokopasmowej). Motyw 23 preambuły do dyrektywy ramowej stanowi, iż „wspólne korzystanie z urządzeń może być korzystne z punktu widzenia miejskiego planowania przestrzennego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska i powinno być promowane przez krajowe organy regulacyjne na podstawie dobrowolnie zawieranych porozumień. W przypadku, gdy przedsiębiorstwa są pozbawione dostępu do wiarygodnych rozwiązań alternatywnych, można nakazać wspólne korzystanie z urządzeń lub nieruchomości. Obowiązek wspólnego korzystania z urządzeń lub nieruchomości winien być nałożony na przedsiębiorstwa dopiero po przeprowadzeniu pełnej konsultacji publicznej.”.

W związku z powyższym, przeprowadzenie konsultacji w sprawie współkorzystania i dostępu do infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 20 i n. ustawy jest niezbędne w świetle wymogów dyrektywy.

 

Zmiana art. 27 ust. 1 jest podyktowana tym, iż dotychczasowy obowiązek zapewnienia dostępu ma za szeroki zakres przedmiotowy – powinien obejmować tylko podmioty, które wykorzystały środki publiczne do budowy, przebudowy lub remontu infrastruktury telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub publicznej sieci telekomunikacyjnej lub nabyły prawa do takiej infrastruktury lub sieci, a nie podmiotów z grupy kapitałowej. Zmiana ma analogiczne powody jak zmiana w art. 13.

 

W celu zwiększenia skuteczności obowiązujących zapisów ustawy dokonano zmian w art. 30 ustawy poprzez wyraźne wskazanie, iż reguluje on sytuację dostępu do budynku w celu zapewnienia telekomunikacji mieszkańcom danego budynku przez przedsiębiorcę, poprzez doprowadzenie lub rozprowadzenie w budynku kabla telekomunikacyjnego lub wyposażenia budynku w kanalizację kablową. Zmiana doprowadzi do precyzyjnego rozgraniczenia zakresów art. 30 i art. 33, który reguluje tzw. „prawo drogi” czyli kwestie przeprowadzenia infrastruktury telekomunikacyjnej takiej jak kable, maszty przez cudzą nieruchomość.

 

Poprzez dodawaną w art. 30 ust. 1a regulację, analogiczną do przewidzianej w art. 33, wskazuje się, iż korzystanie z nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest odpłatne, o ile infrastruktura telekomunikacyjna nie służy zapewnianiu telekomunikacji:

-   właścicielowi nieruchomości,

-   użytkownikowi wieczystemu nieruchomości,

-   osobie, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu,

-   osobie posiadającej inny tytuł prawny do nieruchomości.

 

Zmiana w art. 30 w ust. 3 wynika z konieczności wdrożenia  art. 12 ust. 3 dyrektywy ramowej, poprzez doprecyzowanie, iż niemożliwość doprowadzenia kolejnego kabla telekomunikacyjnego zachodzi wtedy, gdy doprowadzenie kolejnego kabla telekomunikacyjnego do budynku lub umieszczenia tego kabla w istniejącej kanalizacji kablowej, byłoby ekonomicznie nieopłacalne lub technicznie niemożliwe.

 

Zmiana w art. 30 ust. 5 polega na doprecyzowaniu przepisu i wskazaniu, że do dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1-3 stosuje się również przepisy dotyczące postępowania konsultacyjnego przewidziane w ustawie Prawo telekomunikacyjne.

 

Poprzez dodanie w art. 30 ust. 5a wskazuje się, iż umowa, o której mowa w art. 30 ust. 4 lub ostateczna decyzja w sprawie dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1-3, stanowią podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Obecnie ustawa nie zabezpiecza interesu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, który uzyskał dostęp do budynku, na okoliczność zmiany właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości. Nałożone decyzją Prezesa UKE ograniczenie w zakresie dysponowania nieruchomością jest bowiem skuteczne tylko wobec tego właściciela bądź użytkownika wieczystego, który był stroną decyzji, a co za tym idzie – nie jest skuteczne wobec jego następcy prawnego.

Dodawane zdanie drugie wyklucza też podnoszone przez zarządców wątpliwości, co do ich kompetencji do zawierania umów oraz występowania w toku postępowań przed Prezesem UKE, w imieniu właścicieli oraz użytkowników wieczystych.

 

Zmiana w art. 33 ust. 2 ma na celu zapewnienie spójności pomiędzy ust. 1 i ust. 2 tego artykułu.

 

Poprzez dodanie w art. 33 ust. 3a wskazuje się, iż umowa, o której mowa w art. 33 ust. stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Regulacja ta jest analogiczna do wprowadzonej w art. 30 ust. 5b. Obecnie ustawa nie zabezpiecza interesu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, który uzyskał dostęp do budynku, na okoliczność zmiany właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości. Nałożone decyzją Prezesa UKE ograniczenie w zakresie dysponowania nieruchomością jest bowiem skuteczne tylko wobec tego właściciela bądź użytkownika wieczystego, który był stroną decyzji, a co za tym idzie – nie jest skuteczne wobec jego następcy prawnego.

 

Zmiana w art. 33 ust. 7 jest kompatybilna ze zmianą projektowaną w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zmiana w art. 33 ust. 7 umożliwi żądanie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości budynkowych w przypadku,  gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. Część inwestycji telekomunikacyjnych, w tym np.: wszystkie telekomunikacyjne instalacje wewnątrzbudynkowe nie wymagają pozwolenia na budowę, w związku z czym, nie wydaje się dla nich decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.Wprowadzenie tej zmiany pozwoli na wydawanie decyzji na zajęcie nieruchomości także w przypadku urządzeń łączności publicznej znajdujących się wewnątrz budynków. W obecnym stanie prawnym art. art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie miał w tym przypadku zastosowania, tym samym uniemożliwiając skuteczne dochodzenie zainteresowanym podmiotom dochodzenia swoich praw do instalowania urządzeń telekomunikacyjnych.

 

Zmiana art. 34 związana jest z zastrzeżeniami, jakie budziło obciążenie obowiązkiem z art. 33 ust. 1 ustawy strony umowy obligacyjnej i przyjęcie dopuszczalności uznania ją za stronę postępowania administracyjnego przed starostą. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 34 obowiązki z art. 33 stosuje się odpowiednio jedynie wtedy, gdy nieruchomość stanowi przedmiot ograniczonych praw rzeczowych, a także trwałego zarządu.

 

Zgodnie z postulatami samorządów uelastyczniono wymogi w zakresie skali map przy budowie regionalnych sieci szerokopasmowych (obecnie 1:500, 1:1000 albo 1:2000). Zgodnie z nowym brzmieniem przepisów art. 51 i 54, poza terenami planowanej zabudowy dopuszczalna jest większa skala map (1:5000).

 

Zmiana w art. 61 ust. 5 ma charakter redakcyjny. W dotychczasowym brzmieniu przepisu była mowa o „decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie regionalnych sieci szerokopasmowych”, a taka decyzja nie jest wydawana.

 

W zakresie proponowanej zmiany art. 75 należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 46 ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie w art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nałożono na gminy obowiązek dostosowania treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego do tych wymagań w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a w przypadku ich niedostosowania w tym zakresie w określonym terminie, na wojewodów został nałożony obowiązek zmiany planu miejscowego i wydania w tej sprawie zarządzenia zastępczego. Wojewodowie obowiązani są zatem do weryfikowania miejscowych planów pod względem ich zgodności z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Gminy oraz wojewodowie w praktyce nie są w stanie przeprowadzić procedury przewidzianej przez art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z uwagi na brak wystarczających zasobów finansowych i osobowych, które muszą być skoncentrowane
w stosunkowo krótkim czasie. Należy wskazać, iż procedura zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest czasochłonna (średnio około 6 miesięcy) i generuje znaczne koszty, które nie zostały zapewnione w budżetach jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów. W związku z tym wprowadzono regulację, iż nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

 

Uchylenie art. 77 ust. 3 jest konsekwencją dodania art. 3a przewidującego uprawnienie Prezesa UKE do wydania decyzji w przypadku, gdy stwierdzi, że działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 i art. 16 ust. 1 jednostki samorządu terytorialnego lub podmiotu wykonującego zadania z zakresu użyteczności publicznej narusza wymagania określone w art. 3 ust. 2 ustawy.

 

Przepisy przejściowe i dostosowujące (wpływ projektowanej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy lub ustaw dotychczasowych)

 

Art. 10

Zamieszczenie przepisu jest uzasadnione w celu rozstrzygnięcia, jakie przepisy będą miały zastosowanie do wniosków o wpis do rejestru złożonych przez jednostki samorządu terytorialnego przed dniem wejścia w życie ustawy.

 

Art. 11

Przepis reguluje kwestię wygaśnięcia obowiązków nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w zakresie zapewnienia części lub całości minimalnego zestawu łączy dzierżawionych.

 

Art. 12

Zamieszczenie przepisu jest zasadne z uwagi na potrzebę wskazania, iż umowy zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy nie wymagają zmiany dostosowującej do wymogów określonych w nowododawanych art. 56 ust. 4a i 4b ustawy Prawo telekomunikacyjne.

 

Art. 13

Przepis reguluje kwestie informowania abonentów o zmianach warunków umowy, w tym określonych w regulaminie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych lub w cenniku usług telekomunikacyjnych, wynikających wyłącznie z konieczności ich dostosowania do przepisów ustawy nowelizującej. Zgodnie z wymogami „Green ICT” dopuszcza się możliwość dostarczania takich informacji, na żądanie abonenta, przez dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, wyłącznie drogą elektroniczną na wskazany adres poczty elektronicznej lub za pomocą podobnego środka porozumiewania się na odległość.

Jednocześnie, w związku z faktem, iż nowelizacja ustawy spowoduje konieczność dokonania przez przedsiębiorców zmian warunków umów, w tym określonych w regulaminach lub cennikach, proponuje się wprost określić, iż w przypadku, gdy abonent wypowie umowę, dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych przysługiwać będzie zwrot ulgi, o której mowa w art. 57 ust. 6 ustawy prawo telekomunikacyjne, o czym abonent powinien zostać także poinformowany.

 

Art. 14

Przepis przejściowy odnoszący się do obowiązkudostawców usługw przedmiocieinformowania Prezesa UKE o stosowanej metodzie pomiaru, na podstawie którego dokonują oni pomiaru wskaźnika prędkości transmisji danych świadczonej usługi w odniesieniu do umów obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

 

Art. 15-17

Przepisy przejściowe umożliwią dokonanie przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych określonych prac mających na celu dostosowanie swoich systemów informatycznych do systemu PLI CBD w nowym kształcie.

 

Art. 18

W związku ze zmianą przepisów regulujących usługę powszechną, konieczne jest wprowadzenie przepisu dotyczącego ewentualnego, toczącego się w dniu wejścia w życie ustawy, postępowania mającego na celu wyznaczenie przedsiębiorcy do świadczenia usługi powszechnej.

 

Art. 19

Zamieszczenie przepisu jest zasadne z uwagi na fakt, iż w chwili obecnej toczą się postępowania w sprawie przyznania dopłaty i dla zwiększenia ich przejrzystości korzystne jest umożliwienieprzedsiębiorcom telekomunikacyjnym zobowiązanym do udziału w pokryciu dopłaty przystąpienie do nich na prawach strony. W tym zakresie należy wskazać, iż:

  • decyzje za rok 2006, 2007, 2008 i 2009 wydane na podstawie art. 96 ust. 3 oraz art. 96 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne są już ostateczne w administracyjnym toku postępowania (po wniosku o ponowne rozpatrzenie na podstawie art. 127 § 2 kpa). Decyzje zostały wydane w dniu 6 września br.;
  • obecnie w toku jest postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty – na podstawie art. 98 ustawy Prawo telekomunikacyjne, przyznanej powyższymi decyzjami;
  • wniosek o dopłatę za rok 2010 wpłynął do UKE 30 czerwca br. i z tym dniem zaczęło się postępowanie.

 

Art. 20

Przepis zawiera zapis, zgodnie z którym rezerwacje częstotliwości wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zachowają ważność przez okres na jaki zostały wydane. Przepis jest konsekwencją zmiany art. 114 ust. 5, w którym proponuje się wprowadzenie górnego limitu okresu, na jaki może być przyznana rezerwacja, to jest 15 lat. Ponieważ obecnie przepisy limitu takiego nie przewidują, w praktyce może pojawić się problem, czy obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy rezerwacje częstotliwości wydane na podstawie dotychczasowych przepisów na okres dłuższy niż 15 lat zachowują swoją ważność. Zaproponowany przepis usuwa ewentualne wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie.

 

Art. 21

Przepis stanowi transpozycję art. 9a dyrektywy ramowej.

 

Art. 22

Przepis przejściowy, zgodnie z którym pozwolenie radiowe na używanie urządzenia radiowego, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, nie wymagające pozwolenia radiowego zgodnie ze znowelizowanym art. 144 ust. 2 pkt 4, zachowuje ważność do dnia wpisu do rejestru urządzeń prowadzonego przez Prezesa UKE w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości, nie dłużej jednak niż do upływu określonego w tym pozwoleniu okresu jego ważności. Prezes UKE powinien wpisać urządzenie radiowe, na którego używanie wydano pozwolenia radiowe na podstawie dotychczasowych przepisów w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości w zakresie określonym w znowelizowanym art. 144 ust. 2 pkt.

 

Zgodnie z proponowanym brzmieniem art. 144 ust. 2 pkt 4 oraz art. 144c ustawy Prawo telekomunikacyjne, używanie urządzenia radiowego nadawczego lub nadawczo-odbiorczego wykorzystującego zakresy częstotliwości zarezerwowane na rzecz podmiotu uprawnionego do dysponowania częstotliwością, o ile rezerwacja częstotliwości przewiduje zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia radiowego, nie będzie wymagało pozwolenia radiowego, zaś urządzenia te natomiast będą podlegały wpisowi do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru urządzeń radiowych używanych bez pozwolenia radiowego, zwanego dalej „rejestrem urządzeń”. Szacuje się, że w skali całego kraju przedsiębiorcy telekomunikacyjni wykorzystują łącznie ok. 40.000 urządzeń, których używanie, po wejściu w życie proponowanych przepisów, w przypadku dokonania przez Prezesa UKE odpowiednich zmian w dokonanych rezerwacjach częstotliwości, nie będzie wymagało posiadania pozwolenia radiowego. Jednocześnie, używanie tych urządzeń, zgodnie ze zmienionymi przepisami będzie wymagało dokonania wpisu do prowadzonego przez Prezesa UKE rejestru urządzeń. Podkreślić należy, że używanie ww. urządzeń, w myśl obowiązujących przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, wymagało pozwolenia radiowego. W związku z powyższym, w projektowanym przepisie proponuje się utrzymanie w mocy pozwoleń radiowych, wydanych na podstawie obowiązujących przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne do czasu wpisu tych urządzeń do rejestru urządzeń, nie dłużej jednak niż do upływu okresu ważności tych pozwoleń, oraz nałożenie na Prezesa UKE obowiązku wpisu (z urzędu) tych urządzeń do rejestru urządzeń, w terminie do 3 miesięcy od dnia dokonania zmiany rezerwacji częstotliwości w zakresie określonym w art. 144 ust. 2 pkt 4 nowelizowanej ustawy. Celem zaproponowanego rozwiązania jest uniknięcie sytuacji, w której po wejściu w życie proponowanych przepisów i dokonaniu przez Prezesa UKE odpowiednich zmian w wydanych na rzecz przedsiębiorców telekomunikacyjnych rezerwacjach częstotliwości wiązałoby się z jednoczesnym wygaśnięciem nawet do kilkudziesięciu tysięcy pozwoleń radiowych i koniecznością jednoczesnego wpisania używania wszystkich tych urządzeń do rejestru urządzeń. Podkreślić należy, że zaproponowane rozwiązanie przyczyni się do zmniejszenia kosztów funkcjonowania Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

 

Art. 23

Przepisreguluje sytuację już funkcjonujących urządzeń radiowych służących do komunikacji zarówno w systemie naziemnym, jak i satelitarnym, używanych w dniu wejścia w życie ustawy przez przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych, korzystające z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych, mające swe siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

 

Art. 24

Zgodnie z art. 112c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), proponuje się, by zwolnienie od opłat za prawo do dysponowania częstotliwością:

  1. wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej;
  2. wykorzystywaną przez stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej lotniczej.

obowiązywały od dnia 1 stycznia 2013 roku, o ile do tego czasu zostaną uchylone zalecenia Komisji Europejskiej, o których mowa w art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

W czasie vacatio legis dla zwolnienia z opłat dla stacji nadawczych w systemach radiolokacji i radionawigacji, będzie obowiązywał limit opłat dla tych stacji w wysokości 100 zł za 1 MHz zajmowanego pasma.

 

Art. 25

Przepis nakłada na Prezesa UKE obowiązek sporządzenia w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, pierwszego przeglądu konieczności stosowania w decyzjach w sprawie rezerwacji częstotliwości ograniczeń, o których mowa w art. 115 ust. 2 pkt 5 oraz opublikowania jego wyników na stronie podmiotowej BIP UKE.

 

 

 

 

 

Art. 26

Przepis przejściowy określający termin rozpoczęcia realizacji przez dostawcę publicznie dostępnych usług telefonicznych obowiązku, o którym mowa w art. 77 w zakresie realizacji połączeń w postaci krótkich wiadomości tekstowych (SMS) oraz kierowania połączeń do numerów alarmowych..

 

Art. 27

Proponuje się także zamieszczenie przepisu przejściowego, zgodnie z którym do postępowań administracyjnych toczących się w dniu wejścia w życie ustawy zastosowanie będą miały zmienione przepisy. Zdecydowano, że właściwym będzie zastosowanie zasady bezpośredniego działania prawa, tj. zasady retrospektywności. Zasada ta nie jest objęta wynikającym z art. 2 Konstytu­cji zakazem wstecznego działania prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 marca 1998 r., K 24/97).

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 grudnia 2007 r., P 43/07, do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania nowej ustawy najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy wyrażona w ustawie wcześniejszej.

W projekcie problem postępowań administracyjnych w toku może dotyczyć postępowań w zakresie:

  1. wpisów do rejestru jst;
  2. analizy rynków oraz wyznaczania operatora o znaczącej pozycji rynkowej;
  3. nakładania obowiązków regulacyjnych;
  4. obowiązku zapewnienia minimalnego zestawu łączy dzierżawionych;
  5. dopłaty do usługi powszechnej i ustalania udział w dopłacie;
  6. rezerwacji częstotliwosci;
  7. przedłużania rezerwacji;
  8. wniosków o przeniesienie uprawnień do częstotliwości na postawie art. 122;
  9. wydawania pozwoleń;
  10. odnawiania świadectw operatora urządzeń radiowych.

 

Regulacje wprowadzane w projekcie zmierzają do liberalizacji wymagań oraz zwiększenia konkurencyjności, dlatego też w opinii projektodawców, bardziej korzystne dla adresatów tych norm będzie jak najszybsze wejście w życie nowych regulacji. W związku z tym, np. postępowania w zakresie obowiązku zapewnienia minimalnego zestawu łączy dzierżawionych wobec uchylenia będącego ich podstawą prawną art. 47 będą umorzone. Podobnie, wobec rozszerzenia zakresu urządzeń radiowych, które mogą być używane bez pozwolenia, umorzone będą niektóre postępowania w sprawie wydania pozwolenia na używanie urządzenia radiowego, tj. postępowania odnoszące się do tych urządzeń, dla których planuje się zniesienie obowiązku uzyskania pozwolenia.

W odniesieniu do wniosków o wpis do rejestru złożonych przez jst przewiduje się odrębny przepis przejściowy – art. 10. Szczególny przepis (art. 18) dotyczy postępowań w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do świadczenia usługi powszechnej oraz postępowania w sprawie przyznania dopłaty (art. 19).

Postępowania przetargowe i konkursowe nie są postępowaniami administracyjnymi i w ich przypadku proponuje się, aby do postępowań w sprawie przeprowadzenia przetargu albo konkursu i postępowań w sprawie unieważnienia przetargu albo konkursu, wszczętych i niezakończonych w dniu wejścia w życie ustawy, zastosowanie miały przepisy dotychczasowe. W konsekwencji, jedynie w przypadku kiedy którekolwiek z tych postępowań było wszczęte pod rządami przepisów dotychczasowych do jego dalszego prowadzenia nie będzie się stosowało przepisów nowych.

 

Art. 28

Konieczne jest zamieszczenie przepisu utrzymującego w mocy akty wykonawcze wydane na podstawie zmienionych upoważnień do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 29

W  związku ze zmianą definicji regionalnej sieci szerokopasmowej w ustawie z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) konieczne jest wskazanie, iż do decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej oraz pozwolenia na budowę regionalnej sieci szerokopasmowej oraz postępowań związanych z uzyskaniem takich decyzji, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

 

Art. 30

W związku z proponowanym skróceniem okresu przechowywania danych telekomunikacyjnych w art. 180a ust. 1 pkt 1, należy wprowadzić przepis, zgodnie z którym dane, których okres przechowywania w dniu wejścia w życie ustawy przekracza okres 12 miesięcy, są przez operatora publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz dostawcę publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych niszczone.

 

Art. 31

Przepis określa terminy wejścia w życie przepisów ustawy. Generalnie dla ustawy przyjęto trzydziestodniowy okres vacatio legis. Dla wybranych regulacji przewidziano jednak inny termin wejścia w życie.

 

W przypadku zmian do art. 56 ust. 3, art. 60, art. 71 ust. 2a i 4,  128 ust. 3a wprowadza się 90-ciodniowy termin  wejścia w życie, natomiast w odniesieniu do art. 173 ust. 1, 174a i art. 174d oraz 175-175f zdecydowano się na 60 dni vacatio legis by dać przedsiębiorcom telekomunikacyjnym dłuższy niż zwyczajowe 30 dni czas na przygotowanie się do ich stosowania.

Nowe obowiązki nakładane w art. 62a i 63a wymagają także dłuższego terminu na przygotowanie się przedsiębiorców telekomunikacyjnych do ich realizacji, a zatem zaproponowano 6-ciomiesięczne vacatio legis.

 

Zmiany do art. 184 oraz art. 185 ust. 2-3, 4-6 i 7 pkt 1, 3 i 5 oraz ust. 8-12 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. Wejście w życie tych przepisów z początkiem roku kalendarzowego jest zgodne z zasadą, iż regulacje dotyczące opłat publicznoprawnych nie powinny wchodzić w życie w trakcie roku budżetowego.

 

Zmiany do art. 185 ust. 7 pkt 2 i 4 powinny wejść w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.,o ile do tego czasu zostaną uchylone zalecenia Komisji Europejskiej, o których mowa w art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Taki termin wejścia w życie przedmiotowych przepisów jest związany z art. 112c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, w okresie od dnia skierowania do Rzeczypospolitej Polskiej zaleceń, o których mowa w art. 126 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do dnia ich uchylenia Rada Ministrów nie może przyjmować projektów ustaw:

  1. określających zwolnienia, ulgi i obniżki, których skutkiem finansowym może być zmniejszenie dochodów jednostek sektora finansów publicznych w stosunku do wielkości wynikających z obowiązujących przepisów;
  2. powodujących zwiększenie wydatków, o których mowa w art. 112a ust. 2, wynikających z obowiązujących przepisów.

W związku z tym, iż proponowane zmiany do art. 185 ust. 7 pkt 2 i 4 przewidują wprowadzenie ulg, konieczne jest zastosowanie warunkowego przepisu określającego termin ich wejścia w życie.

Zmiany do art. 78 powinny wejść w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, ponieważ jego zastosowanie wymaga pełnego uruchomienia Bazy PLI CBD, co jest procesem długotrwałym.

 

III. OCENA PRZEWIDYWANYCH SKUTKÓW (KOSZTÓW I KORZYŚCI) SPOŁECZNO – GOSPODARCZYCH PROJEKTOWANEJ USTAWY

 

  1. Podmioty, na które oddziałują projektowane regulacje

 

Do podmiotów, na które oddziałują projektowane regulacje należą:

-organy administracji państwowej,

-GIODO,

- Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji,

- sądy powszechne,

-organy administracji samorządowej – starostowie,

- przedsiębiorcy telekomunikacyjni oraz jednostki samorządu terytorialnego wpisani do rejestru prowadzonego przez Prezesa UKE,

- podmioty wykonujące zadania z zakresu użyteczności publicznej,

- podmioty ubiegające się lub posiadające rezerwację częstotliwości,

- PKP PLK S.A.,

- podmioty ubiegające się lub posiadające pozwolenia radiowe,

- użytkownicy usług telekomunikacyjnych, w tym osoby niepełnosprawne,

- właściciele i użytkownicy wieczyści budynków mieszkalnych,

- Centra Powiadamiania Ratunkowego,

- przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, zagraniczne misje specjalne oraz przedstawicielstwa organizacji międzynarodowych,

- osoby posiadające świadectwa operatora urządzeń radiowych.

 

2. Wpływ projektowanej ustawy na:

 

1) Sektor finansów publicznych

 

Skutki finansowe dla budżetu państwa

 

Dodatkowe wpływy do budżetu państwa

 

Utracone wpływy

 

 

 

 

 

 

dodanie w art. 185 ust. 6 pkt 2Ptkolejnych kategorii systemów podlegających opłacie za prawo do dysponowania częstotliwością

 

60.000 zł rocznie

 

 

 

 

wprowadzenie opłaty zaprawo wykorzystywania numeru rutingowego (NR) -

 

1.000.000 zł rocznie

 

 

 

zwiększenie w art. 185 ust. 4 minimalnej wysokości dodatkowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości

18.000.000 zł w 2013 r.

Razem (w ciągu 10 lat):

630.000 zł

 zł

Razem (w ciągu 10 lat)

190.600.000 zł

 

I. Utracone wpływy:

Zwolnienia z opłat za prawo do dysponowania częstotliwością przez stacje nadawcze pracujące w systemach radionawigacji i radiolokacji w służbie morskiej i żeglugi śródlądowej  spowodują brak bezpośredniego wpływu do budżetu kwoty ok. 30 tys. zł rocznie (trzydzieści tysięcy), zaś przez stacje radionawigacyjne i radiolokalizacyjne pracujące w służbie lotniczej ok. 40 tyś. zł (czterdzieści tysięcy) rocznie. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że wprowadzona ulga nie spowoduje skutków finansowych dla budżetu państwa, ponieważ przyznawana jest jednostkom sektora finansów publicznych na realizację zadań publicznych. W związku z powyższym środki na opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością dotychczas były zapewniane również z budżetu państwa i corocznie rezerwowano je w budżecie. W skali całego budżetu nie mamy zatem do czynienia z ulgą,  a wprowadzenie zwolnienia jest działaniem racjonalizatorskim. Jednocześnie zmiana systemu opłat za prawo do dysponowania częstotliwością będzie miała pozytywne skutki dla budżetu, a wprowadzenie nowych kategorii systemów podlegających opłacie spowoduje dodatkowy wpływ do budżetu państwa w kwocie około 60 tys. zł rocznie.

Biorąc pod uwagę fakt, iż liczba urządzeń radionawigacyjnych i radiolokacyjnych służących zapewnieniu bezpieczeństwa (pławy nawigacyjne nadające sygnały automatycznej identyfikacji statków, pławy pomiarowe i radary nadbrzeżne, radary lotniskowe i nadbrzeżne, radiolatarnie lotnicze, systemy precyzyjnego lądowania, systemy automatycznej identyfikacji statków, radiolatarnie morskie, radiolatarnie NDB, VOR, ILS, radiodalmierze DME itp.) zwiększa się, lecz nie jest to zjawisko masowe, założyć należy, że w latach następnych kwota wynikająca ze zwolnień nie przekroczy kwoty 100 tys. zł rocznie dla służby radiokomunikacyjnej morskiej i lotniczej łącznie. Zwolnienie z opłat stanowiłoby sygnał, iż zapewnienie bezpieczeństwa stanowi jeden z priorytetów polityki państwa.

 

 Należy także podkreślić, iż stacje nadawcze, o których mowa w projektowanym art. 185 ust. 7 pkt 2 i 4, wykorzystywane są w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi wodnej i powietrznej wyłącznie przez jednostki sektora finansów publicznych, to jest przez:

  1. urzędy morskie - stacje nadawcze w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej morskiej i żeglugi śródlądowej. Dyrektorzy urzędów morskich są terenowymi organami administracji morskiej i podlegają ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej – Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Urzędy morskie są jednostkami budżetowymi.
  2. Polską Agencję Żeglugi Powietrznej - stacje nadawcze  w służbie radionawigacyjnej i radiolokacyjnej lotniczej.Polska Agencja Żeglugi Powietrznej powołana została ustawą z dnia 8 grudnia 2006 r. o Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej (Dz. U. Nr 249, poz. 1829 z późn. zm.) i zgodnie z zapisami art. 8 i 9 tej ustawy, Agencja jest państwową osobą prawną. Polska Agencja Żeglugi Powietrznej wypełnia zadania nałożone na Rząd RP prawem krajowym i międzynarodowym.

 

Symboliczne zwiększenie wpływów do budżetu państwa może przynieść określenie wysokości opłat dla dodatkowych systemów w art. 185 pkt 6 ust. 2 z uwagi na małą liczbę pracujących urządzeń, również nieznaczne zwiększenie wpływów przyniesie planowane w rozporządzeniu ustalenie większej niż obecnie opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością dla przestarzałych technologicznie urządzeń radiowych, które w sposób mało efektywny wykorzystają zasoby częstotliwości.

Potencjalny wpływ na zwiększenie wykorzystywania częstotliwości, a co za tym idzie na wysokość wpływów do budżetu państwa z tego tytułu, będzie związany ze zróżnicowaniem wysokości opłaty za prawo do dysponowania lub wykorzystywania częstotliwości przez wybrane systemy ruchome, ze względu na wielkość obszaru, na którym systemy te będą pracowały - obecnie nie ma jednak możliwości oszacowania przyszłego zainteresowania podmiotów takim wykorzystywaniem częstotliwości, a co za tym idzie wysokości dodatkowych wpływów do budżetu z tego tytułu.

Przekazanie kompetencji do prowadzenia egzaminów dla osób ubiegających się o świadectwo operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie spowoduje konieczności zwiększenia wydatków budżetu państwa z tego tytułu w części 39 – Transport, rozdział 60056 – Urząd Lotnictwa Cywilnego.

 

Wprowadzenie regulacji przewidzianych w projekcie ustawy zakłada wzrost ilości załatwianych przez jednostki sektora finansów publicznych, w tym jednostki samorządu terytorialnego spraw. W szczególności można wymienić wpływ na:

  1. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, który uzyska kompetencję do przeprowadzania  egzaminów na świadectwo operatora urządzeń lotniczych w służbie lotniczej;
  2. Starostów, na skutek możliwego wzrostu ilości wniosków o wydawanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości na potrzeby zainstalowania urządzeń łączności publicznej;
  3. sądów powszechnych, w tym Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na skutek wskazania w art. 206 ust. 2a ustawy Prawo telekomunikacyjne, iż w zakresie rozpatrywania odwołań od decyzji wydawanych w sprawach spornych, o których mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, właściwy jest Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Jednakże wzrost zadań nie spowoduje skutków finansowych dla tych jednostek.

 

II. Dodatkowe wpływy do budżetu państwa:

1) dodanie w art. 185 ust. 6 pkt 2kolejnych kategorii systemów podlegających opłacie za prawo do dysponowania częstotliwością, tj. w służbie: satelitarnego badania ziemi, meteorologii satelitarnej, radionawigacji satelitarnej, operacji kosmicznych i badań kosmosu oraz w zakresie systemów korzystających z satelitarnej infrastruktury telekomunikacyjnej: za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie ruchomej satelitarnej i za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie ruchomej satelitarnej przez uzupełniające elementy naziemne systemów satelitarnej komunikacji ruchomej. Przewiduje się wpływy do budżetu z tego tytułu rzędu 60 000 zł rocznie;

2) wprowadzenie opłaty zaprawo wykorzystywania numeru rutingowego (NR) - wielkość zasobu numerów rutingowych  przydzielanych przedsiębiorcom telekomunikacyjnym wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących zasad adresowania dla właściwego kierowania połączeń. Obejmuje on numery dla obsługi numerów geograficznych i niegeograficznych. Uwzględniając, iż dotychczas zostało przydzielonych zostało około 5500 NR dla obsługi numerów geograficznych i około 80 dla numerów niegeograficznych, przewiduje się, że po wejściu w życie przepisów wykonawczych określających szczegółowe kryteria przydziału numerów rutingowych oraz wprowadzeniu opłat za prawo do wykorzystania tych numerów, na przestrzeni najbliższych 10 lat będzie miał miejsce proces racjonalizacji wykorzystywania przez przedsiębiorców numerów rutingowych, w wyniku którego początkowo nastąpi zmniejszenie liczby wykorzystywanych numerów a następnie wzrost.

Zakłada się, że akt wykonawczy do ustawy określający wysokość opłat za numery rutingowe (art. 184 ust. 4) zróżnicuje w sposób istotny stawki opłat – niższe za numery runtingowe wykorzystywane dla obsługi z numerów geograficznych i wyższe wykorzystywane dla obsługi z numerów niegeograficznych.  Zróżnicowanie stawek zostanie skonsultowane z przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi.

Przy założeniu, że opłata maksymalna za korzystanie z jednego numeru wynosiłaby 1000 zł, to roczne wpływy do budżetu państwa z tego tytułu stanowiłyby około 1 mln zł rocznie.

 

3) zwiększenie w art. 185 ust. 4 minimalnej wysokości dodatkowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości (co najmniej w wysokości opłaty rocznej, a nie jak dotychczas co najmniej 50% opłaty rocznej) - w wyniku tej zmiany szacowane wpływy do budżetu z tego tytułu zwiększą się dwukrotnie w każdym z kolejnych dziesięciu lat. Szacowane z tego tytułu wpływy na rok 2013 wynoszą 9 mln złotych (szacunki bazują na wpływach z poprzednich lat), zatem po wejściu w życie proponowanych zmian mogą one wynieść 18 milionów złotych w 2013 r. W związku z faktem, iż nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne dotyczy wpływów do budżetu państwa z tytułu jednorazowej opłaty przetargowej to zauważyć należy, że wpływy z tego tytułu będą zależały od liczby i rodzajów przetargów i aukcji oraz popularności na rynku rozdysponowywanych w toku tych przetargów i aukcji częstotliwości. W związku z powyższym nie jest możliwe określenie wysokości szacunkowych kwot w tym zakresie na lata następne.

 

4) W związku z wprowadzeniem modelu aukcji możliwe będzie zastosowanie tego trybu do sprzedaży częstotliwości z dywidendy cyfrowej, co powinno zapewnić dodatkowe wpływy dla budżetu Państwa. Przykładowo, można wskazać, że podobne aukcje w następujących krajach przyniosły przychód:

  1. Niemcy - sprzedano 60 MHz z pasma 800 MHz za kwotę 3.6 mld EUR. W aukcji sprzedano również prawa do użytkowania częstotliwości 1800 MHz, 2 GHz, 2.6 GHz. Całkowity przychód ze sprzedaży wyniósł 4.38 mld EUR.
  2. Szwecja - sprzedano 60 MHz z pasma 800 MHz za kwotę 279 milionów USD. Z pasma 2.6 GHz sprzedano 190 MHz za kwotę 348 mln USD.
  3. Francja – cena wywoławcza za 30 MHz z pasma 800 MHz to co najmniej 1.8 mld EUR (postępowanie jest w toku).  Podobnie jak w przypadku Niemiec, aukcja pasma 800 MHz jest połączona z pasmem 2.6 GHz. Oferty na pasmo 2,6 można było przesyłać do 15 września 2011, termin na przesyłanie ofert na pasmo 800 MHz minął 15 grudnia. ARCEP zakłada wpływy minimalne na poziomie co najmniej 700 mln EUR za pasmo 2,6 GHz oraz co najmniej 1,8 mld EUR za pasmo 800 MHz.
  4. Włochy - całkowity przychód z aukcji z zakresów 800/1800/2600 wyniósł 3,9 mld EUR.
  5. Hiszpania - przychód całkowity ze sprzedaży pasm 800/900/2600 wyniósł 1,6 mld EUR, natomiast przychód ze sprzedaży pasma 800 MHz – 1,3 mld EUR.

 

2) Rynek pracy

 

Przyjęcie projektowanej regulacji pośrednio może wpłynąć także na rynek pracy, w związku z faktem, iż regulacja ta będzie miała wpływ na sytuację przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

 

3) Konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość

 

Proponowane regulacje będą mieć pozytywny wpływ na przedsiębiorczość, co będzie się przejawiać w szczególności zwiększeniem skutecznej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Dodatkowo wprowadzenie możliwości zastosowania rozdziału funkcjonalnego operatora o znaczącej pozycji rynkowej przyczyni się do stworzenia identycznych, niedyskryminacyjnych warunków dostępu do sieci telekomunikacyjnej dla wszystkich przedsiębiorców (zarówno w zakresie określania cen, sposobu świadczeniu usługi dostępu hurtowego, jak i dostępu do informacji).

 

Celem proponowanych regulacji jest zapewnienie i zwiększenie skutecznej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. W związku z powyższym, ceny dostępu do sieci Internet, ceny usług telefonicznych oraz ceny usługi powszechnej powinny ulegać stopniowemu zmniejszeniu.

Proponowane regulacje będą miały pozytywny wpływ na przedsiębiorczość dzięki projektowanemu rozwiązaniu „Green ICT” oraz nowemu modelowi usługi powszechnej.

 

Zmiana art. 78 ust. 7, a w jej następstwie wydanie nowego rozporządzenia, będzie mieć wpływ na przedsiębiorców telekomunikacyjnych poprzez potrzebę dostosowania ich systemów informatycznych w celu zapewnienia połączeń na numery alarmowe.

 

Ponadto na funkcjonowanie przedsiębiorców telekomunikacyjnych będą mieć wpływ regulacje nakładające na nich obowiązki m.in. w zakresie:

  1. udzielania informacji (art. 128 ust. 3a, art. 175a, art. 175f);
  2. poprawienia dostępności usług telekomunikacyjnych dla osób niepełnosprawnych (projektowany art. 79b, art. 81 ust. 1 i 3);
  3. poprawienia bezpieczeństwa i ochrony danych (projektowany art. 174a, art. 174c);
  4. zapewnienia bezpieczeństwa i integralności sieci i usług telekomunikacyjnych (projektowany art. 175-175f).

 

4) Wpływ na sytuację i rozwój regionalny

 

Zapisy projektu mogą wpłynąć na sytuację przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a przez to również na rozwój regionów, a także wykonywanie działalności telekomunikacyjnej przez jednostki samorządu terytorialnego.

 

5) Wstępna ocena zgodności regulacji z prawem Unii Europejskiej

Projekt jest zgodny z prawem UE.

 

6) Konsultacje społeczne

W ramach konsultacji społecznych Projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw został przesłany do następujących instytucji: Business CentreClub – Związek Pracodawców, Niezależny Samorządowy Związek Zawodowy „Solidarność”, Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, Forum Związków Zawodowych, Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej, Związek Rzemiosła Polskiego, Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan, Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji, Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji, Polska Izba Komunikacji Elektronicznej, Konfederacja Pracodawców Polskich, Stowarzyszenie Budowniczych Telekomunikacji, Stowarzyszenie Elektryków Polskich, Krajowa Izba Gospodarcza Budownictwa Telekomunikacyjnego, Krajowa Izba Gospodarcza,Krajowa Izba Komunikacji Ethernetowej, Stowarzyszenie Inżynierów Telekomunikacji, Federacja Związków Zawodowych Pracowników Telekomunikacji, Zrzeszenie Właścicieli Nieruchomości, Ogólnopolska Izba Gospodarki Nieruchomościami, Unia Spółdzielców Mieszkaniowych w Polsce, PKP Telekomunikacja Kolejowa Sp. z o.o., PKP Polskie Linie Kolejowe S.A, Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna, Polska Izba Radiodyfuzji Cyfrowej, Fundacja Bezpieczna Cyberprzestrzeń, Polska Izba Handlu, Stowarzyszenia Sympatyków Radia MANUFAKTURA, Porozumienia Organizacji Radioamatorskich, Polskie Towarzystwo Informatyczne, Fundacja Nowoczesna Polska, Internet Society Poland, Fundacja Instytutu Rozwoju Regionalnego, Fundacja Panaptykon, Związek Pracodawców Branży Internetowej IAB Polska, Stowarzyszenie Wikimedia Polska, Fundacja Projekt Polska, Fundacja Wolnego i Otwartego Oprogramowania, Fundacja Kidprotect.pl, Stowarzyszenie Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich, Stowarzyszenie Blogmedia24.pl.

 

Uwagi nadesłały następujące podmioty: Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji, Polska Izba Komunikacji Elektronicznej, Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji, Krajowa Izba Gospodarcza, Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych „Lewiatan”, PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., PKP Telekomunikacja Kolejowa Sp. z o.o., Polski Związek Krótkofalowców, Fundacja Bezpieczna Cyberprzestrzeń, Ogólnopolskie Porozumienie Organizacji Radioamatorskich, Internet Society Poland, Fundacja Panaptykon, Związek Pracodawców Branży Internetowej IAB Polska, Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej,

 

W dniu 16 września 2011 roku odbyło się spotkanie z przedstawicielami organizacji biorących udział w konsultacjach społecznych poświęcone omówieniu zgłoszonych uwag.

 

Projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw uwzględnia wyniki konsultacji społecznych. Zawarte w projekcie regulacje zostały zmienione zgodnie z tymi uwagami zgłoszonymi w trakcie konsultacji społecznych, które zostały uznane za zasadne. Jednocześnie, w odniesieniu do konsultacji społecznych projektu podkreślić należy, iż ponad 50% zgłoszonych uwag zostało uwzględnionych. Wiele uwag uznanych zostało za nieaktualne w świetle przyjęcia innych uwag dotyczących tego samego przedmiotu regulacji. Ponadto, duża część uwag dotyczyła przepisów regulujących świadczenie usług o podwyższonej opłacie, które zostały wyłączone z projektu w związku z uchwaloną w tym przedmiocie w dniu 16 września br., na podstawie projektu poselskiego, ustawą o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 234, poz. 1390).

 

W dniu 21 grudnia 2011 r. projekt został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego.

 

#_1 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Rzeczypospolita Polska) – Telekomunikacja Polska S.A. w Warszawie przeciwko Prezesowi UKE.

A. Powałowski (red.), S. Koroluk, M. Pawełczyk, E. Przeszło, K. Trzciński, E. Wieczorek, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, ABC, 2007 r.

wyrok z dnia 6 listopada 1991 roku, I PRN 47/91.

K. Jaśkowski, E. Maniewska, Komentarz bieżący do art. 3 kodeksu pracy, LEX/el. 2010 r.

Misseling – zła sprzedaż, występuje w sytuacji, kiedy sprzedawca w procesie sprzedaży nierzetelnie prowadzi transakcję, nie udziela pełnych informacji, co prowadzi do tego, że klient kupuje towar, ale jak odkrywa jego funkcjonalności okazuje się, że nie jest to, to czego się spodziewał.

Utrata pakietów (packet loss) to prawdopodobieństwo, że pakiet zostanie utracony podczas transmisji między lokalizacją źródłową a docelową. Są dwie główne przyczyny, powodujące utratę pakietów:

  • przeciążenie - gdy ruch w sieci wzmaga się, pakiety są przechowywane w buforach węzłów sieci, a te bufory mają określoną pojemność. Gdy bufor się wypełni, część pakietów zostaje odrzucona lub skasowana. Przepełnienie bufora może być chronicznym problemem w sieciach o niewystarczającej przepustowości lub pojawiać się okazjonalnie w momentach największego obciążenia sieci;
  • błędy - pakiety mogą ulec uszkodzeniom z powodu zakłóceń na łączach lub z powodu innych defektów. Uszkodzone pakiety zwykle są wykrywane w lokalizacji docelowej poprzez sprawdzenie sum kontrolnych i odrzucane.

Utracone pakiety wymagają retransmisji, co zmniejsza faktyczną przepustowość sieci. W aplikacji czasu rzeczywistego nie stosuje się retransmisji, ponieważ retransmitowane pakiety zakłócałyby kolejność odbierania. W przypadku takich aplikacji uszkodzone pakiety są odrzucane, czego efektem jest utrata części odbieranych informacji.

Utratę pakietów można mierzyć, wysyłając zbiór pakietów do lokalizacji docelowej i sprawdzać, jaki odsetek tych pakietów został utracony podczas transmisji. Routery i inne węzły sieciowe również zawierają liczniki, które umożliwiają mierzenie liczby odrzuconych pakietów.

Jitter to różnica pomiędzy faktycznym czasem przybycia pakietu, a teoretycznym czasem, w którym pakiet dotarłby w idealnych warunkach. Przyczynami tego zjawiska mogą być zakłócenia pomiędzy wieloma strumieniami danych, które konkurują pomiędzy sobą o łącze (przeciążenie) lub o moc obliczeniową węzłów sieci.

Dyrektywa o usłudze powszechnej w tym przypadku, tj. art. 30 zdanie drugie, posługuje się definicją użytkownika, nie zaś konsumenta, jak w przypadku zdania pierwszego ww. jednostki redakcyjnej.

Przykładowo w Szwecji, w 2010 r. organ regulacyjny PTS podjął decyzję o przedłużeniu rezerwacji 1900 MHz trzech operatorów zasiedziałych o dwa lata, równocześnie warunkując dalsze przedłużenie ograniczeniem pasma w każdym przypadku o połowę twierdząc, że odnowienie ww. rezerwacji umożliwi kontynuację korzyści dla społeczeństwa szwedzkiego przy zapewnieniu efektywnego wykorzystania pasma. Dzięki powyższemu działaniu uzyskane pasmo 1800 MHz będzie dostępne od stycznia 2013 r. dla przeprowadzenia odrębnej procedury aukcji i pozyskania dodatkowych wpływów finansowych od budżetu państwa. Innym przykładem jest Grecja, gdzie w 2011 r. organ regulacyjny podjął decyzję o ponownym rozdysponowaniu częstotliwości GSM, których okres rezerwacji upływa w roku 2012. Podobne działania organów regulacyjnych można było zaobserwować w ostatnich latach również w Hiszpanii, Danii oraz Francji.

 Communications commitee Working Dokument „Authorisation aspects of spectrum reforming – report on the work of the Working Group on Authorisations and Rights of Use (AUTH)” z dnia 2 grudnia 2010 r., str. 6

Informacje uzyskane ze strony spółki PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. http://www.plk-sa.pl

j.w.

http://ec.europa.eu/commission_2010-2014/malmstrom/archive/20110418_data_retention_evaluation_en.pdf

Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238 oraz z 2010 r. Nr 41, poz. 233, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1497.

Załączniki

  Projekt_03.01.2012_bez rej.doc 870,5 KB (doc) szczegóły pobierz
  Uzasadnienie_03.01.... rej. zm..doc 1,19 MB (doc) szczegóły pobierz
  03.01.12_tabela roz...resortów.doc 78,5 KB (doc) szczegóły pobierz
  Tabela zbieżności... rej. zm..doc 2,83 MB (doc) szczegóły pobierz
  Projekt_20.01.2012_...rej zmian.doc 816 KB (doc) szczegóły pobierz
  Uzasadnienie_20.01....rej zmian.doc 1,11 MB (doc) szczegóły pobierz
  tabela rozbieżnoś...w 2301om.doc 81,5 KB (doc) szczegóły pobierz
  Tabela zbieżności...rej zmian.doc 2,47 MB (doc) szczegóły pobierz
  Projekt_-12-02-2012...z-rej-zm..doc 764,5 KB (doc) szczegóły pobierz
  Projekt_-12-02-2012.pdf 794,41 KB (pdf) szczegóły pobierz
  Uzasadnienie_12-02-2012-2.doc 1,02 MB (doc) szczegóły pobierz
  Uzasadnienie_12-02-2012.pdf 1,18 MB (pdf) szczegóły pobierz